( ขอแวะมาปักปุ )

ระบายยิ้มบางให้เป็นการตอบรับคำขอบคุณเมื่อครู่

" ยินดีครับ " ไม่ลืมที่จะตอบกลับด้วยเสียงนุ่มไร้พิษภัย

กระทั่งอีกคนว่าต่อถึงได้ปรายตามองบริเวณโดยรอบตาม

อา เหมือนคนจะน้อยลงจริงด้วยแฮะ

" อืม.. ผมคงจะเดินไปที่เส้นชัยน่ะครับ "

" คุณโทวาริสนใจเดินไปด้วยกันไหม ?
หรือจะกลับไปที่จุดเริ่มต้นดี "

" กลับบ้านก็ไปนอนซะนะ "

ลากมาที่ลับตาคนได้แล้วเลยเอามือรวบแขนกอดอกแทน มือยกขึ้นยีผมตัวเองจนปรกหน้าปรกตา

ส่วนหนึ่งคงเพราะอยากให้มันช่วยปกปิดคราบน้ำใสที่หางตา

" ใส่ได้ ฉันไม่ได้ตัวเล็กหรือเตี้ยกว่านายขนาดนั้นสักหน่อย "

นั่งนับนิ้ว ประมาณสิบเอ็ดเซ็นแฮะ

" ใครจะบ้ามาถอดชุดตรงนี้นอกจากนายห๊ะ "

ตะเบ็งเสียงเล็กน้อยเพราะตกใจไม่หาย รีบชักมือกลับมาจากเอวหลังถูกมองหน้า

" สองคนก็ไม่เอา ไม่ดูหรอก ของฉันก็มี "

ขมวดคิ้วมุ่น เขาคิดน้อยไปหน่อย ลืมไปว่าเด็กตรงหน้าไม่ใช่พวกหน้าบางแบบคนอื่น

" เป็นแบบนั้นก็ดีนะ เห็นเก่งนักเก่งหนาไม่ใช่รึไง "

( ขอโทษที่หายไปนานค่ะ แว )

กระทั่งโดนทักด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยถึงได้คิ้วกระตุก หันกลับไปจ้องคนตัวสูงให้ชัดอีกครั้ง

ทั้งที่อุตส่าห์ไปปรับอารมณ์ให้ดีขึ้นแล้วแท้ ๆ

แต่เพราะคนอยู่เยอะเลยยิ้มหวานตอบกลับไป

" ดีขึ้นแล้วครับ เมื่อเช้าผมแค่ไม่สบายนิดหน่อย "

พูดให้คนรอบข้างเข้าใจแบบนั้น เลือกที่จะขอปลีกตัวออกจากกลุ่มไปหาอีกคน

" นึกว่าจะออกไปเถลไถลที่ไหนแล้วซะอีก "
" ยังอุตส่าห์มาทันหรอ "

พอได้รับคำตอบที่ไม่ถูกใจก็ส่งเสียงจิ๊ปากพร้อมกับหน้ามุ่ยนั่นต่อ

ผมที่เซ็ตไว้ปรกหน้าจนต้องเสยมันขึ้นลวก ๆ

“ ตอนนี้ยังเช้ามืดอยู่เลย ”
“ เดี๋ยวค่อยไปเปลี่ยนเครื่องแบบก็ยังทัน ”

ไม่มีหางเสียง คิ้วขมวด มุมปากคว่ำ แต่ถ้าสังเกตคงจะเห็นว่าตาแดงก่ำเหมือนเพิ่งร้องไห้มาหมาด ๆ

“ ทำไมตื่นเช้าจังล่ะ
มาหาเหยื่อไว้แกล้งเพิ่มรึไง ”

ไม่สบอารมณ์เลย ทำไมต้องยิ้มเย้ยด้วย ꐦ

หัวเราะตาหยีหลังถูกฝ่ามือดันให้ออกห่าง โทวยะยอมขยับถอยตามแรง

กระทั่งเห็นอริตรงหน้าเดินกระทืบเท้าจ้ำอ้าวหนีเหมือนเด็กเล็กไม่ได้ขนม ก็อดยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำไม่ได้

ยิ่งสายตาเหยี่ยวของโทวยะที่มองได้ไกล คงเห็นใบหูแดงก่ำของฮิโรโตะชัดเจน

“ เหมือนจะหนีไปแล้วล่ะครับ.. คิก ”
“ ไว้เข้าพิธีชำระล้างค่อยแหย่อีกทีแล้วกัน ”

พูดพึมพำแล้วหันไปโบกมือให้เด็กแถวนั้นแทน

( ตัดจบเลยก็ได้ค่ะ > <

( มาแล้วค่ะ เพิ่งหายป่วย )

เงยหน้ามองคนตรงหน้าตามความสูง ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เพราะส่วนสูงของคุณโทวาริที่เกือบสองร้อยทำเอาไม่แปลกใจที่คนอื่นจะกลัว

“ ใครบ้างจะไม่ร้องล่ะครับ ถ้าเป็นผมก็คงร้อง ”

หัวเราะแผ่วตาหยี โชคดีที่กระเป๋ายังพกน้ำขวดเล็กมาอยู่

ยื่นมันให้คุณเผื่อเหนื่อย

“ ใช่ครับ แต่ไม่คิดว่าคุณโทวาริจะมาแกล้งเด็กนะ ”
“ อ้อ อันนี้น้ำครับ ดื่มหน่อยไหม? ”

( ไคดะ โทวยะ ครับ )

จากที่มุ่ยหน้าอยู่ก็กลายเป็นมุ่ยกว่าเดิม ไม่สบอารมณ์ที่ได้เจอ แต่ก็ถือว่าโชคเข้าข้างที่ดันเป็นคนรู้จักและไม่ต้องสวมหน้ากาก

“ส่วนนายน่ะ ได้นอนบ้างไหม”

เดินเข้าไปใกล้ด้วยสภาพชุดแบบนั้น เอื้อมมือไปกึ่งลากกึ่งจูงเรย์ให้ไปที่อื่นด้วยกัน

”มีชุดสำรองไหม เอามาให้ยืมหน่อย“

สะดุ้งโหยง พยายามเอามือดันหน้าอีกคนให้ออกห่าง

” ครับ ครับ ผมหยอกเล่.. ” เหมือนจะฉุกคิดอะไรขึ้นได้

จากตอนแรกที่พยายามผละออก กลายเป็นรวบตัวอริที่แสร้งทำเป็นเพื่อนรักให้เข้าใกล้ แนบริมฝีปากกดลงบนกลุ่มผม

” ฮิโรโตะคุง’ของผม‘อุตส่าห์ออกตัวบอกว่าเป็นการหยอกเล่นทั้งที งั้นผมคงต้องเลี้ยงขนมน้อง ๆ แล้วล่ะครับ “

” ส่วนผมค่อยไปเก็บที่เหลือจากฮิโรโตะอีกที “

ก้าวขาถอยหนียามเมื่อตัวตนดังกล่าวขยับเคลื่อนกาย ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน เฝ้ามองพฤติกรรมไม่ละสายตา

กระทั่งหน้ากากถูกถอดออกพร้อมน้ำเสียงคุ้นหู
โทวยะถึงได้พรูลมหายใจเหมือนโล่งอก

“ คุณโทวาริ.. ทำเอาตกใจหมดเลยครับ ”

“ ถ้ารุ่นน้องปีหนึ่งมาเห็นคงตกใจเป็นลมไปแล้ว ”

เงยหน้ามองคนสูงกว่า
เหมือนจะถูกบดบังด้วยเงาจากอีกคนจนหมด

ไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังหลงทางหรืออะไรกันแน่ แต่บรรยากาศกับเสียงที่ลอยตามลมทำเอาขนลุกจนตัวสั่น

เขาไม่ใช่คนขี้กลัว แต่เพราะได้ยินเสียงถึงได้รีบหาต้นตอของสิ่งนั้น กระทั่งเห็นร่างหนึ่งอยู่บนต้นไม้

ชะงัก ไม่มีแม้แต่มาบุและอุปกรณ์ป้องกันตัว

แยกไม่ออกว่าเป็นคนที่แต่งผีมาหลอก หรือเป็นโยไคที่รุ่นพี่ต้องคอยช่วยปราบตลอดกิจกรรมจริง ๆ กันแน่

“ทำไมถึงเอาแต่นั่งอยู่บนนั้นล่ะครับ”

เอ่ยทักเพื่อดูสติปัญญา

ก็ยังไม่หยุดตีสองหน้าแสดงละครเรียกร้องความสนใจจากรอบข้าง จนถูกคว้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูถึงได้ชะงัก

สิ้นคำพูด ขยับดีดตัวออกห่างทันที

ยกมือทั้งสองข้างขึ้นแก้ตัวต่อสาธารณะชน

“ ผมกับฮิโรโตะคุงไม่เคยรักกันครับ ”
“ ไม่ใช่ความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ”
“ เป็นแค่เพื่อนร่วมห้อง ”

เน้นย้ำแถมชัดถ้อยทุกคำ คาดหวังให้คนที่เข้าใยผิดก่อนหน้ามาได้ยิน

” ดังนั้นให้เบอร์ฮิโรโตะคุงได้เลยครับ “

เอาไปเลย

เดิมทีแค่ควบคุมสีหน้าก็ว่ายากแล้ว พอเห็นหน้าคู่อริก็ยิ่งคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ซะงั้น

เหอะ ถอนหายใจแล้วกลอกตา พ่นคำพูดแบบที่ชอบทำเป็นประจำ เพียงแต่ครั้งนี้ไม่ได้แคร์สายตาคนอื่นเลย

ยังไงฟ้าก็สลัว คนคงไม่เห็นหน้าเขาชัดหรอกมั้ง?

“ เป็นห่วงเหรอ? ”
“ คนอย่างฮิโรโตะห่วงคนอื่นเป็นด้วยสินะ ”

“ ดีใจจัง ” ผงกหัวประกอบคำพูด

“ ถ้าเป็นห่วงก็ขอยืมเครื่องแบบหน่อยสิครับ ”