ฟุชิงุโระอยากแกล้งไอ้เด็กแว่นหน้าห้อง อยากจะใช้มันเป็นทาสทำการบ้านให้ทุกวิชา วิ่งไปซื้อขนมปังให้ในตอนพักเที่ยง อยากเห็นไอ้เนิร์ดมันร้องไห้งอแง จบที่อีกคนทำข้าวกล่องมาเผื่อ สอนการบ้านให้ทุกวิชา แถมตัวเองยังติดเซ็กซ์ของไอ้แว่นจนไม่กล้าจะหืออือด้วย รู้ตัวอีกทีก็เป็นผัวหมาดำเปียกๆ

* ลิ้งสำหรับอ่านแบบเต็มๆ 🔞

🔗 : www.readawrite.com/c/164317bf7d...

วันต่อมานิเรก็ไปที่ห้องโสตเหมือนเดิมเปิดเพลงเหมือนเดิมจนเห็นข้อความขอเพลงในเพจโรงเรียนจากเฟสบุ๊คที่คุ้นเคยสุดๆ

“รบกวนขอเพลง cinderella - tattoo colour ให้คุณนิธิศ ที่ช่วยซ่อมประตูให้ผมเมื่อวานด้วยครับ” (จบ)

* ลิ้งค์บรรยายยาว #666icreamx

🔗 : www.readawrite.com/c/e785240a2c...

นิเรเลยต้องไปช่วยดูแทน พอไปถึฝกลายเป็นว่าคนที่โทรมาแจ้งคือสุโอที่เพิ่งย้ายมาอยู่ได้สองอาทิตย์ นิเรทั้งตกใจทั้งทำอะไรไม่ถูกแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก้มหน้าก้มตอซ่อมกลอนประตูโดยที่มีอีกคนยืนดูอยู่ใกล้ๆ พอซ่อมประตูเสร็จ สุโอเห็นว่าใส่ชุดนรรร เดียวกันเลยจะทักทายถามชื่อไว้ แต่คนโดนถามเสียอาการจนหูดับ ขอโทษไม่หยุดแล้ววิ่งหนีกลับไปเลย สุโอเลยจำได้แค่ชื่อจริง กับดาวบนเสื้อที่บอกว่าอยู่มอหกเท่ากัน (2)

จากวันนั้นผ่านมาแล้วเกือบสิบปี อีกฝ่ายได้เดินตามความฝันจนสุดทางก่อนจะปรับเปลี่ยนตัวเองมาเป็นคุณครูให้กับโรงเรียนมัธยมเล็กๆ แทน ส่วนผมก็ทำงานในบริษัทตลาดหลักทรัพย์ใหญ่ๆ กลับกันตอนนี้กลายเป็นผมที่ยุ่งจนแทบไม่มีเวลานอนเสียเองมากกว่า แต่ทุกๆเช้าที่เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มนั่นก็ไม่แย่นัก

(11 — end)

และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ความสงบสุขในชีวิตผมถูกทำลายเพราะใครอีกคนจนป่นปี้ ยูจิมักจะหาเวลามาหาผมเสมอแม้จะเข้าฤดูกาลแข่งขันที่ต้องซ้อมหนักแล้วก็ตาม แม้บางครั้งจะเป็นแค่การนั่งสัปหงกในร้านอาการครอบครัว หรือหลับในที่สวนสาธารณะก็เถอะ

(10)

“งั้นถ้าไม่เกี่ยวกับเบสบอล ฟุชิงุโระจะเป็นเพื่อนกับฉันได้ใช่มั้ย”

“ไม่”

“นิดนึงสิ เนี่ยฉันกำลังจะว่างเลยทุกคนจะไปคาราโอเกะกันเหรอหรือไปทานมื้อเย็นขอไปด้วยได้เปล่า”

“จะบ้าเหร—”

“ไปได้ๆ เพื่อนฟุชิงุโระใช่มั้ย”

“บอกว่าไม่ใช่ไอ้สันขวดนี่!!”

(9)

“เลิกยุ่งกับฉันที ฉันเลิกแล้วเบสบอลน่ะ”

ผมตัดบทสนทนาก่อนจะเดินหนีไปอีกครั้งและใช่มือที่ด้านเพราะการจับไม้เบสบอลคว้ามือผมไว้อีกครั้ง อีกฝ่ายยังคงยิ้มแท้จะถูกปฏิเสธน้ำใจซึ่งๆหน้าแบบนั้นก็ตาม นั่นทำให้ผมรู้สึกแย่ในใจขึ้นมาเล็กๆกับบทตัวร้ายเมื่อครู่

(8)

ใบหน้าเปื้อนยิ้ม และใช่ ชุดนักเรียนมอปลายที่คุ้นตาของโรงเรียนกีฬานั่น คำถามมากมายหากแต่ไม่เข้าหูผมเลยสักนิด ทุกอย่างมันอื้ออึงราวกับคนจมน้ำ กระดาษใบนั้นถูกผมขย้ำทิ้งตั้งแต่ก่อนขึ้นบัสกลับโรงเรียนเสียอีก แต่อีกฝ่ายกลับยังไม่ละความพยายามจะตีสนิทผมให้ได้

(7)

ผมเข้ามอปลายที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่บ้านนัก เป็นทางเลือกที่ไม่แย่เมื่อจำนวนนักเรียนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยใหญ่ๆได้มีไม่น้อย ชีวิตมอปลายของผมดำเนินไปอย่างเรียบง่ายจนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ที่ผมไปเที่ยวกับเพื่อนหลังเลิกเรียน นั่นเป็นครั้งที่สองที่ถูกเขาคนนั้นตะโกนเรียกชื่อ

(6)

ผมถูกทาบทามจากแมวมองให้เข้าเรียนต่อมอปลายกีฬาชื่อดัง หรือ X ในเวลาถัดมา หากแต่ใบเชิญนั้นถูกเผาทิ้งด้วยไฟแช็กของพ่อ แม้ทุกคนจะตะลึงกับการตัดสินใจของผมแต่ก็ไม่มีใครคัดค้านอะไร แม่และพี่สาวเดินเข้ามากอดผม ส่วนพ่อก็ชวนออกไปเดินเล่นหาอะไรกินข้างนอก ละทิ้งความฝัน ความหวัง และเบสบอล

(5)