เขาขมวดคิ้วยิ้มเฝือนพร้อมพยักหน้า ทำเป็นเข้าใจอาการนอนไม่หลับของจิน"งั้นเดี๋ยวผมพาไปซุ้มพยาบาล ให้รุ่นพี่จ่ายยานอนหลับให้ดีกว่านะครับ"

เขาไม่เปิดโอกาศให้ปฏิเสธ จับจินพลิกตัวหันไปทางซุ้มพยาบาลแล้วออกแรงดันให้อีกฝ่ายเดิน แต่ไม่ได้ดันแรงมากจนดูเหมือนผลัก "เขารีบไปกันเถอะนะครับคุณหนู จะได้หลับเต็มอิ่มในรอบสามปีซักทีนะครับ!"

เขาเลื่อนปลายนิ้วหนามาถูเหนือคาง ทำเป็นเหมือนคิดอะไรบางอย่าง แล้วพยักหน้าช้า ๆ "เอางั้นไหม? "เขาลดมือลงยกยิ้มล่าแล้วพูดต่อ "นายมาเป็นคุณหนูแทนฉันหนึ่งวัน ถือว่าไถ่โทษที่ทำฉันรู้สึกแย่"

อินาบะรุดตัวขึ้นก้มปัดฝุ่นตามตัว ก่อนขยับเข้าไปหาจิน ตีหน้าใสเล่นเป็นพ่อบ้าน ปรับน้ำเสียงนุ่มขึ้น "คุณหนูจินครับ นอนไม่หลับสินะครับ"

จินก็ดันพูดประโยคที่ทำให้เขาสมองโล่งทันที
เขาพ่นออกไปยาวเหยียด แล้วเหมอมองท้องฟ้าพยายามจะหาเหตุผลเพื่อเข้าใจ

" 3 ปีเลยนะ ฉันที่แค่ฝืนขึ้น ได้ยินคนที่บอกว่า แค่นอนไม่หลับมาสามปี ไม่ตายหรอก จะทำคิดยังไง" แล้วหันเหลือมมองจินทั้งที่นอนอยู่ แค่อยากเห็นว่าทำสีหน้ายังไง จากนั้นชันศอกดันหลังขึ้นมา ก่อนขี้นิ้วขึ้นฟ้าแล้วไหวมือเหมือนชี้ไปทางจิน "นายทำเหมือนเป็นคนใช้ที่บ้านฉันเป๊ะเลยนะ"

อินาบาเบิกตามองปริบ ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายปัดมือไปมาอย่างลนลาน
ราวกับได้ให้นึกถึงปลาแห้งสีม่วงที่กำลังดิ้นแทบตายเพราะขาดน้ำ เขาเผลอยกมุมปากขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับชะงักทันที เมื่อประโยคนั้นดังขึ้น มันชวนให้นึกถึงคนใช้ที่บ้าน ที่แค่เขาสะดุดนิดหน่อยก็วิ่งวุ่นกันบ้านแตก

อินาบะมองมือของจินที่ยื่นมานิ่งงัน จากนั้นเอนหลันลงไปนอนกอดอกกับพื้น ไม่สนแล้วว่าจะแพ้อะไรอีก แต่ก่อนจะให้เหตุผลว่าที่งอแง

"ฉันหิวจะแย่ละ"
เขาเปิดฝากยาทิ้งไว้ ไม่รีบร้อนทา
จากนั้นโน้นไปข้างหน้าซู สายตาเหลือบมองกระเป๋าข้างเอวที่ ราวกับว่าซูกำลังซุกซ้อนของมีค่า(ขนม)ไว้ "เธอมีใช่ไหม?"เขาเอียงหน้าแทนการชี้ไปที่กระเป๋าของเธอ
จากนั้นจ้องมองซูอย่างพินิจ รอคำตามอย่างคาดหวัง

เขายอตัวลงตามซูที่ลงมานั่งยองๆพร้อมยื่นตลับยาให้ พร้อมกับทางเลือก จะให้ช่วยหรือทาเอง
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธน้ำใจ แม้ว่าเธอจะทำหน้าตาบอกบุญไม่รับ
เขากระพริบตาปริบๆ ก่อนหลุดขำ 'นางร้าย' คนนี้ก็มีส่วนที่ดีอยู่เหมือนกัน
มือหนารีบคว้ามันมา ราวกับกลัวซูเปลี่ยนใจ
แล้วเอ่ยถามพรางเปิดตลับยา"เออ...ว่าแต่ เธอมีของกินไหม?"

เมื่อซูเริ่มค้นหาของในกระเป๋าก็เสียงกุกกักที่ดังออกมา
มันเป็นเสียงที่สามารถดึงความสนใจคนท้องว่างมาหลายชั่วโมงได้อย่าง่ายดาย
เขาเบิกตาขึ้นพร้อมยืดแผ่นหลังเท่าที่ทำได้ สอดส่องของในกระเป๋า
เวลานี้เขาไม่นึกสงสัยความสามารถด้านสมุนไพรของซูเลย
พยักหน้าเออออตาน้ำพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงสดใส เหมือนลืมความรู้สึกเจ็บตอนล้มก่อนหน้านี้ไปเลย
"เหรอ ใช่ๆ เห็นเธอช่วยคนอื่นในภารกิจอยู่ ฉันจำได้"

การปฏิเสธอย่าหนักแน่นของซู ชวนให้นึกถึง' นางร้าย 'ในนิยายที่อ่านเจอบ่อย ๆ
ไม่ใช่เพราะความโหดร้าย แต่เพราะความชัดเจนที่ไม่เปิดช่องให้คาดหวัง
เขาพ่นลมหายใจยาว ปรือตามองซู
ละมือที่เกาผิวอยู่ลง แล้วผ่อนหลังลงพักหายใจเอาแรง
พรางมองไปทางผู้แข่งขันที่วิ่งผ่านมาแทน ไม่เก็บเอามาใส่ใจ

แล้วจู่ ๆ เขาก็พลันเงยหน้ามองฟ้า ราวกับพึ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมความหวังดีไว้ข้างหลัง ก่อนหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง สีหน้าแทบไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ ตาปรือไม่ยิ้ม รออ่านสีหน้าของรุ่นพี่อย่างระวัง

เขาเริ่มเดินต่อโดยไม่คิดจะรอรุ่นพี่โดน ทิ้งให้ยืนยิ้มถือเจลเย็นอย่าไรเยื้อใย เขารู้ดีว่าเจลเย็นที่เธอถือมันไม่สามารถแก้ฝืนคันได้แค่ช่วยระงับชั่วคราวเท่านั้น หากให้นายน้อยผิวบอบบางอย่างเขาคงดิ้นตายเป็นปลาขาดน้ำกันพอดี

"ผมเกาจนบวมขนาดนี้แล้ว ขืนประคบไปต้องแสบมากแน่ๆ" เขาไม่ตอบรับความหวังดีไม่ยอมทายา แล้วทิ้งให้รุ่นพี่ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นเสียดื้อๆ"อีกอย่างก็ใกล้ถึงซุ้มพยาบาลแล้วด้วย"

เขาหันไปทางรุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง ชะเง้อมองในกระเป๋า"ขะ..."

แต่ทันทีที่รุ่นพี่ดึงสิ่งนั้นขึ้นมาจากกระเป๋า เขาชักสีหน้ากลับทันทีราวกับสับสวิชต์ไฟ เบือนหน้าหนีเพราะสิ่งที่ปรากฏเป็นเพียงแค่เจลเย็นที่ใช้ประถมพยาบาล

"ไม่ล่ะ"

เขาทำสีหน้าเซงเบื่อโลก เกาะผิวที่ขึ้นฝืนแดงซ้ำ ภายพี่สาวที่แสนใจดีก่อนหน้านี้ถูกความหิวบังตาเป็นที่เรียบร้อย

"ฮืม?"

อินาบะพลันหันไปทางรุ่นพี่หลังถูกเรียก ก่อนลดความเร็วฝีเท้าจนหยุด แล้วเอียงคอมองอย่างสงสัย ขณะที่รุ่นพี่กำลังยืนคุ้นหาบางอย่างในกระเป๋าสะพายของตัวเอง

เสียงซองพลาสติกตักกร๊อบแกร๊บดังขึ้น เป็นเสียงที่คนท้องว่างมาหลายชั่วโมงไม่อาจเมินได้ มือที่เกาอยู่ก่อนหน้าชะงักลง ดวงตาปรือเบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาให้ไปคุยกับจินด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ คิ้วเลิกสูงให้ความสนใจกับอีกฝ่าย

"แล้วก็ ดูตัวเองก่อนเถอะ นายดูโทรมจนฉันแทบอยากหอบไปส่งซุ้มพยาบาลแทนแล้วนะ"

อินาบะหันไปมองรุ่นน้องพลัน ไม่ได้ถอนตัวออกห่างจิน เพียงแค่หยิบหน้ากากมาวางทับใบหน้าแล้วเอียงคอใส่โดนไม่พูดอะไร แล้วเลื่อนตามองตามหลังจนสองสาวลับตาไป ค่อยถอยตัวออกมานั่งเอนหลังสบายๆ วางหน้ากากไว้ข้าง ๆ ตัว ก่อนจะยกมือขึ้นมาเกาเหนืออกต่อจนเสื้อหลวม

" ยาหม่องน่าจะไม่ได้หรอก แสบตายพอดี เหมือนฉันจะแพ้พวกหญ้าพวกใบไม้ ถ้ามีแป้งหรือพาไปซุ้มพยาบาลน่าจะดีกว่า"

ขณะนั้นเอง เด็กสาวผู้เข้าแข่งขันก็ค่อยๆ ลดความเร็วจนมาหยุดลงตรงหน้าพวกเขา ยืนอ้าปากค้าง ก่อนจะโดนเพื่อนอีกคนดันหลังพลางกระซิบกระซาบให้วิ่งต่อ "อย่าไปมองซิ มันเสียมารยาทนะ รีบไปได้แล้ว!"เด็กสาวก่อนหน้ายังมองค้างอยู่แบบนั้นขณะที่ขาค่อยๆเดินตามแรงพลันของเพื่อนสาว จนเหลียวหลังก็ยังไม่หยุด

"ฉันว่านายต่างหางที่ควรห่วงตัวเองนะ แล้วอีกอย่าง ทำตัวต่ำกว่าแบบนั้นตลอดมันทำคนอื่นอึดอัด" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงกลัวจะตกใจ แต่ต้องการกดดันจินให้เข้าใจถึงความจริงจังในเนื้อเสียง แล้วรอจ้องมองอย่างสงบนิ่ง นิ่งจนความเงียบเริ่มปกคลุม

คิก... เขาขำเบาๆในลำคอ สั่นๆ ก่อนหันไปมองเหยื่อผู้ถูกไล่ล่าที่กำลังขอโทษผู้ล่าที่สะดุดล้มซะเอง ดูเป็นเรื่องไร้สาระในอีกแง่มุมก็พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง แค่บางส่วน เขาวางมือทาบพื้นค้ำตัว แล้วยืนตัวเข้าไปใกล้ ลดระยะห่างลงให้เห็นสีหน้าอีกฝ่ายชัดขึ้น กะพริบตา แล้วจ้องมองจินราวกับสิ่งแปลกใหม่ แล้วค่อยๆเอียงใบหน้าโดยไม่ละสายตา พลันขอบตาที่ดำคล่ำ ไฝตรงใบหน้า

ภาพลักษณ์และบุคลิกมักสะท้อนความเป็นอยู่ ไม่ว่าจะเป็นนิสัย การแสดงออก สุขภาพ เขาเหลือบมองใต้ตาที่ดำคล้ำ เหมือนคนไม่ได้นอนไม่ก็พักผ่อนน้อย และคงน้อยมากจนเห็นได้ชัดขนาดนั้น มวลความคิดเริ่มผุดขึ้นมาทีละอย่างสองอย่าง ขณะที่ จิน ขอโทษอย่างลนลาน สีหน้าอินาบะไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าจากเดิมมาก เพียงเลิกคิ้วหนึ่งข้าง

"มันคันจนหยุดไม่ได้แล้ว ผมพยายามแล้ว"
เขาทำหน้ามึนตาปรือ ยกมือเกาซ้ำที่เดิมอยู่ดีจนผิวขึ้น เล็บขูดผิดนวลจนขึ้นสีเลือดแทรกเรื่อ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ฟังไม่รับความหวังดี แต่ต่อให้เตือนเขาก็ฝืนตนเองไม่ให้เก่าไม่ได้อยู่ดี

มือที่พลันเกาหยุดจะงัก มองตาปริบๆหลังโดนเตือนว่าอย่าเกา เขาหลุดขำแห้งเบาๆ "อ่า ฮ่าๆ..."แล้วผละมือออก แต่ความคันยังคงกัดผิวจนยากที่จะคุม เขาเกร็งแขนสั่นกำมือแน่น ใบหน้าเครียด ริมฝีปากเม้มแน่น พยายามทนสุดขีดแต่สุดท้ายก็คล้ายออก แล้วเกาอยู่ดี....

"ก็...คงงั้นล่ะมั่ง"
เขาตอบกลับ น้ำเสียงต่ำลงและสงบ สายมองพลันมองที่ฝ่ายที่ขยับมาเดินข้างๆ ก่อนตรงไปด้านหน้า แล้วกล่าวต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นติดเล่นเล็กน้อย "ก็ถ้าดื้อจริง คนใจดีแบบรุ่นพี่คงไม่ให้ผมจิตอาสาหนักนอกมั่ง" เขาโน้มตัวไปทางรุ่นพี่แทนการชี้

เมื่อรุ่นพี่พูดว่า 'อยู่ทากะเป็นเด็กดี' เขาก็หลุดลมขำโดนไม่ปิดบัง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
ทุกคนล่วนปฏิบัติกับเขาเป็นเด็กจริงๆ ไม่ว่าจะเป็น พ่อ พี่ชาย คงไม่มีใครซักคนที่มองเขาเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งแม้ว่าจะ 18 แล้วก็ตาม เขาเก็บหน้ากากเข้าชายเสื้อ แล้วกอดอกมือข้างหนึ่งยกขึ้นมาเกาที่อก

ความห่วงใยและการเอาใจใส่ ทั้งละเอียดอ่อนละมุนละไมเสียจนดูเหมือนไร้การปรุงแต่ง ผ่านสายตา ท่าทีหรือน้ำเสียงเสมือนแดดอ่อน ๆ ในยามเช้าไม่มีผิด หวนให้นึกถึงใครบางคนที่เจอกันทุกยามเช้าเมื่อนานมาแล้ว สายตามองแผ่นหลังเล็ก ๆ ตรงหน้า สีหน้านิ่งไร้ร่องรอยความคิด ดั่งฝืนน้ำนิ่งสงบไร้ลม ไร้เมฆฝน

เขาเลือมตามองอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนสายมองรุ่นน้องที่พึ่งวิ่งผ่านหลังไป แล้วเอี้ยวตัวทิ้งน้ำหนักไปยังแขนอีกข้างที่ค้ำตัว ก่อนจะมองไปที่ซูอีกครั้งอย่างมีเลศนัย เขามองตาปรือยิ้มมุมปากยิ้มเหมือนท้าทายเบาๆ แล้วแต่อีกฝ่ายจะคิดและตีความ เขาเพียงเงียบปล่อยให้สงสัยโดยไม่อธิบายอะไร ขณะเดียวกันอีกข้างก็ยังไม่หยุดเกา จนเริ่มเลื่อนมือมาเกาเหนืออกตัวเองแล้ว

"อ่าาา...."

เขาง้างปากเตรียมจะบ่น แต่ดันหยุดกลางคัน แล้วเผลอนิ่งไปเสียอย่างนั้น คนที่บ่นเป็นเสียงดังเมื่อกี้ยังมีความเป็นห่วงอยู่บ้าง ย้อนแย้งกับก่อนหน้านี้สิ้นดี เขาถอยเงยหน้ามองอย่างประเมินขณะเดียวกันมือที่เกาคอตัวเองอยู่นั้นก็ยังไม่หยุด ก่อนจะฝืนดันหลังตัวเองกลับมานั่งหลังงอๆ ถึงขาที่เหยียดตรงเข้าหาตัว แล้วบ่นอุบอิบ

"อ่าาา เจ็บไปทั้งตัวแล้วเนี่ย เกือบขิตแล้ว"
"เธอต้องรับผิดชอบฉันแล้วล่ะ"