(เช่นกันครับบบบ)

"นั่นสินะ..."
คาเกยะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แล้วตบหลังนักเรียนของตนเบาๆ เชิงให้กำลังใจก่อนพูดต่อ

"ถ้าอย่างนั้นก็แยกย้ายดันหาต่อเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ"
พูดจบ อาจารย์หนุ่มก็เดินจากไปอีกทิศทาง เพื่อที่จะไปตามหาเลาะแสของคดีนี้ต่อ

"อืม...ร่มแดงใช่ไหม?"
คาเกยะที่เห็นว่าอีกฝ่ายสติกลับมาแล้วจึงยอมปล่อยมือจากไหล่ของอีกฝ่ายแล้วตอบรับเรื่องดังกล่าว

"ระวังหน่อยก็ดี...พวกมันชอบใช้จังหวะที่เราเผลอ"
ชายหนุ่มเอ่ยเตือนลูกศิษย์พลางมองย้อนกลับไปยังจุดที่ร่างนั้นเคยยืนถือร่มอยู่

"แล้ว...ได้เบาะแสอะไรบ้างไหม?"
เขาถามต่อ เพราะตัวเองก็แทบไม่ได้อะไรเช่นกัน

"ช่วงนี้มันหยุดน่ะ...เคสนี้ค่อนข้างใหญ่จนต้องทำแบบนั้น"
"แต่ถ้าไม่อยากรบกวน แล้วมีอะไรเกิดขึ้นก็โทรบอกพวกชั้น ไม่ก็กลับไปหลบที่บ้านตระกูลวาตานาเบะนั่นแหละ"
คาเกยะตอบ เพราะเอาเข้าจริง...แม้จะได้เจอหน้าค่าตากันบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้รู้สถานการณ์ของหญิงสาวนัก

"ถึงแล้วล่ะ"
ก่อนที่เขาจะเลี้ยวรถไปจอดที่หน้าตึกคอนโดที่บัดนี้เซ็ตสึนะกับสามีย้ายมาอยู่ พลางจอดที่ริมฟุตบาทให้เธอลง

"อาฮะ..."
คาเกยะพยักหน้าแม้จะทำหน้าเครียดอยู่เล็กน้อยก็ตามที แต่ก็ขับไปตามที่อยู่นั้นให้

"ให้เจ้าเทรุอิมาช่วยพาไปทำธุระให้ไหม?"
เพราะคิดถึงเรื่องความปลอดภัยเป็นหลัก ชายหนุ่มจึงแนะนำออกมาแบบนั้น ขณะที่ขับรถไปตามจุดหมายที่เปลี่ยนไป

"ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
คนที่คว้าไหล่ดึงอีกฝ่ายไม่ให้ถูกรถชนเมื่อครู่คือคาเกยะที่สวมชุดกันฝนสีดำและถือมาบุเล่มยาวของตัวเองไว้ในอีกมือ

"เกือบโดนรถชนแล้วนะ ระวังหน่อย"
เขาเอ่ยเตือนอย่างไม่กดดันนัก พลางเหลือบสายตาไปมองจุดที่เคยมีร่างถือร่มสีแดงยืนอยู่ แต่บัดนี้กลับหายไปแล้วพร้อมขมวดคิ้ว

"อืม"
คาเกยะรับคำ พลางเดินคุ้มกันเธอไปยังรถของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกลจากตรงจุดนั้น โดยที่ระหว่างทางก็แวะตู้กดน้ำเปล่าเย็นๆ ส่งให้เซ็ตสึนะดื่มลดความพะอืดพะอม จากนั้นจึงตรงไปเปิดประตูรถให้สาวเจ้าเข้าไปนั่ง เพื่อขับไปส่งยังบ้านตระกูลวาตานาเบะที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

"ช่วงนี้เป็นไปได้อย่าพึ่งออกไปไหนมาไหนคนเดียวดีกว่านะ"
แล้วขณะขับกลับ...เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วงไปด้วย

"อืม...ค่อนข้างใหญ่น่ะ เจ้าเทรุอิเองก็ไปอีกฟาก"
หลังจากได้ฟังเหตุผลและคำถามของเด็กสาวเพื่อนลูกพี่ลูกน้องตน คาเกยะก็ได้เพียงพยักหน้าและตอบกลับไป

"ตอนนี้ไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ เดี๋ยวชั้นคุ้มกันกลับไปส่งดีกว่านะ"
พอคิดถึงสถานการณ์ในเมืองตอนนี้ที่ต้องถือมาบุโชว์เตร็ดเตร่แล้ว เจ้าตัวก็ตัดสินใจที่จะคุ้มกันเซ็ตสึนะกลับบ้านแล้วค่อยกลับออกมาหาเบาะแสต่ออีกรอบก็ไม่สายอะไรด้วย

"..."
แม้คำตอบจะชวนให้คาเกยะขมวดคิ้ว แต่นิสัยของเซ็ตสึนะนั้น...เขาก็พอรู้อยู่บ้าง จึงไม่คิดจะซักไซร้อะไร แต่ก็ไม่ได้ลดความระแวดระวังของตนลง

"มาตรวจหรอ"
เขาถามพลางเลิกประคองเธอแล้วขยับออกมายืนห่างเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียด แต่มือที่ประคองดาบนั้นก็ไม่ได้ลดจากท่าเตรียมชักเลยแม้แต่น้อย

"หมอนั่นล่ะ?"
ร่างนั้นถามถึง...ผู้เป็นสามีของอีกฝ่ายที่ควรจะมาด้วยแต่ไม่เห็นคนนั้นนั่นแหละ

"เซ็ตสึนะ?"
ร่างที่หญิงสาวสาวเท้าเร็วมาจนชนเข้าคือคาเกยะที่ขณะนี้ออกตรวจหาเบาะแสอยู่ ชายหนุ่มทำหน้าแปลกใจกับความร้อนรนนั้นจนถึงกับต้องหลุดเรียกคนที่ชนตนอย่างฉงน

"หนีอะไรมา?"
เขาถามอย่างเรียบเฉย พลางประคองหล่อนไม่ให้ล้ม ในขณะที่สองตานั้นก็กวาดมองหาความผิดปกติรอบตัวอย่างตึงเครียด ในขณะที่มือข้างที่ถือดาบนั้นใช้นิ้วโป้งดันด้ามดาบเตรียมชักออกมาทุกเมื่อ

“นี่ก็ยังไม่ใช่...”
เขาบ่นอุบกับตนเพียงคนเดียว พลางสะบัดง้าวไล่เลือดที่เปรอะเปื้อนใบดาบนั้น ก่อนจะถอดฝักดาบออกจากตัวของโยการาสุ แล้วจึงเก็บดาบกลับเข้าฝัก จากนั้นจึงออกเดินสำรวจหาเบาะแสต่อไปในทันที

- จบ -

พร้อมๆ กันนั้นก็ประกอบฝักดาบกับปลายด้ามจับ เปลี่ยนมันให้กลายเป็นง้าวเล่มยาว ทะลวงแทงไปใส่กลางลำตัวของอีกฝ่ายอย่างจังในสภาพหงายใบดาบขึ้นฟ้า แล้วกระทืบเท้าส่งแรงของตนตวัดฟันเสยขึ้นผ่าร่างของโยไคตรงหน้าจนช่วงบนขาดกลางจนถึงศีรษะ สิ้นสภาพสลายหายไปกลางสายฝนสีชาดนี้

ดาบที่ถูกชักอย่างเร็วนั้นถูกสะบัดฟันในแนวราบจนเกิดประกายสีเงิน รัศมีดาบนั้นวาดหวังตัดศีรษะของโยไคตรงหน้าให้ขาดสะบั้น

แต่อนิจจา...มันตรงหน้านั้นกลับไหวตัวทัน ถีบเท้าหลบถอยหลังออกจากวงดาบอย่างทันท่วงทีพร้อมเสียงกรี๊ดอย่างไม่พอใจ ที่เกิดขึ้นจากที่ปลายดาบนั้นเฉือนตื้นผิวลำคอขาวสวยของมันจนเรียกเลือดเล็กน้อยขึ้น

คาเกยะไม่ได้สะทกสะท้านต่อสิ่งนั้น เขากลับทำเพียงสืบเท้าพุ่งเข้าไป

สาวคนนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าของคาเกยะดั่งรอคอยใครบางคนและพบเข้า ริมฝีปากสวยนั้นฉีกยิ้มกว้างเสียจนสองข้างแก้มฉีกกว้าง พร้อมกับคำถามที่แสนคลาสสิคจะดังออกจากปากของร่างนั้นที่ยืนตากฝนสีชาดมิไปไหน

“ฉันสวยไหม…?”
ชิ้ง!
ร่างสูงพุ่งใส่ผีสาวปากฉีกตรงหน้าอย่างรวดเร็วแบบไม่มีความลังเล โยการาสุ (อีกาในราตรี) ดาบยาวนากามาคิสีดำสนิทของคาเกยะถูกชักออกมาจากฝักในท่าอิไอ