خانه ی بی سقف ما را آسمانی بود و نیست ---- بین ما و زندگانی ریسمانی بود و نیست

دوستی ها محکم و دیدارها پیوسته بود ---- پای دیوار جدایی نردبانی بود و نیست

کاش میشد گذشته ها رو پس بگیرم ---- زنده باشم از وطن نفس بگیرم

یک پیاله صبح روشن یک سبد ابر بهاری ---- بر سر هر سفره ایی رنگین کمانی بود و نیست

این وطن را از ته دل و با تمام وجودم دوست دارم

کوههایش را همچون الهه ها میپرستم

با آب رودهایش خویشتن را از جهان وطنی می آلایم

بر خاکش سجده میکنم خاکش را طوطیای چشمانم میکنم

بر گندمش شکر مینهم

و با افتخار در هر نقطه از از این گیتی خواهم گفت من یک«لک» هستم

پاینده وطنم

وطن جانم وطن دینم

وطن حصار و پرچینم

من زاده کوهستانم از تبار چشمه ام

من گرینم یا سفیدکوهم شاید سیمره ام همسال نوحم

من بیستونم خون فرهاد در رگ و خونم

من گاماسیابم یا که کشکانم من از تبار وکیلم من کریمخانم

من یار محمد از زردلانم یا که گمشده ای از کاسیانم

«وئشه شیرل بی منت سرزمین همیشه سرافرازم لکستان»

بیشه شیران بی منت سرزمین همیشه سرافرازم لکستان