หญิงสาวอาจไม่ทันสังเกตว่าพื้นที่นี้มีใครอีกคนจับจองไว้ก่อนหน้า

เดนเซลิออสอยู่ตรงนั้น, บนกิ่งก้านสูงใหญ่ นั่งเอนหลังพิงต้นไม้ขณะป้อนเมล็ดธัญพืชให้เจ้านกกระจอกตัวอ้วนกลม

กระทั่งแสงอ่อนเปล่งประกายระยิบ กลายเป็นดวงไฟสว่างดึงดูดสายตา

เมื่อก้มมองจึงได้เห็น เพียงแต่ไม่ได้ส่งเสียงออกไป

"อ้อ เป็นเช่นนั้นเอง" ตอบรับพลางหลุบมองก้อนขนที่ยังสงบนิ่งอยู่โคนต้นไม้

"ชอบสิ...ว่าแต่มันหลับไปแล้วหรือ? ข้าไม่เคยฝึกเหยี่ยว" จู่ๆก็สงสัยว่าที่พับหัวไว้ใต้ปีกนี่ใช้กับนกได้ทุกชนิดไหมนะ

เมื่อบีอาโดทีเอนกายจึงนั่งลงบ้าง ห้อยขาแกว่งไปมารับลมเย็น, กะว่ากวนเวลาพักผ่อนของหญิงสาวต่ออีกหน่อย

(ขำด้วยความเอ็นดู🤭)

"ไม่เป็นไรก็ดี" เดาเอาเองว่าคงจะตกลงมาจากความสูงไม่มาก โชคดีที่ยังมีพุ่มไม้รองรับ

"อื้อ อย่างที่เห็นนั่นล่ะ" ไม่ว่าเปล่า แต่ยังสร้างลมอ่อนๆพัดเศษใบไม้ที่ติดบนศรีษะอีกฝ่ายให้หลุดออกไปแทนคำตอบ

"เจ้าบอกว่ามาฝึกบินสินะ ฝึกอย่างไร?"

ในฐานะผู้ใช้ลม นี่มันน่าสนใจมาก!

นี่จงใจใช่หรือไม่!?

เดนเซลิออสหน้ายู่ ขนลุกซู่ซ่าเต้นระบำ ยิ่งโดนจับปิ้งความรู้สึกยิ่งเกินบรรยาย

"อ๊ากกก ไม่ๆๆ"

"ชาต่างหาก เหน็บชา!"

ไม่ทันได้เอ่ยปาก อีกฝ่ายก็คว้าหมับเข้าเต็มแขน, แน่นอนว่า...

"จ๊ากกกกกกก!" ไอ่ที่รู้สึกเข็มทิ่มตอนแรก กลายเป็นว่าเหมือนกระแสไฟช็อต จี๊ดขึ้นสมอง

"ปล่อยก่อนๆๆๆๆ"

(บินบินถลาถลาเล่นลม--)

เดนเซลิออสไม่เพียงแค่มองเห็น แต่ยังเดินเข้าไปยังจุดเกิดเหตุด้วยความใคร่รู้

รอยยิ้มจุดบนมุมปาก ดวงตาฉายแววขบขันยามได้สบเข้ากับสหายคอสม์เเห่งซุส

ได้ยินว่าเพื่อนที่ดีต้องขำก่อนค่อยช่วยเหลือ

"บาดเจ็บหรือไม่?" เขาเอ่ยถามพลางยื่นมือไปตรงหน้า

(เจ้านกน้อยคล้อยบินสู่เวหา~)

"ข้าคงทำมันตกใจ" เจ้าตัวตอบรับสบายๆ ไร้ซึ่งคำกล่าวโทษ

ยามออกสำรวจ บ่อยครั้งที่พลั้งเผลอรุกล้ำอาณาเขต เจ้าซิธทอสเองคงปกป้องนายของมัน

ดวงตาสีอำพันสบมองยิ้มๆ ก่อนกวาดไปรอบๆ

"นับว่าเข้าใจเลือก"

"แต่ถ้าเป็นข้าคงขึ้นไปสูงอีก"

นอกจากผมสีเงินที่ยุ่งเหยิงเหมือนรังนก ใบลอเรล และเศษใบไม้ดอกไม้ที่ติดตามเสื้อผ้า ยูคลิดก็ไม่เห็นบาดแผลภายนอกแต่อย่างใด

"ข..แขนขา" เดนเซลิออสร้องโอดโอย มือข้างที่ว่างกระตุกชายผ้าอีกฝ่ายยิกๆ

ส่วนข้างที่ชา ความรู้สึกตอนนี้กลายเป็นยุบยิบ ซ่าๆ แค่ลองขยับนิดหน่อยก็ราวกับโดนเข็มทิ่ม