🐶🍖 : คันตะยินดีมาก!! คันตะจะช่วยสอนเรอิจังเองนะ ฮึ้บ 💪 ไว้ไปเจอกันที่ห้องคหกรรมหลังเลิกเรียนไหม? คันนะจะเตรียมของให้เองนะ!

🐶🍖 : ได้เลยครับ! 🙌

🐶🍖 : รุ่นพี่ขยันจัง! คันตะอยากลองไปชิมบ้าง ฮิฮิ ไว้ถ้าว่างจะไปหารุ่นพี่นะครับ!

🐶🍖 : !!!! คันตะเป็นเด็กดีเหรอ!!!!
/ส่ายหางหลังจอ/

🐶🍖 : บ้านคันตะกินปกติได้ล่ะ! ถึงจะมีเชื้อสายชิบะก็จริง แต่ช็อคโกแลตก็กินได้ปกติน้า~ โทจี้เป็นห่วงเหรอ?

🐶🍖 : โอ๊ะๆๆๆ คันตะนึกออกแล้ว! กะว่าจะให้ที่บ้าน แล้วก็เพื่อน ๆ แล้วก็รุ่นพี่อย่างที่รุ่นพี่บอกเลย!

🐶🍖 : หนึ่งในนั้นเป็นคันตะด้วยอะเปล่า~

“คันตะจะเป็นอะไรงั้นเหรอ? น่านสิน้า…”

จะว่าไปตัวเองก็ยังไม่ได้คิดเหมือนกัน แต่เท่าที่ดูแล้วเราชอบอะไรบ้างนะ…

“คันตะเองก็…ยังไม่รู้เลย”

ขมวดคิ้วหน้ายู่เล็กน้อย พร้อมกับยกมือเกาท้ายทอย มองท้องฟ้าบ้าง

“ถ้าเพื่ออนาคตกับครอบครัวคันตะ คงอาจจะเป็นแค่พนักงานเงินเดือนธรรมดาก็ได้…“

อนาคตนี่คิดยากจังเลย…

“โอ้ว รุ่นพี่นานามิจะกลายเป็น นานามิเซนเซย์แล้ว!?!?!“

ดูโอเวอร์แอคติ้งเล่นใหญ่พอสมควร แต่ก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่เพราะรุ่นพี่เป็นถึงลูกเจ้าของโรงฝึกเลยนี่นา

”แต่รุ่นพี่นานามิสอนเคนโด้เก่งจริง ๆ นะ! ดูอย่างที่สอนกับคันตะซี่ ฮี่ ๆ คันตะเลยเก่งแบบรุ่นพี่นานามิยังไงล่ะ~“

หัวเราะเบา ๆ พร้อมกับยกมือขึ้นทำท่าโช๊ะช๊ะฟันดาบกับอากาศ

+

ว่าพลางลุกขึ้นยืน ริมฝีปากเปิดกว้างยิ้มแฉ่งสมกับเป็นคันตะ

“และโทจี้จะได้ดีใจด้วยเหมือนกัน! เนอะ!“

เพราะอยากให้เพื่อนรู้สึกดีขึ้นจากเรื่องเมื่อครู่นี้เลยอยากให้รางวัลกับอีกฝ่ายด้วย

”คันตะไม่เก็บแล้ว กลับบ้านกันเถอะ“

เปลือกหอยที่เหลือถูกเก็บใส่ลงในกระเป๋ากางเกงทั้งอย่างนั้น ก่อนก้มหน้าปัด ๆ ทรายที่มือตนเอง แล้วยื่นให้อีกคนจับ

ฝ่ามือควานหาหยิบเปลือกหอยสภาพดีขึ้นมาหกเปลือก โดยมีขนาดที่แตกต่างกัน เขาปัดฝุ่นทรายเล็กน้อยแล้วยื่นเปลือกขนาดเล็กให้อีกคนที่อยู่ข้างกัน

”โทจี้ โทจี้ เปลือกหอยอันนี้สวยเน้อ~“

พอมองในช่วงยามกลางคืนแล้วเปลือกหอยดูสีเข้มเล็กน้อย เดาว่าหากเห็นในช่วงกลางวันคงเป็นสีส้มงดงามน่าดู

”คันตะให้อันนี้กับโทจี้นะ! ส่วนที่เหลือคันตะจะเอาไปให้ที่บ้าน“

”ทุกคนจะได้ดีใจ“

+

”ฮี่ ๆ ขอบคุณนะโทจี้!“

คันตะยกยิ้มกว้าง ดีใจที่ได้ขนมจากอีกฝ่าย ก่อนจะคิดในใจว่าเราน่าจะเอาขนมในบ้านมากินด้วยน่าจะดี

แต่ขอเล่นก่อนตานึงค่อยไปหยิบดีกว่า!

เห็นอีกคนต่อเกมเสร็จสรรพก็รีบหยิบจอยขึ้นมากด ๆ ตาก็มองหน้าจอทีวี

“ปิดเทอมคันตะไม่ได้ทำอะไรเลย~ มีช่วยพี่สาวทำงานบ้านล่ะ แล้วก็ไปซ้อมเคนโด้ด้วย”

“แล้วโทจี้ล่ะทำอะไรบ้าง?”

ว่าแล้วก็หันมามองสบเพื่อนสนิทบ้าง

🐶🍖 : ยังเลย ยังเลย~ ต้องเตรียมตัวหาวัตถุดิบมาทำซะแล้ว คันตะว่าจะลองทำเองล่ะ 💪💪 เรอิจังเตรียมตัวรึยาง~

🐶🍖 : อะ! จริงเหรอ? ถึงยังไงคันตะก็อยากเป็นฝ่ายให้ก่อนอยู่ดีล่ะนะ

🐶🍖 : อื้ม อยากให้สาว ๆ แหละน้า~ สาว ๆ ที่บ้านน่ะ wwwwww

🐶🍖 : ฮี่ๆ ถ้าได้เตรียมทานล่ะก็พร้อมเสมอล่ะ! แต่เตรียมทำนี่จะพยายามอย่างสุดความสามารถเลย~ 💪
🐶🍖 : รุ่นพี่นานามิล่ะครับได้ทำอะไรให้ใครรึเปล่าาา

🐶🍖 : คันตะจะไปหาเดี๋ยวนี้ล่ะ!!! แต่ไม่รู้จะให้ใครน่ะสิ 🧍 รุ่นพี่ทาเครุมีคนที่อยากให้รึยัง~

สัมผัสอุ่นๆแม้จะบางเบาแต่ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนที่ข้างแก้ม เป็นความรู้สึกที่ไม่ทันตั้งตัวเลยเผลอชะงักไปชั่วครู่

“..อ..อื้อ อุ่นขึ้นมานิดนึงเลยล่ะ”

นานามิโกหกแต่มันไม่ได้แนบเนียนเลย ตอนนี้แก้มเธอไม่ใช่แค่อุ่น แต่มันร้อนขึ้นจนลามไปถึงใบหูเสียด้วยซ้ำไป พร้อมกับหัวใจสั่นระรัวอย่างไม่เข้าใจ

+

🐶🍖 : เร็วมาก! ต้องหาดอกไม้กับช็อคโกแลตให้สาวไว้ด้วยรึเปล่านะ!! 🏃

อีกฝ่ายตอบรับว่าจะกลับบ้านด้วยกัน
ก็พยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับยิ้มกว้าง ก่อนจะก้าวเดินไปทางกลับด้วยกัน

ระหว่างทางที่เดินก็คอยพูดถามอีกเล็กน้อย

“ถ้าเรียนจบแล้วรุ่นพี่อยากจะเรียนต่อหรือทำงานเหรอครับ?”

เพราะรู้สึกว่าจะใกล้จบเทอมสองแล้ว อีกนิดเดียวก็จะขึ้นปีสองแล้วเร็วจัง…

ดูท่าคำพูดเมื่อกี้คงไม่ได้เข้าหูสุนัขหนุ่มแม้แต่น้อยเพราะความกังวลว่าอีกฝ่ายจะหนาวจนเกินไป แถมพอเห็นฝ่ามือซีดเซียวแต้มไปด้วยรอยแดงๆจากอากาศเย็นก็อดเป็นห่วงไม่ได้

..

"ขออนุญาตนะครับโอโจซัง"

เด็กหนุ่มค่อยๆถอดเสื้อตัวนอกออกมาก่อนจะสวมคลุมให้อีกฝ่ายอย่างเบามือที่สุด

"ใส่ไว้..นะครับ" เสียงนุ่มกล่าวแฝงด้วยความห่วงใยก่อนจะละออกมา

..หวังว่าคงจะช่วยให้อุ่นขึ้นไม่มากก็น้อยนะ