บางทีก้อยากเลิกติ่ง แต่เลิกติ่งก้ไม่รู้ทำไร

ความจริงชั้นไม่เคยเรียกตัวเองว่าเป็นนักเขียนเลย สมัยก่อนนี้ก็ไม่เคยมีอาชีพนักเขียนในความคิด คือมันเป็นงานอดิเรกที่ชั้นรัก ชั้นเขียนจากความรักเลย โดยที่ชั้นไม่สนด้วยว่าใครจะชอบไหม

ชอบข้อความนี้มากเลย ชั้นนึกถึงเหตุผลที่ตัวเองยังเขียนฟิคอยู่ เพราะจริงๆชั้นไม่เคยคาดหวังกับมันเลย การเขียนไม่ใช่ทั้งความฝันและความหวัง แต่มันคือความสุข ต่อให้ชั้นจะไม่ได้เงินหรือชื่อเสียงจากมันชั้นก็เต็มใจทำ และจะเขียนต่อไปเรื่อยๆด้วย

ชอบรูปนี้โคตร

เมื่อไหร่แอปนี้จะมีคนเล่น

งืม

การเขียนโคบี้&นาลัน ทำให้มีความสุขมากเลย

ในนี้ไม่มีดราม่าเลย มีความสุขมาก

พอคิดว่าจริงๆมีหลายเรื่องเลยที่ยังไม่บอก มีหลายเรื่องที่อยากขอโทษ มีสัญญาบางอย่างที่ยังอยากทำให้เห็น แต่มันทำไม่ได้แล้วยิ่งเสียใจ มากๆ แล้วก็ทำไรไม่ได้เลยนอกจากมีชีวิตต่อไป แบบที่ยังคิดถึงมากๆ

เพิ่งรู้ว่าความคิดถึงคนที่จากไปแม่งทรมานขนาดนี้ คิดถึงแค่ไหนก็ไปหาไม่ได้ คิดถึงแค่ไหนก็ไม่มีข้อความตอบกลับ คิดถึงแค่ไหนก็ไม่มีใครรับรู้ เป็นความคิดถึงที่อึดอัดมากอะ

มีคนทะเลาะกันยังงงง

เช้าวันใหม่ในบลูสกาย วันนี้ก็ยังไม่มีใครด่ากันเหมือนเดิม เริ่มนอย ขาดสีสัน

เหงาอะ คือจะเล่นกับใครฟะ 55555

เทสระบบ