اینجا رو آپدیت هم کردم ولی بازم ریپ میزنه.
اونجا هم خیلی شلوغه.

اینکه با هرچیز کوچیکی چشمام پر از اشک میشه و انقدر زودرنج و حساس شدم، بابت شرایط الانه و طبیعیه.
مسئله اینه باید بتونم هندلش کنم و از پسش بربیام.

فکر میکردم عزاداری کردن بلدم ولی باید تمرین کنم تا یاد بگیرمش.

خلوت و آروم بودن اینجا رو دوست دارم.

نه طاقت دوری و نه طاقت نزدیکی.

منشأ این غم، در ظاهر برام مجهوله ولی فکر میکنم ناخودآگاهم قشنگ میدونه داره چیکار میکنه.

(Hope is a poison that you drink in the hope of healing, but one day it will kill you.)

دوست داشتم هویت جدید بسازم.
یه آدم دیگه بشم که بتونم بنویسم.
ولی نمیتونم با هویت جدید کنار بیام.
سعی میکنم بنویسم و تلنبار نکنم.

test🌚