Life is a contrast.

Bu hayata dair adaletsizliğin hakikatine, daha da korkunç olanı adaletin asla tesis edilmeyeceğine dair bir inanç hep vardı. Fakat bunun aksinin olabileceğine dair olan eser miktardaki umudum da tükenmekte işte tam bu sebeple kapıldığım yeis beni esir etmekte.

Hak sahiplerinin gasp eden tarafa tek bir kelime dahi edemediği bir düzende, hangi kavramın mücadelesini veriyoruz? Bu etik, onur, haysiyet, helal ve doğru kavramları sadece insanları isyanın kıyısında oturtmaya mı yarıyor?

Onlar bilmeden kazanınca, bize bile bile yenilmek düştü.

Denge de o kadar dengeli bir şey değilmiş.

Vicdanımız o kadar da vicdanlı değilmiş.

Varoluş amacımız kişisel alan ihlali gibi yaşıyoruz. Hatta bu kişisel alanı ihlal edeceğiz diye toplumsal bi mutabakatımız, ülkü birliğimiz ve yeminimiz var gibi davranıyoruz. Bu kadar organize olarak yaptığımız başka bi eylem var mıdır? Bunun üzerine sebep sonuç ilişkisi kurmak için düşüneceğim.

Ülkenin en entelektüel şarküterisinden alışveriş yapıyorum. Ne zaman gitsem klasik müzik açık. Uzun zamandır Homeros’un İlyada’sı duruyordu arkada. Bugün başka bir kitap gördüm ve dünya üzerinde başka hiçbir şarküteride yaşanmayacak o diyalog gerçekleşti:
- Abi bitti mi İlyada?
- Bitti kardeşim…