୧ ‧₊˚ 罗 詩音 | Luo Shion | Y.1 O-2 | ⟨รอสร้างชมรม⟩
151•43 | 15Y
Feel free to co-story / roleplay / DM 24/7
doc : https://shorturl.asia/O5rKn
ว่าจบเธอก็ลากเก้าอี้กลับไปทางเดิมที่เอาเข้ามา วนออกนอกห้อง กลับเข้าไปทางหลังห้อง แล้วก็นั่งที่ลงเหมือนเดิม รอคนอื่นๆในห้องออกมาแนะนำตัวต่อจากเธอต่อไป
ส่วนสาเหตุที่เธอต้องลากเก้าอี้มาด้วยน่ะเหรอ?
ก็เพราะว่า…ถ้าไม่เอาเก้าอี้มาด้วยเธอคงตัวเกือบเตี้ย ไม่ก็ อาจจะเตี้ยที่สุดในห้องน่ะสิ!!?? แถมเขียนบนกระดานสูงๆไม่ได้อีกนี่นา— แบบนี้เธอก็ต้องลากติดมือมาด้วยอยู่แล้ว
ว่าจบเธอก็ลากเก้าอี้กลับไปทางเดิมที่เอาเข้ามา วนออกนอกห้อง กลับเข้าไปทางหลังห้อง แล้วก็นั่งที่ลงเหมือนเดิม รอคนอื่นๆในห้องออกมาแนะนำตัวต่อจากเธอต่อไป
ส่วนสาเหตุที่เธอต้องลากเก้าอี้มาด้วยน่ะเหรอ?
ก็เพราะว่า…ถ้าไม่เอาเก้าอี้มาด้วยเธอคงตัวเกือบเตี้ย ไม่ก็ อาจจะเตี้ยที่สุดในห้องน่ะสิ!!?? แถมเขียนบนกระดานสูงๆไม่ได้อีกนี่นา— แบบนี้เธอก็ต้องลากติดมือมาด้วยอยู่แล้ว
“ยูสึ~ ลงมาเร็ว ๆ สิ!”
“ราเมงกำลังรออยู่นะ~!”
เธอยิ้มกว้าง พลางขยับเท้าไปมาอย่างอดใจไม่ไหว ราวกับว่าต่อให้ต้องวิ่งรวดเดียวจนสุดทางตอนนี้ก็ยอม ขอแค่ปลายทางมีของกินรออยู่ก็พอแล้ว
(เค้ากลับมาแล้ววTT สามารถตัดจบได้เลยนะคะ!)
“ยูสึ~ ลงมาเร็ว ๆ สิ!”
“ราเมงกำลังรออยู่นะ~!”
เธอยิ้มกว้าง พลางขยับเท้าไปมาอย่างอดใจไม่ไหว ราวกับว่าต่อให้ต้องวิ่งรวดเดียวจนสุดทางตอนนี้ก็ยอม ขอแค่ปลายทางมีของกินรออยู่ก็พอแล้ว
(เค้ากลับมาแล้ววTT สามารถตัดจบได้เลยนะคะ!)
“เอ๋??! ไป ๆ ๆ ไปสิ!”
เธอเด้งตัวลุกขึ้นอย่างกับมีสปริงติดตัว สีหน้าที่ง่วง ๆ เมื่อครู่หายวับไปในพริบตา เหลือไว้แค่แววตาเป็นประกายอย่างคนถูกจุดไฟติดและได้เป้าหมายในการวิ่งให้จบเร็วๆแล้ว
+
“เอ๋??! ไป ๆ ๆ ไปสิ!”
เธอเด้งตัวลุกขึ้นอย่างกับมีสปริงติดตัว สีหน้าที่ง่วง ๆ เมื่อครู่หายวับไปในพริบตา เหลือไว้แค่แววตาเป็นประกายอย่างคนถูกจุดไฟติดและได้เป้าหมายในการวิ่งให้จบเร็วๆแล้ว
+
ชิออนฟังคำจบก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผลอจิ๊ปากออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
“ชิ—”
แต่เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น
เธอก็รีบตีสีหน้ากลับมาใหม่ ยิ้มสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อ๋อ— แบบนั้นเองเหรอคะ~”
ชิออนยกมือขึ้นเกาหลังศีรษะนิด ๆ ทำท่าทางสบาย ๆ ทั้งยังพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
“งั้นหลัวหลัวไม่เป็นกงจู่แล้วก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย~ ยอมเป็นวังหลังก็ได้~”
ชิออนฟังคำจบก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผลอจิ๊ปากออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
“ชิ—”
แต่เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น
เธอก็รีบตีสีหน้ากลับมาใหม่ ยิ้มสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อ๋อ— แบบนั้นเองเหรอคะ~”
ชิออนยกมือขึ้นเกาหลังศีรษะนิด ๆ ทำท่าทางสบาย ๆ ทั้งยังพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
“งั้นหลัวหลัวไม่เป็นกงจู่แล้วก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย~ ยอมเป็นวังหลังก็ได้~”
“ได้เลย~ ดีมาก ๆ เลย”
เธอตอบเสียงเบา ออกแนวเอื่อย ๆ ตามอากาศสบายรอบตัว
ก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้นนิด ๆ อย่างคนอารมณ์ดี ก่อนจะพึมพำต่อเหมือนพูดกับตัวเอง แต่ก็จงใจให้เพื่อนได้ยิน
“มีเพื่อนตามใจแบบนี้นี่ดีชะมัดเลย~♪”
“ได้เลย~ ดีมาก ๆ เลย”
เธอตอบเสียงเบา ออกแนวเอื่อย ๆ ตามอากาศสบายรอบตัว
ก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้นนิด ๆ อย่างคนอารมณ์ดี ก่อนจะพึมพำต่อเหมือนพูดกับตัวเอง แต่ก็จงใจให้เพื่อนได้ยิน
“มีเพื่อนตามใจแบบนี้นี่ดีชะมัดเลย~♪”
ชิออนยิ้มแป้นทันทีที่เห็นยูสึกิปีนขึ้นมานั่งข้าง ๆ ดวงตาหรี่ลงอย่างพอใจ ก่อนจะขยับตัวให้มีพื้นที่เพิ่ม
“ยังงง~ เค้าว่าจะพักสักพักนึงล่ะ”
“ไว้เดี๋ยวค่อยวิ่งไปรวดเดียวเลย~ แบบกระต่าย ในเรื่องกระต่ายกับเต่าไง”
พูดจบก็หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว
“หลัวหลัวไม่ได้จะเอาที่หนึ่งนี่นา~ ขอแค่วิ่งจบก็พอแล้วล่ะ”
เธอเอนศีรษะไปใกล้ ๆ ยูสึกิแล้วทิ้งวางหัวแหมะลงบนไหล่อีกคนโดยไม่ขออนุญาต
ชิออนยิ้มแป้นทันทีที่เห็นยูสึกิปีนขึ้นมานั่งข้าง ๆ ดวงตาหรี่ลงอย่างพอใจ ก่อนจะขยับตัวให้มีพื้นที่เพิ่ม
“ยังงง~ เค้าว่าจะพักสักพักนึงล่ะ”
“ไว้เดี๋ยวค่อยวิ่งไปรวดเดียวเลย~ แบบกระต่าย ในเรื่องกระต่ายกับเต่าไง”
พูดจบก็หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว
“หลัวหลัวไม่ได้จะเอาที่หนึ่งนี่นา~ ขอแค่วิ่งจบก็พอแล้วล่ะ”
เธอเอนศีรษะไปใกล้ ๆ ยูสึกิแล้วทิ้งวางหัวแหมะลงบนไหล่อีกคนโดยไม่ขออนุญาต
“แล้ว…ข้าเป็นกงจู่อีกคนไม่ได้จริงๆ เหรอคะ~?”
น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แฝงความออดอ้อนเต็มที่
“การเป็นองค์หญิงก็ต้องมีซุกซนบ้างตามประสาเด็กน้อยไม่ใช่หรือคะ?”
ชิออนยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายเหมือนกำลังต่อรองอย่างจริงใจ(?) ก่อนปั้นหน้าเตรียมแบะแกล้งร้องไห้
“หรือว่าท่านไทเฮาจะไม่ชอบที่มีองค์หญิงซุกซนแบบข้ากัน…”
“แล้ว…ข้าเป็นกงจู่อีกคนไม่ได้จริงๆ เหรอคะ~?”
น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แฝงความออดอ้อนเต็มที่
“การเป็นองค์หญิงก็ต้องมีซุกซนบ้างตามประสาเด็กน้อยไม่ใช่หรือคะ?”
ชิออนยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายเหมือนกำลังต่อรองอย่างจริงใจ(?) ก่อนปั้นหน้าเตรียมแบะแกล้งร้องไห้
“หรือว่าท่านไทเฮาจะไม่ชอบที่มีองค์หญิงซุกซนแบบข้ากัน…”
“…วัง…หลัง…?”
คิ้วขมวดขึ้น ดวงตาลอยเหม่อเหมือนกำลังค้นหาศัพท์ในหัว ตัวอักษรวิ่งวนปนกันมั่วไปหมด
วังหน้า วังหลวง วังหลัง…เอ๊ะ อันไหนตำแหน่งอะไรนะ…
เธอก้มมองมือที่ถูกยื่นมาให้ แล้วเงยหน้ามองอีกฝ่าย สลับไปมาอยู่สองสามรอบ ริมฝีปากขยับเบา ๆ เหมือนท่องคำแปลในใจ
“…อ๋อ…”
เธอทำตาโตขึ้นทันที สีหน้าใสซื่อแบบตั้งใจ
“งั้น…หลัวหลัว เป็น เอ่อ—วังหลัง…?”
+
“…วัง…หลัง…?”
คิ้วขมวดขึ้น ดวงตาลอยเหม่อเหมือนกำลังค้นหาศัพท์ในหัว ตัวอักษรวิ่งวนปนกันมั่วไปหมด
วังหน้า วังหลวง วังหลัง…เอ๊ะ อันไหนตำแหน่งอะไรนะ…
เธอก้มมองมือที่ถูกยื่นมาให้ แล้วเงยหน้ามองอีกฝ่าย สลับไปมาอยู่สองสามรอบ ริมฝีปากขยับเบา ๆ เหมือนท่องคำแปลในใจ
“…อ๋อ…”
เธอทำตาโตขึ้นทันที สีหน้าใสซื่อแบบตั้งใจ
“งั้น…หลัวหลัว เป็น เอ่อ—วังหลัง…?”
+