เขายื่นหน้าไปส่องดูท่าทางอยากรู้

ก่อนจะเอ่ย "ไปเอามาแล้ว"

"แบบ ผมลายมือจะสวยขึ้น จากการทำผิดกฏ..."

เหมือนการได้คัดกฏโรงเรียนเป็นร้อยๆหน้าแบบนั้น

"ไม่มีทางแน่นอน ที่ผมจะต้องลายมือสวยเพราะโดนลงโทษแบบนั้น"

เอ่ยมั่นใจมาก เขามันเด็กที่ทำตามกฏเสมอ ถึงแม้จะเคยแบบโดดเรียนบางครั้งก็ตาม แต่ไม่ถึงขั้นโดนลงโทษ

เลียม "..."

ไม่รู้ว่าซันนี่รู้สึกอย่างไร เขารับรู้เพียงว่า 'ฮื่อ น่ารักจัง' 😳

พอซันนี่ยอมให้เขาดูอย่างสงบแบบนี้ เขารู้สึกมีความสุขมากๆ

เล็บยาวแล้วจริงๆด้วย แถวนี้คงไม่มีที่ให้ฝนเล็บ แต่จะตัดให้สั้นลงก็ทำไม่ได้

"อืม...ผมไม่ได้เอาที่ตัดเล็บมาด้วยสิ"
"ไว้คราวหน้าแล้วกัน"

เขาลูบหัวแมวน้อยเบาๆ

เลียมกระพริบตาปริบๆเมื่อได้ยินอีกฝ่ายระบุว่าเป็นเขา ก่อนจะมีสีหน้าตกใจตามมา

"เห...ผมเหรอ" เขาชี้ตัวเอง ท่าทางนั้นเรียกเขาอย่างจงใจ ถ้าเขาไม่เดินเข้าไปหา จะโดนต่อยไหมนะ

สนใจอะไร? รถเหรอ?

คนรู้จักที่ชอบขับรถ หลายคนก็มักชอบอวดรถอยู่แล้ว จึงคิดว่าไม่เป็นปัญหา

ก่อนกังวลว่าถ้าช้าเดี๋ยวจะเข้าเรียนสาย เลยยอมเดินเข้าไปหา 😞💦 ประหม่านิดหน่อย

(ผมลองบวก🥺)

รถเสียงดังกระหึมขนาดนั้นเรียกความสนใจให้คนที่ผ่านมาผ่านไปพอสมควร

ส่วนเลียมเขาค่อนข้างชินกับวัยรุ่นบ้ารถพวกนี้จึงเดินต่อ จนเห็นรถเข้ามาจอดในจุดที่จอดรถ

แหม...ไม่อยากให้พูด ทุกสายตาต่างมองว่าคนๆนี้คือใคร เลียมเองก็อยากเห็นหน้า

จนหมวกถูกถอดออกแล้วเผลอสบตากัน คำทักทายนั้นเหมือนกล่าวออกมาง่ายๆ

"!!?" เลียมมองซ้ายแลขวา กลัวว่าที่ทักไม่ใช่เขาแน่ๆ

สำรวจแล้วว่า ไม่มีร่องรอยอะไรจึงเบาใจ เขาหันมาเล่นกับซันนี่ต่อ

"หว๋า" อุทานนิดๆ โดนขบนิ้ว

นี้คือการอ้อนสินะ 🤔✨

"น่ารักจัง" ว่าแล้วก็เกาคางให้ซันนี่

"อิ่มแล้วใช่ไหมซันนี่ รอแปปนะ" เขาละมือไปเก็บถ้วยกระดาษเอาไว้เอาไปทิ้งตอนขากลับ

"เล็บยาวไหมเอ่ย ขอดูหน่อยนะ" ว่าพลางจับอุ้มเท้าปุยๆขึ้นมา

เท้านุ่มๆกับขนปุยๆ ช่างนุ่มฟูจังเลย

เลียมยังคงอมยิ้ม เพราะซันนี่เป็นแมวพันธุ์ขนยาว ไม่แปลกที่จะทานอาหารเปียกแล้วจะเลอะ

"มาๆ เดี๋ยวช่วยเช็ดให้" หยิบทิชชู่เปียกขึ้นมาเช็ดคาบพวกนั้นออกให้

ไม่รู้หรอกว่าซันนี่ฟังออกไหม แต่เขาจัดการให้เรียบร้อย

เขาสำรวจสภาพของซันนี่ไปด้วยว่าเป็นยังไง ว่ามีร่องรอยบาดแผลหรือบาดเจ็บหรือเปล่า

ท่าทางแบบนั้น 🤔 ต้องเป็นดีใจแน่ๆ เลียมครุ่นคิดในใจ

เขาหยิบชามกระดาษแบบใช้แล้วทิ้งที่สะอาดออกมา แล้ววางไม่ให้เกะกะทางเดิน

ฉีกซองเทอาหารเปียกใส่ลงไป จากนั้นก็เอ่ย "เรียบร้อยแล้ว ซันนี่"

เขาปล่อยให้น้องแมวได้ทานเปียกก่อน หยิบชามกระดาษอีกอันเทน้ำให้ไม่เยอะ

ในกระเป๋ายังมีทิชชู่เปียก เอาไว้เช็ดทำความสะอาดให้ เลียมไม่เข้าไปวอแว เขารอให้ซันนี่กินหมดก่อนถึงจะเล่นด้วย

"ไม่ได้ใส่ให้ตลอดสักหน่อย" เขาตอบตรงๆ "ใส่เฉพาะตอนพาไปหาหมอ"

"บางวันผมก็จะพาไปอาบน้ำตักขนตัดเล็บ"

เขาร่ายความคิดในหัวตัวเอง ก่อนจะตบกระเป๋าว่ามีทั้งเปียกและขนมเลียแมวด้วย "เลยพกของที่ซันนี่ชอบไปหา"

เขาอมยิ้มนิดๆ "ไม่รู้ล่ะ เพราะผมเด็กดีล่ะมั่งเลยได้เพิ่ม"

จะเรียกว่าโชคดีก็ไม่ผิด แต่ก็มาพร้อมกับความซวยด้วย

เลียมเดินเร่งฝีเท้าขึ้นออกห่างจากร้าน

เขาฟังแล้วมันห่างไกลจากบ้านเขามาก

"ผมอยู่โซนกลางๆ" พื้นที่เก่ามาสองรุ่น ก่อนจะขยับขยายตามโครงการ

เขายังบอกถนนเลขที่เท่าไหร่ออกไป หวังว่าคุณจะแวะมาถูกนะ

"ขอบคุณนะถ้าแวะมา" เขาออกจะเขินๆและดีใจ

"ผมชื่อเลียม ทัคเกอร์ เธอชื่ออะไร" เขาไม่ลืมแนะนำตัวเองก่อนถามชื่อ

"ว้าว น่ารักน่าชังจริงๆ มีตอบโต้ด้วย"

เลียมหัวเราะเบาๆกับความน่ารักนั้นมาก ดวงตาของเขาจึงเปล่งประกาย ความชื่นชอบออกมาเหมือนโดนความน่ารักของเจ้าโบตัวน้อยตกเข้าให้แล้ว

"หืม?" เขาลูบหัวเจ้าตัวเล็กก่อนเอียงคอฟัง คล้ายได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเจ้าโบแว่วมา

"นั้น...มีคนเรียกนายหรือเปล่าเจ้าหนู" เลียมไม่รู้ว่าโบเพศอะไรเลยเรียกแบบนั้นไปก่อน

เลียมลูบเสื้อผ้าตัวเองเล็กน้อย อย่างน้อยคุณก็ช่วยดึงอีกแรง(?) แม้สถานการณ์มันเกิดขึ้นรวดเร็ว จนเลียมมัวแต่ตั้งสมาธิไม่ให้ตัวเองล้มเท่านั้น

"เอ่อ ผมช่วย" เขาเห็นคุณรับกระดาษไปแล้ว ที่เหลือยังกระจัดกระจาย

เขาจึงรีบวิ่งอาศัยความว่องไวของตัวเอง คว้าหมับกระดาษใกล้ๆก่อน

"หว๋า คุณได้ปีนต้นไม้ขึ้นไปเก็บแน่ๆ"

มองส่วนที่ปลิวไปติดที่ต้นไม้

(🥺 อ๊ากกก น่ารัก ผมต้องบวกแล้ว)

เลียมกระพริบตาปริบๆ ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ของใครกัน แต่นับจากที่สบตาแล้ว เขาก็อยากเข้าไปเล่นกับน้องทันที

"หมาของใครกันนะ" ว่าล่ะยอบตัวลงนั่งในระดับที่ใกล้ชิดได้ ในมือมีแค่ขนมเท่านั้นเอง

เขาลูบหัวเบาๆกับขนนุ่มหยิกเหมือนไก่ทอดนั้น

ก่อนจะมองซ้ายแลขวา ดูเหมือนจะไม่มีใครอื่น แต่เลียมเห็นว่ามีปลอกคอและชื่อ

"โบ"
"เป็นเด็กหลงทางสินะ"