คนนี้มาเหนือมาก ไม่คาดคิดว่าจะออร่าคุณหนูประกายขนาดนี้ บุญตากุแท้ ๆ 🥹😭

ไอ้พี่โน่หล่อมากจนอยากล้อ แล้วเลือกจะหยิบกะบองท่อนมาใช้ อห. พาดหน้าตัวเองยับแน่ ถถถ ฉลามไปอยู่ตำหนักเทพ พรรคมารไม่แตกเหรอ 😂

เดี๋ยวเอาไปตั้งหน้าบ้านและขึ้นป้ายขายเช็คอายุคนผ่านมาเล่นดีกว่า ถถถ

เมื่อเช้ามีคนวิ่งมาสำรวจบ้าน เขาเดินดูไปเรื่อยจนมาเจอรูปพี่โล่บนแคนวาส ยืนนิ่งไปแปบนึงละหันมามองนี่ ละสักแปบเขาก็เดินสำรวจต่อ ในใจเขาคงมีคำถามแต่ไม่มากเท่าอิชั้ลแน่

แบบว่า แบบว่า.. รุ้จักมั๊ยคะ ไอ้หนุ่มผมยาวเสียงดัง ๆ ที่ชอบโดนบอสแหย่ให้คลั่งจนประสาทเสียบ่อย ๆ อ่ะ 🤣

ทำไมจริงจังกับเรื่องเล่น... เกมเอาไว้ผ่อนคลายป่าวคับพรี่

พอเป็นเรื่องเพศ สังคมเขินอาย/ขบขำที่จะพูดถึง ทั้งๆที่เป็นเรื่องธรรมชาติ ที่ควรสอนไว้ ให้รู้ เพื่อที่จะปกป้องตัวเองจากภัยรอบตัว
มันก็มีกรณีที่เด็กผู้ชายมันล่วงละเมิดกับเด็กชายที่เด็กกว่า(ด้วยความอยากรู้อยากลอง) ไม่น้อย มันต้องสอนแต่เด็ก สอนทั้งสิทธิ์ในการปกป้องตัวเอง กับไม่มีสิทธิ์ไปทำอะไรคนอื่น สิ่งใดปกติสิ่งใดไม่ปกติ

แต่เด็กผญเมื่อโดนอะไรแล้วหล่นหายจากไปง่ายมากๆ ไม่มีอนาคต/โอกาส/ความหวัง

'เป็นร่างกายที่สะดวกสบายกว่าที่เธอคิดใช่ไหม'

เสียงหนึ่งดังก้องจากที่ใดสักแห่ง..

ราวกับเสียงจากดวงดาวเหนือหัว
หรืออาจสะท้อนก้องจากมาใจ

'ใช้สองมือนั้นหยิบจับของให้คล่อง แล้วลองทำตามฝันที่เคยถูกพรากไปกันเถอะ'

.
.

<จบดีกว่า>

🤣

อุ้งเท้าหน้ามีนิ้วยื่นยาวเป็นท่อน แผ่เหมือนใบไม้ อุ้งเท้าหลังก็ไม่โค้งงอขนานพื้น มันเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นหญ้าพักหนึ่งเพื่อเรียนรู้การควบคุมร่างกายใหม่ จนสุดท้ายบลองก์ก็ยืนขึ้นได้ด้วยสองเท้า ชะโงกหัวมองภาพสะท้อนตนในลำธารและพบร่างของสิ่งมีชีวิตที่ปลิดชีพมารดาจ้องตอบกลับมา

บลองก์คงกลั้นน้ำตาไม่ไหวแน่ หากบนศีรษะเขาไม่มีใบหูคู่เก่าหรือหางพวงยาวของตนหลงเหลืออยู่

(+)

..เพราะรู้ว่าลูกชายตนผิดแปลกจากเสือเด็กตัวอื่น แม่จึงมักกัดก้อนเนื้อจากร่างเหยื่อโยนให้บลองก์กินอยู่เสมอ เมื่อไร้เธอเจ้าเสือวัยขวบเศษก็ไร้หนทางมีชีวิตรอด

.
.

บลองก์ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งนอกถ้ำไม้ ไร้เสียงโหวกเหวก มีเพียงสัมผัสจากสายลมและกลิ่นพืชพรรณอันคุ้นเคย

เจ้าเสือน้อยยังแนบศีรษะกับพื้นหญ้า จึงหมายยันอุ้งเท้าทั้งสี่ยกร่างขึ้นยืน ทว่าข้อต่อบนร่างกายนี้ไม่เหมือนร่างเดิมของมัน

(+)

"มันไม่ยอมกินอะไรเลยแบบนี้เดี๋ยวคงอดตายแน่"

"ถึงตัวเล็กไปหน่อยแต่เขี้ยวกับหนังคงพอขายได้บ้างแหละน่า"

"แกไม่น่ายิงแม่มันต่อหน้ามันเลย สัตว์น่ะมั.."

"อย่าเอาความใจอ่อนของแกมาโทษฉันนะเว้ย สัตว์ก็คือสัตว์.."

บลองก์นอนขดหลบเสียงร้องของพวกมันอยู่ภายในมุมมืดของถ้ำไม้ไร้ทางออก ท้องไส้ปวดแสบ แนบหัวลงเสมอพื้นระหว่างจ้องมองดวงตาขุ่นขาวจากซากไก่ห่างไปไม่ไกลด้วยความกลัว

(+)

หากเป็นไปได้บลองก์อยากเป็นเสือกินพืช ไม่มีใครต้องเจ็บปวดหรือสละทิ้งความฝันเพื่อต่อชีวิตใคร

.
.

เมื่อเร็ว ๆ นี้เจ้าเสือน้อยสังเกตเห็นนักล่าหน้าตาแปลก ๆ กลุ่มหนึ่งในถิ่นของแม่ พวกมันมีร่างกายสูงยาวเหมือนต้นไม้และมักปลิดหนึ่งชีวิตด้วยเสียงคำรามก้องป่า

วันก่อนพวกมันฆ่าหมีตัวใหญ่
วันนี้เหยื่อกลายเป็นแม่ของบลองก์

(+)