อยากฝากเรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์สำหรับบ้านที่เลี้ยงสุนัขใกล้ถนน จำไว้ว่าสายจูงนั้นสำคัญไม่ว่าน้องจะเชื่องจะซนขนาดไหนก็ตาม อย่าชะล่าใจไปเพียงเพราะว่าน้องรู้จักถนนแล้ว เรามีโอกาสที่จะแก้ไขหลายครั้งแต่คิดไม่ได้ จนวันที่มันสายไปมากแล้วจึงเข้าใจ เขาให้โอกาสเราแก้ไขแต่เราไม่คิดใส่ใจจนวันนี้ที่เราต้องมานั่งเสียใจ เสียใจกับการจากลาเพราะความโง่เขลาของตัวเอง แม่ขอโทษนะลูก 😭

ดิ่งไปกับการสูญเสีย โทษตัวเอง โทษคนรอบข้าง ทั้งๆที่เรื่องนี้คนผิดคือเราที่ไม่ระวังอันตรายให้เขาปลอดภัยตั้งแต่แรก คอยแต่จะดุจะด่าให้เขาเข้าใจ มันทำให้เห็นว่าเราใจร้ายกับเขามากลงโทษเวลาน้องทำผิด หวังให้เขารู้สำนึกแต่เราลืมไปว่าเขาเป็นแค่สุนัข สัตว์เลี้ยงที่น่ารักและซื่อสัตย์ กว่าจะคิดได้ก็สายไปมากแล้ว ถ้าเราคิดระวังแต่แรกน้องคงไม่จากไปไวขนาดนี้

ทั้งร้องทั้งเรียกเขา ทั้งกอดเขา เรานั่งเฝ้าร่างเขาอยู่ตรงนั้นนานเกือบ30 นาที คิดถึงเวลาเขาส่ายเอวส่ายหางพวงๆไปมาเวลาเรียกชื่อเขา วิ่งมารอรับเวลากลับบ้าน อยากขึ้นรถไปด้วยเวลาเห็นเราแต่งตัว มานอนข้างๆ คอยเลียมือเลียหน้า ดีใจที่เห็นเรา พอน้องไม่อยู่มันเหงามากทุกอย่างที่สดใส ทั้งแสงแดด ทั้งอากาศ บริเวณของบ้าน ทุกความทรงจำตอนนี้มันเหมือนยาขม เราจมไปกับความเศร้าโศก

น้องนิ่งไปเลย ไม่ส่งเสียงร้องไม่มีแม้กระทั่งโอกาสได้แก้ตัว เราออกจากบ้านได้แค่ 20 นาที เรารีบขับรถกลับบ้านภายในเวลา 15 นาที สมองก็คอยแต่นึกถึงวันเวลาที่เจอกันครั้งแรก ตลอดระยะเวลาที่เลี้ยงดูจนวันนี้ที่น้องนอนแน่นิ่ง หัวใจเราแตกสลาย ใจที่เคยพองโตตอนมีเขาตอนนี้มันแตกละเอียด เราขอให้เขากลับมา ตะโกนเรียกชื่อเขาว่าแม่มาแล้ว แม่มาหาน้องแล้ว น้องกลับมาหาแม่ได้ไหม ร้องไห้ใจจะขาด

เพราะความเฉื่อยชา หรืออะไรก็ตามของผู้ดูแลที่ลืมเช็คว่าน้องยังไม่มาได้ยินเสียงเห่าแล้วจึงเรียกน้องซึ่งน้ำเสียงอาจจะไม่มีพลังพอที่จะเตือนสติให้น้องถอยห่างจากถนน แค่เสี้ยววินาทีนั้นแหละ จากที่ถนนโล่งๆ กลับดันมีรถกระบะจากไหนไม่รู้วิ่งมา และน้องก็วิ่งไปชนรถคันนั้น ที่ห่างจากเส้นขาวแค่นิ้วเดียว ไม่ถึงเส้นกลางถนนด้วยซ้ำ

เรารู้ว่าน้องชอบข้ามถนน ไม่ระวังภัย เราก็ปล่อยปละละเลย คอยเอาแต่ดุน้อง ตีน้องเวลาข้ามถนน จนน้องเริ่มรู้แล้วว่าถ้าแม่ตะโกนว่าหยุดหรือเรียกชื่อน้องต้องรีบมาหา เหมือนน้องเริ่มเข้าใจแล้วว่าถนนเป็นที่ๆน้องไม่ควรไปวิ่งเล่น เพราะเวลาน้องไปใกล้แถวนั้น เราจะรีบเรียกเขามา แต่วันนั้น เราไม่อยู่บ้านและคนที่ดูแลเขาก็เห็นว่าน้องไปฉี่ตามปกติเดี๋ยวคงตามมารอกินข้าว น้องเห่าหมาจรที่อยู่ตรงข้ามถนน

ถ้าให้คะแนนในช่วงอายุ 28 ปี คงให้ติดลบ 10 คือแย่มาก ตัดสินใจเรียนป.โท เพราะคิดว่าไหว เออไอ้ไหวมันก็ไหวแต่ใจรุ่งริ้ง ใช้เงินเยอะโดยไม่จำเป็น ทำอะไรใจร้อน คิดไม่รอบคอบ ขี้หลงขี้ลืมบ่อยเกินจนกระทบงาน ไม่มีเป้าหมาย ไม่มุ่งมั่น ไม่มีสติ ไม่รักษาเวลา ไม่รักษาคำพูด ไม่มีระเบียบวินัย เอาแต่ใจ ไม่อดทน ชอบขี้เกียจ ชอบคิดลบ ชอบคาดหวังคนอื่น หวังว่า 29 อาการแย่ๆจะดีขึ้นกว่านี้ สาธุ

เดี๋ยวถ้ามีโอกาสครูจะบวชให้นะ 😂 รวมถึงเด็กๆที่ครูลงโทษ+บังคับให้มาช่วยแต่จริงๆเด็กมันคงอยากช่วยแหละ แต่ไม่รู้จะเข้ามายังไง (ปลอบใจตัวเอง) สภาพ ปั่นไฟนอลป.โท + ปั่นช่อดอกไม้ + ปั่นปพ. จนไม่มีเวลากินข้าว ไม่มีเวลาอะไรทั้งนั้น น้ำหนักไม่ลดได้ไง ไม่เป็นบ้าก็ดีแค่ไหนละ รูปผลงานก็ไม่ได้ถ่ายไว้ ประเสริฐ! แถมยังหอบมาให้แม่ทำช่วยถึงตีสอง ไม่มีใครดีและเก่งเท่าแม่จริงๆ เป็นพระคุณแม่ยิ่งใหญ่

แล้วมาน้อยใจเด็ก ดอกไม้ก็ทำให้จัดช่อให้สวยงาม ออกเงินซื้อให้เองอีกต่างหาก ทำไมต้องรอให้ครูไปขอร้องให้มาช่วยอีกละ แต่ก็ตบสติตัวเองว่าเด็กมันอยากได้หรอ มีแค่เราเองที่อยากทำให้เขา เพราะเด็กบางคน ผปค. เขาไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้น แต่มันก็น่าน้อยใจจริงๆ ให้ตายเหอะ 65 ช่อไม่ใช่น้อยๆนะ แต่ก็มีเด็กน่ารัก 5-6 ที่ไม่ได้ปัจฉิมมาทำช่วยใน 1 ชม. ของวันงาน แทบอยากร้องไห้ ขอบคุณที่สงสารครู 555

อยากวัดใจไง นิสัยเสียคือเป็นคนที่ไม่ชอบเอ่ยปากขอความช่วยเหลือคนอื่น ถึงจะยากจะลำบากแค่ไหนก็ไม่พูด คือถ้าคนมันอยากช่วยมันคงเดินมาช่วยแล้วแหละ เราคิดแบบนี้ เพราะเอาตัวเองไปวัดไง ถ้าเราอยากช่วยเราก็คงไปขอช่วยเอง สรุปมีแต่เด็กมาถามว่าครูทำอะไร ๆ มาวอแว มาเดินผ่านไปผ่านมา แต่โทษทีนะลูก ครูมันเป็นอีแก่บ้าน้ำลายค่ะ อยากทำช่วยก็แค่พูดสิ 55555 ฉันจะได้ไม่เหนื่อย ยัง ยังไม่พูดอีก

เพราะอยากให้งานมันออกมาดี เลยใช้เงินส่วนตัวจัดงานสิ้นปีหมด หมื่น8 แต่ รร. ให้เบิกได้ 7พัน ซึ่งเราซื้อของมาไว้ก่อนแบบไม่รู้งบและไม่คำนวณยอดเพราะคิดว่าหมดไม่เยอะ แล้วเกาเหลากับการเงินเลยรับจบคนเดียว ส่วนงานปัจฉิมก็ออกเงินทำช่อดอกไม้ให้นร. หมดไป 3พัน+ แถมทำคนเดียวไม่หลับไม่นอน สิ่งที่ได้กลับมาคำขอบคุณสักคำก็ไม่มี 555

สิ่งที่อยากบอกตัวเองในวัย 29 ที่จะถึงนี้คือ ยังไงก็เป็นกำลังใจ แรงใจ ให้ตัวเองอดทนและไปต่อเท่านั้น ท้อไปเถอะ ท้อจนพอใจแล้วก็กลับเข้าลู่ตัวเอง คนเรามันเหนื่อยมันล้ามันท้อมันแท้กันได้ ต้องมีลิมิต ไม่ต้องไปเกินลิมิตชีวิตต้องสู้ให้มันมากนัก เอาเท่าที่ไหว ไม่ไหวก็พัก พัก≠เลิก ละเลิกนะไอ้นิสัยทุ่มสุดตัวล่าสุดหมดไป 2หมื่นกว่าอะ (งานสิ้นปี + ปัจฉิม) เอาที่พอดี ไม่ต้องไปหน้าใหญ่แทนคนทั้งหมด

ล้อเล่น เราเรียนเพราะอยากรู้ พอมันได้รู้ก็โอเคละ ซึ่งมองในอนาคตเราก็คงไม่ได้ใช้งานศาสตร์ที่ตัวเองเรียนมาอยู่ดี สภาพเนาะสาว อ.หยิบความรู้ให้เท่าภูเขาไฟ แต่เราฉวยมาแค่หางอึ่ง ซึ่งเราว่าเราสามารถศึกษาเพิ่มเติมต่อได้ถ้าอยากเก่งกว่านี้ แต่คนไฟมอดแบบกูเนี่ยนะ 5555 ตื่นมาอาบน้ำไปทำงานเองได้ก็ดีแค่ไหนละ แต่รู้ย่อมดีกว่าไม่รู้ส่วนจะได้ใช้หรือไม่ได้ใช้ก็ช่างมันเถอะ

แต่ต้องประคอง ต้องฮึบๆ ซ่อมตัวเองให้ได้ ใครที่มันเรียนโทไปด้วย ทำงานไปด้วยแล้วยังชิลๆ เราดีใจด้วยคุณคือบุคคลเดอะเบส ตัวลีเจ้น ตัวท้อป ส่วนเรารอดมาได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด เรียนมาไม่เคยเกรดแย่ขนาดนี้ เออ ก็เคยละนี่จะเป็นไรไป ถ้ามองข้ามเกรดคือเราได้รู้อะไรที่ไม่เคยรู้ ทัศนคติเราเปลี่ยนไป มุมมองเราเปลี่ยน การใช้ชีวิตก็เปลี่ยน ถ้าย้อนเวลาไปได้จะเลือกเรียนอันอื่น 55555

เราเอนตัวนอน หลับตาและพยายามคุมสติตัวเองให้ปล่อยวางไม่ทันก็ช่างแม่ง ทำใจ หายใจเข้าลึกๆ ออกช้าๆ จนเริ่มดีขึ้น เกือบได้สู่ขิต หลังจากนั้นก็ไม่เอาไรเลย เรียนเท่าที่รู้ อ.สอนในห้องก็จบแค่ในห้อง ไม่ทบทวนไม่เสาะหาเพิ่มเติม (จริงๆ ไม่ควรทำ แต่ไม่มีเวลาไง กูอยากพักผ่อนค่ะ ) วีคเดย์ทำงาน วีคเอ้นท์เรียนโท ไม่ได้เอนจอยอะไรจนสุขภาพจิตที่มันแย่ เริ่มแย่กว่าเดิม

จะบอกว่าไม่มีความรับผิดชอบ บริหารเวลาไม่เป็นก็ได้ ยอมรับ เราเป็นคนไม่ชอบปรับตัว(ถ้าไม่จำเป็น) ไม่ฝืนไม่ทน (แต่บางเรื่องกูก็ท้นทนทั้งที่ไม่จำเป็น) เรื่องงานก็หนักละ ป.โทยิ่งหนัก มันต้องอ่าน ต้องอยากรู้นั่นนี่ ต้องตรวจต้องดู แต่กูคือมีแค่อยากนอน อยากพัก ไม่อยากคิด เคยปั่นงานจนเวียนหัว จะเป็นลม เย็บวาบและชาเพราะใกล้เดดไลน์ มันเครียดไง จนได้บอกตัวเองว่าพอ ช่างแม่ง ได้แค่ไหนเอาแค่นั้น

เหนื่อยล้า เราเรียนโท เข้าเทอมที่ 2 เป็นช่วงเวลาที่ ทางโรงเรียนจัดกิจกรรมสบัด กิจกรรมแข่งขัน /เตรียมงานวิชาการ /งานชุมชน / ฝึกเด็ก /ซ้อมเด็ก / งานรุมยิ่งกว่ามรสุม / ทั้งงานตัวเองที่ได้รับมอบหมาย + งานโรงเรียน + งาน ป.โท น้ำหนักลดไป 5 โลจนทุกคนเริ่มท้วงว่าไปทำไรมา ผอมลง นี่ตอบว่า ทำงานค่ะ 5555 แย่มาก งานที่ตอนแรกส่งไว พอเรียนโทปุ้ป ทั้งงานโทงานโรงเรียน นี่ส่งช้าหมด

เราเรียน ป.ตรี 57 จบ 63 ทำงาน 64 ต่อโท 67 ไฟมอดช่วงทำงาน เพราะสันดานขี้เกียจ 50% งาน 30 % สิ่งแวดล้อม 10% ภาระ 10% พอมันห่างหายการเรียนไปหลายปี ความขี้เกียจที่สะกดไว้ในช่วงปีก่อนๆเริ่มสบโอกาส ตลอดระยะ 4 ปีที่ทำงาน มันกัดกร่อน กัดกินความขยันไปหมดสิ้น สภาพแวดล้อมเดิมๆ ภาระงานและหนี้สินมันทำให้ไม่มีสมาธิมากพอที่จะโฟกัสเรื่องเรียนได้ และ อารมณ์สวิงจาก pms ยิ่งทำให้

ขอรีแคปรีใจการเรียนป.โทหน่อย เกรดที่ได้ เอาตรงๆโคตรผิดหวัง จากคนที่เคยได้ A มาตลอด มาตอนนี้กลายเป็น C+ แวบแรกคือจุกนะ เสียใจ พลาดตรงไหน เราแย่ขนาดนั้นหรอ แต่พอคิดดีๆก็ เราได้ C+ ก็สมควรละ เรียนเสร็จไม่ทบทวน ไม่หาความรู้เพิ่ม ไม่ถาม ไม่สงสัย เหมือนไปนั่งเรียนโง่ๆ ถ้าพูดไปก็คงฟังเหมือนแก้ตัว สาขาที่เรียนก็ตรงสาย 50%