so many ppl fantasizing turning into a girl and then magically being cute without learning makeup or how to dress. bro that’s equivalent to getting ripped without gym.

เท่าที่สังเกตรีแอคชายแท้นะ เกม/หนังโว้คๆ ทำมันโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงมากกว่าเรื่อง Harvey Weinstein, Burning sun, Epstein Files รึอะไรแนวๆ นี้ซะอีก เรื่องหลังนี่ออกแนวเฉยๆ ด้วยซ้ำ

โคตรจะเกลียดคำว่า look female enough

ยิ่งประสบการณ์เยอะ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสามารถอะไรเลย โลกที่กว้างขึ้น มาพร้อมกับหลุมในใจที่ใหญ่ขึ้น

ชั้นตอนคนถามว่าสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่นยากมั้ย: ผ่านอยู่แล้ว ลองดู อย่าไปซี

ชั้นตอนเรียน: *ร้องไห้กลางห้องสมุดจนเพื่อนต้องรุมกันปลอบ*

ฉันเกลียดกาลเวลา
ฉันกลัวการถูกเกลียด

แฮร่ๆ คาเฟ่ fallout 🚀

มีใครอยากนอนสนามบินเป็นเพื่อนชัันบ้าง #airportvibe #คนไทยในต่างแดน #ประสบภัย

อยากให้ระบบเนตปรินต์ฮิตในไทยมากเลย อยากแจกกิฟอะเวย์ให้ไปรับกันง่ายๆ โดยไม่ต้องมาเจอเรา ←

ถ้ามันคิดว่า she/her = AFAB แล้วมันจะงงมั้ยถ้าเจอ name/bro ของชั้น

ตอนนี้ชั้นมีทุกอย่างแล้ว ยกเว้นสิ่งที่จะเติมความว่างเปล่าในใจ ตอนมีแฟนก็ไม่เคยเติมได้ ตอนไม่มีแฟนใช้ชีวิตอิสระตามใจไม่ขัดสนเรื่องเงิน ก็ยังว่างเปล่า ไม่มีความต้องการอะไรถึงขั้นต้องวิ่งไล่ตาม มันว่างเปล่า โล่ง ๆ เหมือนโดเรม่อน

พุทธคงจะบอกว่านี่คือ the best condition

ก็ยังดีนะ จากที่เคยอยู่ในจุดที่ไม่อยากอยู่เพราะสิ่งนี้มาแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับไป งงๆ อึนๆ เหมือน 10 ปีก่อน ไม่เจ็บไม่ปวด

ราวกับว่ามันจะไม่มีวันถูกเติมเต็ม ต่อให้มีมากเท่าไหร่ก็ตาม

มนุษย์เปราะบาง เปราะบางเหลือเกิน

พระเจ้า ดวงดาว อีโก้ ถ้าไม่เกาะยึดอะไรไว้สักอย่าง ตัวตนก็จะหลุดไหลไปตามกระแสธารแห่งมโนสำนึก ถูกหมุนปั่นอยู่ในความคิดตัวเองอย่างกับเสื้อผ้าในถังซัก

คนที่ทิ้งทุกอย่างได้มีอยู่จริงไหมน้อ

(Repost Appreciated)

ตอนนี้ที่ร้านมีรับทำออเดอร์เคสคอลลาจ รับทำรูปสัตว์เลี้ยงแปะลงบนงานศิลปะนะคับ ใครสนใจมาสั่งมาสอบถามได้เลย แบบว่าลูกเราต้องน่ารักและเก๋กว่าใคร ใช้อวดได้ยาวๆ

IG : ramona.case 🥺💖

เวลามองย้อนกลับไปในวัยเด็ก จะมีหน้าคนนอกครอบครัวเต็มไปหมด ก็เลยรักเด็กมากเพราะรู้สึกว่าไม่ใช่แค่พ่อแม่ที่มีหน้าที่เลี้ยงเด็ก ไม่เคยบ่นพี่ที่ทำงานเวลาเค้าลาเรื่องลูก หรือเวลาเค้าเบลอเวลาทำงานเพราะต้องเหนื่อยกับลูก ให้เหตุผลเรื่องเด็กมาเหนือเรื่องอื่นเสมอ เป็นกำลังใจให้พ่อแม่ทุกคนจริง ๆ ถึงตัวเองจะไม่มั่นใจพอที่จะเป็นพ่อแม่ให้ใคร แต่ก็อยากทำเท่าที่ทำได้เพื่อช่วยให้เด็ก ๆ โตมาอย่างมีความสุขที่สุด

แอบอยากให้โลกหลังความตายเป็นโลกแฟนตาซี คลิเช่ๆ พล็อตเกลื่อน ชั้นจะไปเปิดโรงตีดาบ ขัดเกราะไปวันๆ รอจอมมารมาถล่มเมือง

สมัยมหาลัยชั้นเป็นฟีลๆ ประธานของสาขา อจก้ให้พจนานุกรมเล่มหนาแบบกันกระสุนได้เพื่อมาแจกน้องปี 1 ในงานโอเพ่นเฮ้าส์ (คือแม่จะเคลียร์ห้องเฉยๆแหละเลยเอาขยะมาฝากนศ.ทิ้ง ดูออก) ชั้นก็แบบ สมัยนี้ใครมันจะใช้วะพจนานุกรม physical เล่มขนาดนี้ ก้เลยเก็บไว้เองเพราะไม่กล้าแจก กลัวเด็กมันมองค้อน

และตอนนี้ชั้นกำลังใช้อีเล่มนั้นแหละทำงานแปลมูลค่าหมื่นบาท

อยากให้ผ้าปูที่นอนซักตัวเองได้ ทุกวัน เพราะฟออินฟรินมากทุกครั้งหลังซักใหม่ๆ

ฝันดีนะทุกคน
ส่วนฉันก็ขอฝันถึงโลกหลังทุนนิยม โลกหลังเจนเดอร์ โลกที่เราในตอนนี้จินตนาการถึงมันไม่ออก เฝ้าฝัน ฝันใฝ่

ดูเผินๆเหมือนกุจะทำตัวแอนตี้โสเชียว แต่ดูดีๆ กุน่าจะโดนโสเชียวแอนตี้มากกว่า

เออชั้นว่าแฟชั่นน่าเบื่อๆโมโนโทนของญี่ปุ่นมันคงเริ่มมาจากยุคอิสเซ่มิยาเกะ ยุคกอมเดอกาซง ยุคมายาโมโตะโยจิแถวๆนั้นแหละ

ชู อุเอมุระ บอกว่าการละครน่าสนใจเพราะทำให้เราได้ลองใช้ชีวิตแบบอื่น อ่านแล้วก็แบบ จริงหรอ? พอคิดไปเรื่อยๆ ก็ซื้อนะ บทบาทที่ทุกคนในพื้นที่นั้นสวม ฉาก เพลง องค์ประกอบต่างๆ โดยเฉพาะพวกละครเวทีน่ะ มันคงจะสร้าง “ความจริง” ในพื้นที่ชั่วคราวนั้นขึ้นมาได้เลยเชียวแหละ

สมัยสอบเข้ามหาลัย เคยมีรุ่นพี่คณะพูดว่า คณะนี้สอนให้เข้าใจมนุษย์ แต่เรียนจบมาแล้วไม่เข้าใจมนุษย์กว่าเดิม ตอนแรกก็นึกว่าพูดเล่นขำ ๆ หมายถึงรู้หลายภาษาจนลืมภาษาแม่ สรุปตอนนี้ชั้นตอบคำถามว่า “มนุษย์คืออะไร” ไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่เข้าใจคนที่สามารถตอบคำถามนี้ได้ด้วย

อะไรคือความจริง

คำแปลที่ตรึงใจชั้นตลอดกาล มันอยุ่ในกาตูนในโอ้คบี เรื่องที่ไม่ค่อยมีคนอ่าน ตั้งแต่สมัยเปนเด็กน้อยยังไม่เคยทำงานแปล แต่คำแค่บับเบิ้ลเดียวมัน shape อัตลักษณ์งานแปลของชั้นตอนนี้เลยล่ะ นักแปลรุ่นพี่คนนั้นเค้าจะรุ้มั้ยน้อ ว่ากาตูนกากๆที่เค้าแปลหาค่าข้าว จะประกอบสร้างเปนนักแปลอีกคนขึ้นมาโดยมีเศษเสี้ยวตัวตนของเค้าส่งกลิ่นจาง ๆ อยู่ในงานของชั้น

Tomori wa kawaii daiyo