به نظرم، دست انسان به عنوان یک ابزار، قابلیت‌ها و مهارت‌های خیلی بیشتری داره تا دو تیکه فلز. دست‌کم برای غذاهایی که نیاز به بریدن ندارن.

همکاری از جنوب هند دارم که بیست سال اول زندگیش رو با دست غذا خورده بود. کارد و قاشق و چنگال بخشی از فرهنگ غذاخوری نبوده اونجا. هنوز هم که هنوزه، بعد از هجده سال زندگی تو اروپای غرب، هر از گاهی کارد و چنگال رو اتفاقی میزنه به دندون‌هاش وقتی غذا می‌خوره. چه دندان‌های سفید و ردیف زیبایی هم داره.

Goldfinch
البته بی‌ربطه به شرایط امروزمون

خیلی خوشگلن :)
گل سمت چپی، شمعی، از خونواد‌ه‌ی ارکیدها نیست.

می‌فهمم و هم‌نظرم :)

از این منظر حتمن نا‌امید‌کننده‌ست، ولی زبان هم مثل دیگر بخش‌های هویت یک جامعه بازتاب‌دهنده‌ی واقعیت اون جامعه‌ست. به نظرم واقعیت جامعه‌ی زن‌ستیز ماست که نا‌امیدکننده‌ست و نه زایایی زبان.

چرا به نظرتون نا‌امید‌کننده‌س؟