واقعا بحث این نیست که رسیدن به این چیزی که میخوام خیلی چیز مهمی باشه ولی داستان اینه که میخوام بعد از این همه نرسیدن یک بار برسم. یک بار خوشحال شم.

من کلا همیشه استرس دارم ولی الان یکی از بدترین استرس های ۴ سال اخیرم رو دارم.

اولش که وارد برنامه میشیم این آسمونه میاد هم قشنگه.

یادش بخیر یه زمانی از وایبر و لاین و اینا رفتیم تلگرام چقدر خوب بود.

خوبه ها الان یعنی اینجا بنویسم خیلی ها نمیبینن.

یعنی چی الان این چیزی که اینجا مینویسیم توییت نیست، خب همه چیش شبیه توییت نوشتنه دیگه چجوری چیز دیگه بگیم؟

توییتر که اذیت میکنه اینجا هم که خیلی کسی نیست.
مگه ما مسخره شونیم؟
یکم وقت میخواستیم تلف کنیم وسط بدبختی هامون.✍🏻