( เอ้นดูเซอซิลค่ะฮือือ 552255265🫳🫳 )

มือเรียวค่อย ๆ ชักกลับไปปล่อยวางไว้ข้างตัว คู่ตาสีสว่างเชยขึ้นมองสบตาคู่ตาตรงข้ามอย่างยากลำบากด้วยส่วนสูงที่ห่างมากโข

"หมายความว่ายังไงนั่น พูดแบบนั้นเดี๋ยวท่านอะพอลโลจะโกรธข้าเอานะ"

เธอเอียงคอมองและเอ่ยพลางหัวเราะเบา ๆ ในขณะนั้นก็มองสำรวจแขนของอีกฝ่ายที่เมื่อครู่ดูไม่จืดเลย

"ไม่เลย เซอซิล ข้าสิต้องถามเจ้าแบบนั้น ข้าไม่ใช่คนที่พกยารักษาเป็นประจำนะ"

( แว้บมาจอยค่ะ เย่ะvv )

ไม่รู้ลมอะไรหอบมาให้เธอนึกเดินไปเรื่อยผ่านวิหารแห่งซุส แม้จะไม่ได้อยู่ไกลแต่ก็นับครั้งได้ที่เธอแวะเวียนเข้ามาสักการะ

ดูเหมือนวันนี้จะแปลกไปหน่อย แต่มองจากข้างหลังก็จำได้ว่าบุคคลคนนี้เป็นใคร

"เซอซิล? เซอซิล?"

เธอเรียกสองครั้ง เว้นระยะห่างที่เหมาะสม—ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเหม่อ นิ้วชี้ยกขึ้นแต่ไม่ได้สะกิดไหล่อีกฝ่าย

"เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า คอสม์สายฟ้า?"

( กลมมาก 😭😭😭🫳🫳 แวะมาแพด ๆ ค่ะ ห้ามใจไม่ไหว 🤏 )

คอสม์อรุณหน้าบูดทันที คิ้วขมวดเล็กน้อยพลางยกมือขึ้นกอดอก เป็นอีกหนึ่งครั้งที่คนตรงหน้าไม่มีอารมณ์ขัน และไม่ยินดียินชอบกับการปรากฎตัวของเธอเลย

"เจ้าไม่มีอารมณ์สุนทรีพอจะเข้าใจน่ะซิ"

เธอเอียงคอเอ่ย คิ้วที่ขมวดเป็นปมก็คลายออกทันใด

"แล้วเจ้ามาทำอะไรที่ตรงนี้เล่า? หอกนี่ถ้าไม่เอาข้าขอเสียปะไร ใครเขาปักหอกลงดินกัน?"

เธอเอ่ยหยอกอีกครั้งแม้ไม่ได้คิดจะเอาไปจริง ๆ

เธอมองดูอีกฝ่ายที่ยิ้มแป้นดีใจและยิ้มตามเช่นกันให้กับสถานการณ์ตรงหน้านี้ จูเลียสหัวเราะร่าด้วยความยินดีและชื่นชม

"เจ้าเด็กน้อย ! ดูท่าแล้วฝึกอีกไม่กี่ขั้นตอนเจ้าจะอยู่ในระดับชำนาญเชียวล่ะ !"

สรรพนามใหม่ถูกเรียกด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มยังคงไม่จางหายไป

"ไว้พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าเดินตลาดเพื่อซื้อของรางวัลก็แล้วกัน

แต่ว่าก็ต่อเมื่อเจ้าหาข้าเจอนะ !"

เธอหัวเราะชอบใจ

( เจ้าเด้กเร้กกกก 🫶🫶🩵🩵 ยิ้มบ่อย ๆ นะ 🥺 )

"ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้าจะชอบปลีกวิเวกถึงขนาดนี้นะ?"

แน่นอนว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากรุ่นน้องตัวป่วนคนดีคนเดิม แม้ในตอนนี้เธอจะมีผ้าคลุมสีขาวกันฝน ดูแล้วเหมือนรูปปั้นกรีกเดินได้ไม่มีผิด อย่างไรก็ดีเธอออกมาเดินเล่น แต่ไม่คิดว่าจะพบกับคู่กรณีเก่า (...)

"ตากฝนไม่ได้ช่วยให้เจ้าเก่งในการใช้หอกมากกว่าข้า ครีเซออส"

คอสม์อรุณเอ่ยเย้าหยอกตามประสาตน

"บางทีเจ้าอาจจะผ่อนคลายลงอีกนิด ลองใช้ความรู้สึกเพ่งไปที่ปลายลูกธนูเหมือนกับเจ้าขยับมันได้ และอาศัยแรงลมเพียงนิดหน่อยเพื่อไม่ให้บอเรียสได้ใจเกินไปแล้วเปลี่ยนทิศทางลูกธนู"

คำอธิบายของเธอดูเป็นนามธรรมสุด ๆ แต่มันก็ช่วยแหละ...นะ เมื่อเอ่ยจบก็ก้าวถอยออกมาให้สหายได้ลองปรับใช้คำแนะนำ (???)

(2)

"ฝีมือของเจ้าดีขึ้นจริง ๆ เอสเทล !"

เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ดูแล้วพึงพอใจเป็นอย่างมากกับการที่สหายของเธอค่อย ๆ ก้าวหน้าทางฝีมือ

"ไหนเจ้าลองตั้งท่ายิงอีกรอบดูซิ ศิษย์เอกของข้า!"

คราวนี้ฝ่ายคอสม์อรุษขยับตัวเข้าใกล้คอสม์นักรบอีกนิดพลางเดินวนขยับท่าทางให้อีกฝ่ายเสริมเล็กน้อย แม้จะยากนิดหน่อยที่เธอต้องยืนอยู่ข้างหลังแล้วเอื้อมไปปรับตำแหน่งแขนของคนที่สูงร้อยแปดสิบกลาง ๆ

(1)

( เพราะว่าน่ารักเหมือนพิ่เอสเทลไงล่ะ !! 🫶🫶🫶ในกรณีนี้ยอมหันมาจ้องหน้าเลยล่ะนะ><🩵 )

( เจ้าเด้กเร้ก 🫳🫳🫳 /มอบแว่นกันแดดให้ 😎 )