(เป็นเฉือคับ🫳🏻🐯)

BEOM🐯: ฮยองของพวกเราเท่สุดๆไปเลย โอ้ยผมเขินไปหมดแล้ว 😭

BEOM🐯: พึ่งหยุดพักจากซ้อม เตรียมจะไลฟ์เลยล่ะ! ว๊าว แต่วันนี้หล่อมากเลย ทอร์ชเชอร์ต้องใจละลายหมดแล้วแน่ๆ!🌟

ในตอนนั้น— สายตาของจุนบอมมองชิอนผ่านกระจก มุมปากยกยิ้มด้วยความสบายใจ

“ฮยอง“

”ลองฟังเพลงนี้ด้วยกันไหมครับ“

โชคดีที่ตัวเขาก็พกมันมาพอดีแถมอยู่ไม่ไกลมือมากนัก เขาหยิบมาเพื่อกดเล่นเพลง แต่ก่อนหน้านั้นก็จับหูฟังหนึ่งข้างใส่ที่หูให้ชิอน

(เพลงนิ youtu.be/-lJKVFCNnp4?... )

จุนบอมตั้งใจฟังสิ่งที่เล่า นึกในใจว่าอีกฝ่ายก็น่ารักดีที่ยังมีมุมเพ้อฝัน

“ฮืม..จริงด้วยนะ รายการให้มาผมก็ใช้มาตลอด มีทั้งเพลงที่ต้องซ้อม และเพลงที่จะทำให้ผมผ่อนคลาย“

”ที่จริงผมชอบฟังเพลงสบายๆ ให้ความรู้สึกว่านี่ล่ะฤดูฝน?”

เพราะมาอยู่ท่ามกลางการแข่งขัน บางครั้งการชอบความสมบูรณ์แบบของเขาก็ทำให้รู้สึกลำบาก จุนบอมจึงมักจะนึกถึงฤดูฝน ราวกับพยายามชำระล้างจิตใจให้ตัวเอง

+

BEOM🐯: ฮยองของผมเก่งที่สุดเลยล่ะ🐯🩵 แต่อย่ากินดึกมากนะครับ คนได้ยินมันเสียงขนมมันหิว😞

BEOM🐯: ว๊าวววว ฮยองมาจริงๆด้วยนะ🥺🩵ขอบคุณที่มาดูการแสดงของผมนะ

/หลังจอยิ้มแก้มปริพอรู้ว่ายุนโอมาจริงๆ อย่างน้อยเขาก็ได้รับรู้ว่าตัวเขานั้นยังมีคนคอยให้กำลังใจ

(แงงวงงงง พี่ยุนโอ🥺😭🩵🩵 เฉือเด่กอารมณ์ดีแนะ🐯)

(หลานป้าจ๋อง😞😭)

(เพลงนี่จุนบอมเล่น youtu.be/BV7RkEL6oRc?...)

บางอย่างที่ทำให้ตัวเขาตัดสินว่าตัวเองช่างไร้ความสามารถเสียเหลือเกินกับมิชชั่นครั้งนี้

ภาพรวมของเขาชวนให้อึดอัด หายใจลำบากจนไม่น่าเข้าใกล้เลยสักนิด

และมันคงเป็นอย่างนี้ไปอีกสักพักจนกว่าเขาจะยอมรับเพื่อให้ทุกอย่างผ่านไปได้อย่างไร้ปัญหา

TBC—

ตัวเขากลับทำการแสดงมันได้อย่างไม่ติดขัดไม่หลงลืมรายละเอียดไป

เทรนนี่ที่เดินผ่านคงได้ยินเสียง หากเป็นคนช่างสังเกตสักหน่อยคงเห็นสีหน้าที่ชวนสับสน เขาดูเหมือนจะสนุกกับเสียงเปียโนและความทะนงตนด้านความสามารถ ประมาณว่าตัวฉันยังคงทำได้ดีและดีขึ้นไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตาม

แต่ในอีกมุมหนึ่งเขาดูไม่พึงพอใจกับอะไรบางอย่าง

+

ครั้งนี้ความพยายามและความมั่นใจกลับเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่แตกกระจาย เพื่อทิ่มแทงตัวเขาซ้ำๆ

‘ครั้งนี้ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรเป็นไปตามที่คิดไว้’

‘ฉันทำพลาดไปตั้งแต่ตอนไหน…’

ในใจจุนบอมเต็มไปด้วยคำถามแต่ไม่พร้อมที่จะรับฟังคำตอบในตอนนี้

นิ้วเรียววางลงที่เปียโน เริ่มบรรเลงบทเพลงราวกับระบายความเกรี๊ยวกราด บทเพลงที่ว่ายาก—

+

หากว่าไร้ตารางงาน ตัวเขาก็คงจะกลายเป็นจุนบอมผู้หลงวันหลงคืนไปแล้ว

“ฮยอง… ผมมีเวลาไม่เยอะมาก
แต่ผมโทรหาฮยองก่อนใครเลยนะ ฮ่ะๆ-“

”ผมได้ยินว่าครั้งนี้จะเปิดให้ทอร์ชเชอร์เข้ามาชมได้ด้วย“

เขาเว้นจังหวะพูดไป ไม่รู้นึกตื่นเต้นอะไรขี้นมา

”จะมาใช่ไหมครับ…?“

ยุนโอคงคาดเดาได้ว่าจุนบอมกำลังอ้อนให้เขามาดู

“เหมือนปกติงั้นเหรอ ฮะๆ—”

เขาหัวเราะ เพียงเพราะนึกภาพสีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายตอนตอบกลับมา

เพียงครู่เดียวเท่านั้น เสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจเบาๆ แต่บนใบหน้าของจุนบอมยังคงมีรอยยิ้ม

”เหนื่อยเหรอครับ ไม่รู้สิ…
มีบางครั้งผมก็รู้สึกว่าเหนื่อยจัง แต่ผมรู้สึกตื่นเต้นกับความเหนื่อยนั้น ก็เลยไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี”

ในแต่ละวันผ่านไปอย่างไม่รู้วันที่ เวลา—

+