ดอยพุ่ยโค

ทิ้งห่างจากภูกระดึงครั้งที่ 2 เป็นเวลากว่าสิบปี พอดีมีน้องคนนึงมาชวนไป เพราะทริปพุ่ยโคที่จะไปวันเสาร์ที่กำลังจะถึงมีคนเททริปเกือบสิบคน ก็คิดๆนิดหน่อยละตัดสินใจไปเลย

หวั่นใจมาก ไม่มีข้อมูลใดๆ รู้แค่เดินน้อย ชัน และไม่มีอุปกรณ์ใดๆ โทรเรียกเพื่อนเจอกัน decathlon เลือกซื้อรองเท้า กับไม้เท้าเดินป่ากัน ส่วนเป้ก็ขอยืมเพื่อนอีกคนมา

ก่อนเดินทางนี่กังวลสุด เนื่องจากห่างการเดินนานมาก

ภูกระดึงครั้งที่ 2

หลังจากประกาศกร้าว เมื่อลงจากภูกระดึงครั้งแรกว่า ไม่ไปอีกแล้ว ให้หลังเพียงไม่กี่ปี เราก็ได้ไปอีกรอบ

ที่ทำงานที่แรก ตอนแรกบอกพี่ๆว่า ไม่! ยังไงก็ไม่ไป แต่สุดท้ายคือเค้าไปยกแก๊งค์อะ เลยไปอีกรอบก็ได้

จำไม่ได้เหมือนเดิมว่าเดินยังไงขึ้นไป รู้แค่เหนื่อย!! และแต่งตัวเหมือนเดิมเป๊ะ ยืด ยีน คอนเวิร์ส คือไม่เกิดการเรียนรู้จากครั้งก่อนเลยสินะ 😅 (มีต่อ)

เล่าเรื่องการเดินป่าครั้งแรก เกิดจากความห้าวสมัยอยู่ปี 2 อยู่ๆ ก็อยากไปภูกระดึง บอกแม่และลากเพื่อนกับน้อง 5-6 คน ไปกันเลย บอกวันพุธไปวันศุกร์

การแต่งกายก็ตามชอบใจ ยืด ยีนส์ คอนเวิส และเสื้อหนาวแบบมีฮู้ด .. พังด้วยประการทั้งปวง

ปกติก็ไม่ได้ออกกำลังกายอะไรมากมายอยู่แล้ว ไปเจอซัมแฮก ก็แทบม้วยมรณัง

กว่าจะลากสังขารไปถึงหลังแปได้ แถมเพื่อนที่ไปก็มีแต่พวกบ้าพลัง..ดีที่รอด