ได้ยินที่อีกฝ่ายพูดก็หัวเราะร่าออกมา เพราะปฏิกิริยาเป็นที่พึงพอใจ

“งั้นรึ?”

“นั่นสินะ ปล่อยไปก็คงจะหายเองได้”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงยืดยานเหมือนจงใจยั่วโมโห ก่อนจะแกล้งใช้นิ้วโป้งกดไปที่แผลหนึ่งที

“แปลว่า..แบบนี้ก็มิเจ็บใช่ไหม?”

เขาเอ่ยถามพร้อมสีหน้ายียวนชวนให้คนเห็นหงุดหงิด แต่ก็ยังไม่ปล่อยมือ

“อีกอย่าง เจ้ามิกลัวการติดโรคจากสัตว์เช่นนี้รึ”

“ข้าก็คิดเช่นเดียวกันกับเจ้า”

“ก่อนหน้าที่ข้าจะเห็นมันมาหยุดอยู่ทีนี่ ก็เหมือนจะฝืนเดินมาเสียด้วย”

เขาเอ่ยพลางขมวดคิ้วอย่างกังวลใจ มือยกขึ้นลูบที่หัวของมันอย่างเบามือ

“อย่างน้อยก็ยังดี”

“รักษาเบื้องต้นไว้ก่อน แล้วค่อยพามันไปยังสถานพยาบาลคงมิเสียหาย”

พยักหน้าเห็นด้วยกับอีกฝ่ายก่อนตอบกลับไป แล้วก็ประคองแมวขึ้นมาเบาๆด้วย

“…เริ่มทำแผลเลยดีไหม?”

“ข้าบอกแล้วว่ามั่นใจเข้าไว้น่ะดีที่สุด” เขาส่งยิ้มให้ก่อนจะวางมือข้างนึงลงบนไหล่อีกฝ่าย

“เจ้าอยากลองอุ้มเจ้าแมวนี่เสียหน่อยไหม?”

ตัวของเขาเองไม่ได้พูดสิ่งใดต่อ ได้แต่มองไปยังมือทั้งสองของอีกฝ่ายที่กำลังอังอยู่ที่บริเวณปากแผล ไม่นานก็เห็นลำแสงจางๆปรากฎขึ้นมา

เห็นผู้ที่ใช้พรทีไรก็ชวนให้ตื่นเต้นเสมอ ถึงตัวเขาเองจะเป็นคอสม์เหมือนกันก็ตามที

ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นว่าแผลของเจ้าแมวในอ้อมแขนกลับมาสมานกันดีเช่นเคย มีเพียงแค่ขนที่ไม่เปลี่ยน

“เจ้าก็ทำได้ดีมิใช่รึ?”

( + )

ได้ยินที่อีกฝ่ายเอ่ยชมก็ยกยิ้มพึงพอใจ มือก็ยกขึ้นมาเสยผมของตนขึ้นเล็กน้อย

“เจ้ายังพูดอะไรน่าพึงพอใจเหมือนเคยเลยนะ” เขาเอ่ยชมก่อนจะกระแอมไอเล็กๆแล้วพูดต่อ

“มันก็แน่นอนอยู่แล้ว ข้าซื้อผลไม้บ่อยน่ะ”

พูดจบก็ไล่สายตาไปตามกองผลส้ม ก่อนจะหยิบขึ้นมาลูกนึง เผยให้อีกฝ่ายดูด้วย

“นี่ ลูกนี้น่ะหวาน”

“ปกติลูกที่หวานจะมีรอยแตกสีน้ำตาลอ่อนบนเปลือกเช่นนี้”

“ส่วนผลที่สีสดๆ ส่วนใหญ่มักจะเปรี้ยว”

เห็นคนตรงหน้าเบะปากก็หัวเราะออกมานิดหน่อย ยังคงทำหน้าไม่รับแขกเหมือนเดิม

“สงสัยมันคงไม่ค่อยชอบเจ้าสักเท่าไหร่”

“เห็นไหมล่ะ”

เอ่ยพลางก้มลงไปมองเจ้าแมวที่ตอนนี้มาคลอเคลียอยู่กับขาของตน ก่อนจะยิ้มเยาะใส่อีกฝ่ายเชิงหยอกล้อ

“ไหน เอาแผลเจ้ามาให้ดูซิ”

พูดจบก็ลงไปนั่งยองๆข้างๆก่อนจะประคองมือขึ้นมาดู

“คงต้องไปสถานพยาบาลเสียแล้วมั้งแบบนี้น่ะ”

แต่พอจบประโยค คนผู้นั้นก็รีบสะบัดตัวหนี ก่อนจะวิ่งออกจากโรงเตี๊ยมไปอย่างน่าอดสู ทำให้เขากลับมาให้ความสนใจที่หญิงสาวต่อ

“..แม่นางบาดเจ็บมากหรือไม่?”

“เป็นถึงบุรุษแต่กลับแสดงพฤติกรรมที่ไม่น่าดูชมต่อสาธารณชนเช่นนี้เจ้าคิดว่าเหมาะสมรึ?”

เขาเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว พร้อมกับแรงบีบที่มากกว่าเดิม

“นอกจากเมามายจนควบคุมตนเองไม่ได้แล้ว ก็ยังทำร้ายสตรีที่ไร้ความผิด เจ้าคงยังมิอยากเป็นฝ่ายลงไปนอนที่พื้นเองใช่ไหม?”

เขากระซิบกระซาบราวขู่เข็ญกับชายผู้นั้นไป

( + )

( ขอ + ด้วยนะคะ 🥺👐🏻 )

ขณะที่กำลังเดินผ่านโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งไป เขาก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมเข้า จึงจำต้องหยุดฝีเท้าของตนไป

พอลองสังเกตดูดีๆก็พบเห็นชายผู้หนึ่ง กับหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังล้มลงอยู่กับพื้น มิต้องวิเคราะห์อันใดมาก แต่ก็พอรู้ว่ามิใช่เรื่องดีนัก จึงตัดสินใจเดินตรงปรี่เข้าไปทันที

ไม่ช้ามือข้างหนึ่งก็คว้าจับไหล่ของชายผู้นั้นไว้ ออกแรงบีบประมาณหนึ่งให้หันมาสบตากัน

( + )

“…แม่นางแฟนทิเลียงั้นรึ?”

ทันทีที่ได้ยินคนเสียงเรียกชื่อ ก็รีบหันไปดูว่าเป็นใคร โชคดีที่เป็นคนที่คุ้นหน้ากัน

“ข้ากำลังดูอาการของเจ้าตัวจ้อยนี่อยู่น่ะ” แล้วก็ตอบคำถามที่อีกฝ่ายถามมาเมื่อครู่ต่อ

“เจ้าสิ่งนี้นี่มิใช่ของข้าแต่อย่างไรหรอก ข้าก็เพิ่งจะได้พบมันเป็นครั้งแรกเช่นกัน”

เขาตอบกลับไปพร้อมๆกับขยับตัวเล็กน้อยทันทีที่เห็นหญิงสาวกำลังลงมานั่งยองใกล้ๆกัน

“แน่นอน ท่านรักษาบาดแผลเป็นด้วยงั้นหรือ?”

“เหมือนว่าข้าคงจะออกมาจากสนามฝึกเร็วไปเสียหน่อย”

“มิเช่นนั้นคงได้ลองประมือกับเจ้าแล้ว”

เขาเอ่ยพลางเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา วันนี่เขาซ้อมอยู่เพียงผู้เดียวมาทั้งวันน่ะสิ

“ดิ้นใหญ่เชียว ไหนว่าฝีเท้าเจ้าว่องไวนัก แต่ดันหนีข้าไม่พ้น?”

เอ่ยจบก็หัวเราะร่า ก่อนจะค่อยคลายแขนที่ล็อคแน่นออก

“ยิ่งไปกว่านั้น ดูแมวนี่ก่อนเถิด”

“มันกำลังบาดเจ็บ..”

“เจ้าพอจะรักษาเป็นหรือไม่?”

“..หรือว่าเจ้าควรจะรักษามือของเจ้าเองก่อนดีล่ะ?”

เขากล่าวพลางมองไปยังมือที่เพิ่งจะโดนกัดไปเมื่อครู่ ก่อนจะเปลี่ยนสบสายตาอีกใ่ายพลางส่งยิ้มให้

เขามองไปยังมือคนตรงหน้าไปพลางๆขณะที่เริ่มพันแผลให้เจ้าสัตว์สี่ขาที่เขาถือประคองอยู่

แต่เริ่มพันแผลได้ไม่นานก็ได้เห็นภาพอันไม่น่าเชื่อตรงหน้าของตน ทำเอาเผลอหลุดหัวเราะออกมาเสียยกใหญ่

“เจ้าคงจะมือหนักไปหน่อย เจ้าสิ่งนี้ถึงได้รู้สึกไม่พอใจ”

พูดไปก็ลูบขนปลอบประโลมเจ้าก้อนขนให้สงบลงด้วย

“ลองอีกสักคราสิ แต่ครานี้ก็เบามือลงเสียหน่อยนะ” แล้วก็ไม่พ้นกับการพูดหยอกล้อไปอีกรอบ

( + )

“..งั้นหรือ?”

“อย่างน้อยลองใช้พลังของเจ้าเสียหน่อยคงไม่เสียหาย ดีกว่าปล่อยเจ้าสัตว์สี่ขานี้ไว้เช่นนี้น่ะ”

เจ้าของเรือนผมสีสว่างกล่าวพลางประคองเจ้าแมวตัวนั้นขึ้นมา

“เจ้าอาจจะทำได้ดีกว่าที่คิดก็ได้ หากมั่นใจในพลังของเจ้าเข้าไว้ ข้าคิดว่าพลังของเจ้าก็จะสะท้อนออกมาในทางที่ดี”

เขาเอ่ยแนะอีกฝ่ายไป ด้วยความที่ถือคติว่าแหล่งพลังนั้นเกิดจากพื้นฐานของความมั่นใจ ทำให้ทำสิ่งใดก็มักประสบผลสำเร็จ

“จริงหรือ?”

เขาเอ่ยถามย้ำเชิงหยอกเหย้า แต่ไม่นานก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

“ข้าเข้าใจแล้ว ดูแล้วก็คงมิได้กลัวจริงๆ”

“ตามจริงแล้ว หากเจ้าไม่ได้เข้าหามันด้วยเจตนาไม่ดีมันก็มิตกใจหรอก”

“..สัตว์เหล่านี้มันสัมผัสถึงจิตใจมนุษย์ได้ดีกว่าที่เจ้าคิดนะ”

กล่าวจบเขาก็ค่อยๆประคองอุ้มเจ้าแมวมาไว้ในอ้อมแขน

“เอาสิ งั้นเดินไปสถานพยาบาลด้วยกันเถิด”

( เค้า + ด้วย 🥺 )

ขณะกำลังเดินเล่นสายตาก็เหลือบไปเห็นคนคุ้นหน้าพอดี

แทนที่จะเอ่ยทักไปตรงๆ ก็เลือกเดินอ้อมหลังแทน พอเดินเข้ามาใกล้ก็ทำเสียงผิวปากขึ้นมา

“ทำหน้าทำตาน่ากลัวเชียวอินอส”

“คิดจะทรมานเจ้าสัตว์สี่ขานี่หรืออย่างไร?”

เสียงทุ้มเอ่ยหยอกเหย้าพลางวางมือลงบนไหล่ของอีกฝ่าย ขณะชะเง้อมองเจ้าแมวไปพลาง

“ถ่อมตัวจริงเชียวเจ้าน่ะ”

เขาเอ่ยออกมาพร้อมๆกับหัวเราะเบาๆหลังได้ยินที่อีกฝ่ายตอบกลับ

“อย่างไรกันล่ะ?”
“ภาพของจ้าที่กำลังเล่นกับเจ้าก้อนขนนี่คงดูมีสเน่ห์สินะ”

พูดโม้โอ้อวดตนตามนิสัยเสร็จจบก็ขยิบตาให้ทันที

“อืม อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ได้รับการรักษาเลย”

เขามองไปที่ของที่อีกฝ่ายหยิบออกมา ก่อนจะประคองเจ้าสัตว์สีขาไว้

“..แบบนี้เจ้าจะได้ทำแผลให้มันได้ง่าย”

พอได้ยินเสียงทักจากด้านหลังก็หันมองทันที พอลองสังเกตดูๆดีแล้ว ก็เหมือนว่าจะเป็นคนรู้จักของเขาพอดี

“กำลังดูเจ้าสัตว์สี่ขานี่น่ะ”

เขาเอ่ยพลางชี้นิ้วไปที่เจ้าก้อนขนตรงหน้าของตน พร้อมกับขยับตัวนิดหน่อย ให้คนที่มาใหม่มองเห็น

“มิใช่ของข้าหรอก ข้าก็เพิ่งเคยพบมันครั้งแรก”

“ปัญหาคือตอนนี้เจ้าตัวจ้อยนี่กำลังบาดเจ็บน่ะ”