“คงเพราะฉันรักนายเข้าแล้วมั้ง”

เขาหัวเราะอย่างนึกเวทนาตัวเองอีกครั้ง ความรู้สึกคล้ายกับจมอยู่ก้นบึ้งในมหาสมุทรค่อย ๆ ดึงตัวเขาลงสู่ใต้ท้องทะเลกว้างที่ไร้จุดมุ่งหมาย

บัดซบสิ้นดี

.

💜💙

“แล้วทำไมยังอยู่” โนอาไม่ตอบ

เกิดความเงียบขึ้นระหว่างพวกเขาอีกครั้ง ความอึดอัดก่อตัวขึ้นพร้อมเสียงหัวใจที่กลับมาเต้นจังหวะเดิม

ดวงหน้าคมซุกลงกับลาดไหล่เนียน กอดรั้งร่างกายสวยอย่างหวงแหนราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

โนอาหัวเราะในลำคอ ริมฝีปากยังคงไล้วนไปตามต้นคอขาว สัมผัสเปียกชื้นทำให้เยจุนสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ยังคงไม่ได้สนใจอีกฝ่ายตามเดิม

“ใจร้ายชะมัด”

แม้จะบอกไปแบบนั้น ทว่าเขาก็ยังพาตัวเองมาอยู่ตรงจุดนี้ เยจุนไม่เคยบังคับหรือขอให้เขาอยู่ เป็นเขาเองที่ยังคงไม่อาจไปไหนได้

กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากครีมอาบน้ำ ทำให้โนอาหน้ามืดตามัว แขนยาวที่มีมัดกล้ามกอดรัดร่างสูงเพรียวแนบแน่น ริมฝีปากอุ่นกดจูบซ้ำ ๆ บริเวณลำคอระหงที่มีกลิ่มหอมกรุ่นชวนหลงใหล

คงเป็นเขาเองที่ตั้งใจจะอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้

โนอาเป็นเพียงคนโง่เขลาเท่านั้น

“เหม็นกลิ่นบุหรี่”

ภาพเมื่อคืนที่พวกเขากอดรัดกันแนบแน่นยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมา เพื่อตอกย้ำว่าสำหรับเยจุน เขาก็เป็นได้แค่นี้

แค่ที่อีกฝ่ายต้องการให้เป็น

ไม่ใช่เพื่อน

ไม่ใช่แฟน

โนอาเป็นได้เพียงแค่คนรู้จักสำหรับเยจุน

เสียงทุ้มร้อง ‘เฮอะ’ ในลำคออย่างนึกเวทนาตัวเอง

บุหรี่ในมือถูกขยี้กับที่เขี่ยบุหรี่ตามแรงอารมณ์ ร่างกายยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะสาวเท้าเดินไปยังคนที่กำลังแต่งตัวอยู่ตรงปลายเตียง

ไม่ว่าเยจุนจะจัดเขาไว้ในตัวเลือกที่เท่าไร

แต่สำหรับโนอา เยจุนจะเป็นตัวเลือกแรกของเขาเสมอ

ใช่ มันเป็นแบบนั้นมาตลอด

“มาหากันอีกได้ไหม”

โนอาเหมือนคนโง่ที่คอยร้องขอความรักจากอีกฝ่ายแม้จะไม่ได้อะไรกลับมา

มวนบุหรี่ถูกจุดอีกครั้งเป็นมวนที่สาม พร้อมกับใจที่แหลกสลายลงไม่อาจประกอบขึ้นมาใหม่ได้

ควันสีขาวลอยฟุ้งไปทั่วห้อง ราวกับมันช่วยแบ่งเบาความรู้สึกของเขาในตอนนี้ลง