( ลืมจั่ว )

⚠️⚠️ คำพูดรุนแรงในครอบครัว / กระทบจิตใจ ⚠️⚠️

สวนสาธารณะ

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ อิโรฮะได้มานั่งแอบอยู่ในท่อปูนซีเมนต์นี้จนตอนนี้พระอาทิตย์เริ่มตกอีกครั้ง

หล่อนนั่งกอดเข่าอยู่ตรงนี้นานมากโข ข้าวปลาไม่ได้แตะ เมื่อโผล่หน้าขึ้นมาอีกที…ก็เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาบวมช้ำ จากการร้องไห้มาทั้งวัน

ทั้งๆที่เคยรู้สึกเมินคำพูดพวกนั้น ทั้งๆที่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับมัน…ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้นะ

ไม่มีใครต้องการเธอ..

End

ดูเหมือนว่าบทสนทนายังคงอีกยาว แต่อิโรฮะคงไม่ไหวที่จะฟังมันจึงค่อยๆหันหลังกลับพร้อมกับแบบคิวโดของตนออกไปจากกำแพงบ้านหลังนี้อย่างช้าๆ และ เงียบเฉียบที่สุด

เมื่อผ่านพ้นมาได้สักระยะจากการเดินอิโรฮะก็เปลี่ยนเป็นการวิ่งโดยไม่สนใจว่าบาดแผลมันจะเจ็บมากน้อยแค่ไหน ขอแค่ถ้าเธอเจ็บ มันจะทำให้เธอสนใจบาดแผล แล้วลืมเลือนทุกคำพูดนั่นออกไป

(+)

“ คุณก็พูดแบบนั้นไม่ถูกหรอกนะ ”
“ เราเองก็ได้เงินเลี้ยงดูเธอด้วย เราไม่ได้ออกค่าใช้จ่ายเองสักหน่อย ”

ผู้เป็นสามีพยายามพูดให้คนเป็นภรรยาใจเย็นขึ้น ก่อนจะเข้าไปลูบๆหลังให้หล่อนผ่อนอารมณ์ลง หากหลานได้ยินเข้าคงจะเสียใจไม่น้อย

“ ทุกวันนี้อย่างกับคนหูหนวกเป็นใบ้ จะสนใจทำไม ”

(+)

“ บ้านวาตานาเบะนะ บ้านวาตานาเบะ ทำไมไม่รับตัวกลับไปสักที ”
“ เอ๊ะ หรือว่าลืมไปแล้วว่ายังมีหล่อนเป็นลูกหลานอีกคน ”
“ ถ้าจำได้ก็คงมารับตั้งแต่ขึ้นม.ต้นแล้วสิ ”
“ ให้ตายสิ เกะกะขวางลูกตาจริงๆ ”

(+)

“ ปล่อยให้เด็กนั้นรับผิดชอบตัวเองไปเถอะ ”

น้าสาวของอิโรฮะบ่นออกมานาวเหยียดด้วยเสียงที่แหลมปรี๊ดฟังแล้วดูน่ารำคาญ เหมือนกับยุงที่มันคอยรบกวน

ทว่า คนที่ได้ยินมันรู้สึกเหมือนกับมีดที่แทงลึกลงไปทำให้เจ้าตัวยืนอึ้งนิ่งอยู่หน้สประตูไปสักพัก

(+)

“ ช่างเด็กนั้นเถอะหน่า ทำตัวเหลวแหลกไปวันๆ ฉันไม่ทีเวลาไปใส่ใจคนนอกหรอกนะ ”
“ ก็คงตามประสาเด็กมีปัญหาทั่วไปแหละ มากสุดก็คงหนีไปเมานอนข้างถนนอย่างกับพวกเด็กเหลือขอพวกนั้น ”
“ เดี๋ยวเงินหมดก็กลับมาเอง ”
“ ถ้าไม่ติดว่าหล่อนเป็นลูกสาวของพี่สาวฉันนะ ฉันคงไม่รับมาตั้งแต่ตอนนั้นหรอก ”
“ ตอนนั้นฉันแค่ยังไม่มีลูกเป็นของตัวเองก็เท่านั้น แต่ตอนนี้ก็มีจนดูแลแทบไม่ไหว ”

(+)

เมื่อก้าวเข้าไปในเขตกำแพงบ้านแล้วกำลังจะเลื่อนประตูแล้วกล่าวคำว่า ‘ กลับมาแล้วค่ะ ’ สุดท้ายก็ตั้งชะงัก เมื่อได้ยินเสียงน้าของเธอกำลังพูดเจี้ยวจ้าวด้วยน้ำเสียงที่อารมณ์ไม่ดีกับน้าเขย

“ เมื่อคืนอิโรฮะไม่ได้กลับบ้านเหรอ ”

เสียงทุ่มของน้าเขยเอ่ยถาม

(+)

「ไม่ต้องห่วงหรอก」
「บางทีฉันก็อาจจะคล้ายๆกับพวกนั้นก็ได้」

เด็กดีที่ไหนกันชอบออกมาเที่ยวในตอนกลางคืน

เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองเป็นเด็กดีอะไรนั้น

「น้ำผลไม้นั้น」
「ฉันขอดื่มด้วยสิ」

เธอยื่นโทรศัพท์ให้ฮารุได้อ่านก่อนจะมองไปที่แก้วใส่น้ำ

อิโรฮะจำได้ว่าครั้งหนึ่งพยายามทำตัวเป็นเด็กไม่ดี แอบซื้อมันมาดื่ม แต่สุดท้ายก็ไม่รอด รสชาติมัน…ไม่อร่อยเอาซะเลย

แต่เห็นฮารุดื่มมันก็อยากจะลองอีกครั้ง…

โกหก

อิโรฮะรู้ได้ว่าอีกฝ่ายพยายามโกหกเพื่อให้หล่อนสบายใจ แต่สำหรับอิโรฮะ มันไม่มช่เรื่องอะไรไม่ดีขนาดนั้น เธอก็เห็นสังคมมามากมาย เจอโตโยคิดส์บ้าง อันธพาลบ้าง ยังไม่บรรลุนิติภาวะกันสักคนก็ทั้งสูบทั้งดื่ม…

ถึงมันจะไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักเท่าไหร่ แต่ก็นับว่าไม่แปลก

ครั้งหนึ่งเธอเองก็เคยคิดจะเป็นเช่นนั้น แต่ทว่า อยู่ในโรงเรียนกินนอนก็คงต้องพับความคิดนั้นไป

(+)

( พวกติ๋มน่ารัก😭 )

「ปกติฉันไม่ค่อยชอบอยู่บ้านเท่าไหร่」
「เลยชอบออกมาเดินเล่นเวลานี้น่ะ」

มันก็อันตรายบ้าง แต่ถ้าไม่ได้เอาตัวเองเข้าไปวุ่นวายกับเรื่องอย่างว่า ไม่ว่าจะเรื่องแยงกี้กลางคืน หรือ ภูติผี มันก็คงไม่มีปัญหาสำหรับคนที่ชอบออกบ้านตอนกลางคืนหรอก

" อื้อ "

ได้ยินคำเชิญชวนของอีกฝ่ายอิโรฮะก็พยักหน้าเบาๆแล้สลุกขึ้นมานั่งข้างๆฮารุอย่างเงียบๆ หล่อนได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆมาจากอีกฝ่าย

ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดติ๊ดๆๆๆสักพักก็ยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้หล่อนดู

「ดื่มอะไรอยู่งั้นเหรอ」

ข้อความในหน้าจอนั้นเป็นคำถาม ถึงแม้จะรู้ว่าฮารุจะดื่มน้ำเมาแต่หล่อนก็อยากได้คำตอบจากอีกฝ่ายมากกว่า

(+)

อิโรฮะที่ปกติมักจะไม่ค่อยอยู่บ้านสักเท่าไหร่ แม้เวลาที่ควรอยู่ก็ไม่อยู่ หล่อนออกมาเดินเล่นในยามดึกแล้วแวะหาอะไรทานที่ร้านสะดวกซื้อ ตั้งใจว่าจะมานั่งทานที่สวนสาธารณะ

ทว่ากลับเจอใครบางคนเข้า เป็นคนที่อิโรฮะจำได้ดี ฮารุ...

เธอจึงเดินเข้าไปหาอย่างเงียบๆแล้วนั่งยองๆอยู่ตรงหน้าของคนที่กำลังมีท่าทีมึนๆอึนๆ

เธอจ้องฮารุไปอย่างเงียบเชียบไม่ได้พูดไม่ได้จาอะไร ก็ได้แค่นั่งมองไปเช่นนั้น

( กลับมาสิ เดี๋ยวปั้นให้กิน 🥹 )