“ เดินเล่นน่ะ “

เขาเดินเข้าไปเงียบ ๆ แล้วเงยขึ้นมองฟ้าบ้าง-สายตาทอดมองอย่างเหม่อลอย ด้วยพื้นฐานการดูดาวที่ไม่ได้มีมากนัก เอวาริสตัสดูดาวเพื่อตั้งคำถามและผ่อนคลายเพียงเท่านั้น

“ เจ้ากำลังดูอะไรอยู่ “

อาจเป็นเพราะพักผ่อนจนพอใจแล้ว จึงเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ

( พี่มาแล้วน้องบ่าว )

เอวาริสตัสยืนพิงต้นไม้อยู่บริเวณใกล้ ๆ กัน เฝ้ามองผู้คนอย่างไม่ใส่ใจนัก ขณะที่กวาดสายตาไปรอบด้านก็ดันไปสบกับสายตาที่จ้องมองอยู่

มองดูแล้วอีกฝ่ายคงจะมาขายเครื่องสักการะ แต่เพราะวิธีการขายแบบนั้นเอวาริสตัสจึงทำเพียงยืนกอดอกอยู่ที่เดิมและจ้องมองอีกฝ่ายกลับไป เฝ้าดูว่าจะทำอย่างไร

กลายเป็นเกมแข่งจ้องตาเสียอย่างนั้น

( เค้ามาปัก 🥺 )

เอวาริสตัสก้าวเท้าเอื่อย ๆ ไปตามทาง สายตาจดจ้องผืนฟ้ากว้าง บอกไม่ได้ว่ากำลังตั้งใจมองดวงดาวหรือนภาไร้จันทร์กันแน่

เพราะเป็นคืนเดือนมืดเขาจึงไม่ได้พกพาแร่สีกาฬนั้นมาด้วย ประสาทเฉียบคมสัมผัสได้ถึงใครบางคนที่อยู่ไกลออกไป แต่กว่าจะตัดสินใจหยุดเท้าได้ก็ถูกอีกฝ่ายก็เห็นเข้าเสียก่อน

เขาเลิกคิ้ว ทำเป็นหันไปด้านหลังตามทิศที่อีกฝ่ายมองมา

“ ไม่รู้สิ ก็ไม่เห็นมีใครนะ? ”

( ปักบวกทันไหมคะ เดี๋ยวเค้ามา🥺 )

" เรื่องธรรมดาน่ะ "

ไร้ซึ่งการถ่อมตัว เขาปัดเศษขนมปังบนมือออก กลิ่นแป้งสาลีอบที่ติดมาทำเอารู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย

" ในเมื่ออยากกินขนาดนั้นคราวหน้าก็ถือไว้ดี ๆ เสียสิ เจ้าไม่รู้หรอกว่าคนต่อไปจะมาช่วยเจ้ารับขนมปังด้วยมือหรือเท้า "

เห็นท่าทีโล่งใจอย่างนั้นแล้วก็อดพูดไม่ได้ และอย่างน้อยเอวาริสตัสก็แสดงความเป็นมิตรด้วยการไม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

( พี่สาวบ้านนิกซ์งามมากค่ะ 🧎‍♂️ )

( อมกงามมากค่ะะ 😭🤲🤍 กลับมาอีกทีหลังคาบ้านกระจุย เอาไว้มีโอกาสจะช่วยทางนั้นเปลี่ยนหลังคาบ้านบ้างนะคะ 🥺💖 )