Unha semana. Douvos unha puta semana entrando nas miñas clases antes de saír correndo.

Non. Compensa.

É que me cago en todo, ando para o arrastre, cansa, sen voz, desquiciada por pasar unha chea de horas intentando ensinar algo a un puñado de adolescentes que non me escoitan, non me respectan e non teñen ningunha intención de tratarme ben para que veña José Antonio a dicirme que non traballo.

Un biquiño á señora que se foi incrustar xusto xusto onde me acababa de poñer eu pero a medias, de maneira que non me quedaba a min suficiente sitio para poñerme pero tampouco se puxo ela.

Hai un fulano no medio e medio na zona de ir de pé, polo que hai sitio detrás del ó que non se pode acceder porque está no medio.

E o bus petado.

2018

Tiven que interromperlle a lectura a unha pobre muchacha para que pedirlle sentar. Pero por que a xente senta no lado do corredor tendo o da ventá baleiro?

Un biquiño á señora que se foi incrustar xusto xusto onde me acababa de poñer eu pero a medias, de maneira que non me quedaba a min suficiente sitio para poñerme pero tampouco se puxo ela.

A los libros escritos por mujeres se les dedica menos presupuesto en marketing, se reeditan menos, su vida en las estanterías es más corta, se le ofrecen peores condiciones a los traductores y salen sin corregir. Se hacen peores ediciones porque, total, lo van a leer chavalas de 17-25 años.

Facer terapia está ben, pero creo que non o vou volver intentar. Pa que.

Logo intenteino pagando consulta e saíu aínda peor. As sesións eran un monólogo seu comparando a miña situación coas súas experiencias persoais. Non daba unha, claro. E cando quixen reconducir a terapia, fíxome gosting.

Non fun quen de ir á cuarta sesión porque a idea de ter que volver comezar cunha persoa nova dábame tanta ansiedade que me paralizaba.