เห็นแก่ความพยายาม จะไม่ตอบแทนเลยคงได้กลายเป็นยักษ์มารเสียก่อน-

แน่นอนว่าเธอไม่อยากเป็นแบบนั้นจึงยอมแพ้ลดมือให้อีกตนสามารถลิ้มรสชาติจากซองยาวๆนี้ได้สักที

"จริงสิ ที่นี่คงไม่มีแมวเจ้าถิ่นใช่มั้ยนะ"

พึมพัมตามความคิดไปเรื่อย เธอเองก็พึ่งมาเลยไม่ค่อยรู้อะไรนัก "เอ..รึคุณจะเป็นเจ้าถิ่นกันนะ" นั่นแค่สมมุติฐานเล่นๆของเธอ

มือเองก็รีดทุกอย่างให้ออกมาได้เยอะที่สุด หวังว่าจะทำให้พอใจได้นะ

มองจากสายตาคนภายนอกคงดูคล้ายหญิงสาวกำลังรังแกสัตว์เล็กไม่น้อยเชียวล่ะ

สายตาดุๆมองท่าทางของสัตว์ตัวกระจ้อยที่พยายามสู้เพื่ออาหาร ถึงผลลัพธ์มันจะค่อนข้าง...

"อืม"

เมื่อเห็นว่ามือข้างนั้นโดนเมินจึงได้เปลี่ยนแผนแอบขยับมาลูบหัวอย่างเบามือทีสุดเท่าที่ทำได้

ความรู้สึกของการอยากจับขยุ้มแล้วกลืนเข้าไปในปากเป็นแบบนี้สินะ

อาการหนักแน่ๆ ตัวเธอเนี่ย

(+)

เธอหวังว่าอย่างน้อยจะดึงความสนใจจากมันได้บ้าง

เจ้าตัวฉีกซอง ยังไม่ยื่นให้ทันที กลับกันแล้วมืออีกข้างเธอแบไปด้านหน้า ไม่พูดอะไรนัก

เกรงว่ามันคงต้องใช้สมองแมวๆนั่นตีความเอาเอง ไม่ก็รีบฉกจากมือเธอที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเอาแทนล่ะนะ

เป็นเสียงที่ทำเอารู้สึกจั๊กจี้ที่อกชะมัด แต่เดี๋ยวนะ–

ไม่วิ่งหนี ไม่ข่มขู่...ทุกอย่างปกติ?

...

หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ มือขยับเช็ดใบหน้าและคราบเลอะเล็กน้อยอย่างระวัง ก่อนจะเก็บผ้าแล้วควักของอย่างอื่นออกมาแทนราวกับนักมายากล

[แมวเลียรสพรีเมียม]—คือสิ่งที่ฉลากเขียนไว้แบบนั้น

(+)

(ห้องนี้คงจะสดใสน่าดู..)

(ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่มีคะแนนเพิ่มให้หรอกนะคะ .ลูบ)

(มาช้าคงจะดีกว่าไม่มาใช่มั้ยนะ..ใกล้จะเสร็จภารกิจแล้วเลยแวะมาค่ะ *โน้ม*)