มองตามกระรอกที่กระโดดหนีจนพ้นไปเงียบๆ มองมือเด็กอีกคนอีกที

"นกพวกนี้ประเดี๋ยวก็ร้องหาแม่เองนั่นแล" เกาแก้ม "ดูจากลักษณะคงต้องหาหนอนมาให้"

อนาคตขุดไส้เดือนอ้วนไม่ไกล--

"อ้อ เมื่อครู่มันทำเจ้าเลือดออกไหม" ถึงจะเป็นสัตว์ฟันแทะก็ประมาทไม่ได้ แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่ต้องหวีดร้องเพราะตกใจหากบาดเจ็บ

"หลังจากนั้น..คงมิได้พูดคุยเปิดอกกันสินะ" เพียงอ้างอิงจากคำพูด คาดเดาจากลักษณะ

"อาจมิใช่เรื่องที่ข้าควรสอดปาก แต่บางครั้งเหตุที่คนฟังไม่พอใจ เพราะมีเรื่องในใจอยู่ หากผู้นั้นเป็นสหายเจ้า ก็หวังว่าจะได้พูดคุยกันเสียให้มาก"

"อย่างเรื่องเจ้าหนูตัวเล็ก ไม่ใช่รสนิยมข้าเลยล่ะ" ตอบกลั้วขำ

"อย่งนั้นก็คงต้องรวมตาข้าด้วยแล้ว" รับคำมาไว้เต็มอก ขณะมือลูบไล้ขนเรียบลื่นของปักษา

เมื่อถูกทักจึงยิ้มแผล่ สะบัดผมหนหนึ่ง ผายมืออีกหนหนึ่งให้คุณได้มองแขกที่ติดมาด้วยชัดๆ

"ข้าคิดอยู่แล้วว่าเจ้าต้องอยากทำความรู้จัก ความตาถึงของข้าไม่เคยเห็นรองใครโดยเฉพาะเรื่องนี้ จะขนหรือกรงเล็บก็งามไม่หยอกจริงหรือไม่"

คำชื่นชมท่วมทุ่ง โดยเฉพาะเพื่อนกที่ติดมาเป็นนกนักล่า

"คงได้พิสูจน์กันก็ตอนนี้" โอบไหล่คุณ ออกแรงตบเบาๆ

"สหายเอ๋ย คำบิดาก็ภาพหนึ่ง ต่อไปเจ้าก้จะได้เห็นอีกภาพ ไม่ว่าจะตรงกันหรือไม่อย่างน้อยข้าก็ไม่เปลี่ยนไป"

"อ้อ แต่พวกไม่มีคอสม์ก็คนรวยทั้งนั้น สถานะทางสังคมไม่เหมือนพวกเราตอนที่ไม่มีผู้ใดอุ้มประคองหรอกกระมัง" ป้องปากแอบกระศิบกระซาบ

นกน้อยก็ชอบส่งเสียงจุ๊บจิ๊บอย่างนี้

(น่ารักตัวเร้กๆมากๆเลยค่ะ😭🥖🍞 นุก็ตัวเท่านี้ เร้กๆ /ทำท่าประคองสองมือ)

กวาดสายตามอง ของดูมีน้ำหนักไม่น้อยจริงๆ คู่สนทนาเขาคงใช้เวลาอยู่พักใหญ่แล้วกับการขนย้าย

“เป็นช่างฝีมือ หรือทำเป็นงานอดิเรกเล่า”

“เป็นงานทำใหม่ทั้งหมดตั้งแต่เข้ามาเรียนหรือไม่” อดไม่ได้มี่จะเข้าไปดูให้ละเอียดสักหน่อย แต่ไม่ถึงกับหยิบรื้อ โดยมากใช้สายตา

“คำเจ้าชวนให้ข้าคาใจ จะตัดทิ้งไปอย่างนี้จริงหรือ หืม จริงรึ?” เขามองคุณไปมา ขึ้นลงๆเหมือนกับนกช่างพูดสักตัวหนึ่ง

“สถานะสังคมเดียวกันแล้วอย่างไร เจ้าหมายถึงจะเจอคนรู้จักเจ้าในรูปแบบใหม่ พวกเขาอาจตกใจ หรือมีสิ่งอื่น หือ”

คุณเปลี่ยนบทแล้ว แต่สหายดันกดback

“อาจอยู่กับความกระทำต้องใจ อาจเพียงเมตตาเสนอหนทางใหม่” เนตรสีเพลิงหยีลง รอยยิ้มของเขาแต้มร่องรอยอย่างผู้ศรัทธา

นั่งพับขา อีกข้างห้อยลง มือเต็มไปด้วยแผลกำเข้า เท้าขางมองนัยน์ตาสีฟ้า

“คงไม่ใช่ตอนนี้ เจ้าควรอยู่กับข้าเสียก่อนเอร่า”

“หรือหากไป ให้ดีนำข้าไปด้วยอีกคน อย่าได้ลืมทิ้งเอาไว้บนต้นไม้” กลั้วขำ อารมณ์ดีอย่างเคย

(พี่มีเลยไหม พี่มีหัวเรือหรือยัง 😔✨👌)

(ข้ามาปักไว้ก่อน)

(บอกว่าเหลืองก็เชื่อว่าเหลืองค่ะพ่อนกขมิ้น แตะแล้วทองติดมือเลยหรือเปล่านี่ 🥺)

(หากสู้คนเดียวไม่ไหวก็ยกพวกตีกัน🥺)

(ด้วยความยินดี ข้าเอาผ้าห่มเจ้ามาใช้แทนแล้ว)

(อย่าลืมอัพเดทผลด้วยเล่า)

(อ้าวสหาย ว่าไง หน้าผากแตกหรือยัง)

(ส่วนของข้าคนเดียวก็ 20ทีแล้ว เอ้า อย่าออมมือเล่า)

(สมควรดีดสักทีจริงๆนั่นแหละ /แรงๆ)

เขายังคงชะงัก ค้างนิ่ง ไร้การตอบสนอง ต่อสิ่งใดทั้งสิ้น

สายตามองค้างก้อนขนมปังงดงาม ทว่าภายในกลับเผยความจริงที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าก้อนดำก่อนหน้า

ริวฝีปากขยับพึมพัมกับตนเอง ราวกับในยามนี้เขาได้เข้าเฝ้ากับใครบางคน 'ที่ไม่ควรพบ' เสียแล้ว

ทว่าด้วยเสียงเรียกจากยูคาลอสก็ช่วยดึงสติหนุ่มนี้ได้เล็กน้อย

"ตอนนี้...ข้ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่..."

รู้สึกลำไส้จะไม่ค่อยเห็นพ้องกับการกัดเต็มคำเมื่อครู่นัก