Wat een prachtige woorden, het raakt mij recht in mijn hart.

In de luwte van mijn
eigen, diepe wereld, draag ik je teder en veilig in gedachten mee.

Holy moly, ja, ontroering van binnen.
Dank Catherine.

Sterkte met je rug, Caterine!

Jaaahhhh, wederom prachtig, wat rijk. Ook een soort metafoor.
Wanneer mijn ziel winterslaapt..