Nie wiem, czy to lubić czy nie lubić. Chęć wrzucenia wszystkiego naraz do jednego przekazu to tak, jakby przystawki, zupę, obiad i deser zmiksować i podać w jednym wiadrze w myśl zasady, że mieszanina rzeczy jadalnych jest jadalna ;-)

Prawie każdy z punktów jest ciekawy, ale kompilacja jest - rzekłbym - eklektyczna. Pod tym względem może być trudna, a może właśnie taki jest zamysł autora? W każdym razie ciekaw jestem przemyśleń @przyszlosc.bsky.social !

(10) Nie zajmowałem się tu dworcami. Oba powstały przed wojną. Jeden (Gliwice) jest kompleksowo wyremontowany. Ten w Bytomiu raczej straszy, zgodnie ze swoją architekturą... Ale może da się go oswoić i ożywić?
Na tym kończę wątek i zapraszam do komentowania.

(9) Czy Gliwice mają wady? Najpoważniejsza to chyba to, że nachylenie słupów konstrukcyjnych wiaty (te "słoniowe kły") wchodzą w skrajnię pionową dla osób z niepełnosprawnością wzroku lub tych zapatrzonych w smartfony. Druga: linie prowadzące z metalowych listew - niebezpieczne i niepraktyczne.

(8) Inne elementy zagospodarowania: Bytom - kloc szybu windy i bramka sygnałowa, Gliwice - budynek wpasowany w konstrukcję zadaszenia.

(7) Zagospodarowanie peronów: w Bytomiu "estetyka techniczna" - ogromne bramki sieciowe i sygnałowe (kiedyś sieć była podwieszona do konstrukcji), szubienice SDIPu i liczne przeszkadzające słupy od tablic. W Gliwicach - zintegrowane zagospodarowanie.

(6) Szyby wind w Bytomiu to po prostu betonowe kloce. W Gliwicach projektant zadbał, by przeszklony szyb wkomponować w konstrukcję podpór zadaszenia. Oczywiście, w Bytomiu zadaszenie ma inną konstrukcję, ale nie zaszkodziłoby pewnie zbadanie bardziej eleganckiej formy szybu.

(5) Gliwice: nad przejściem podziemnym zastosowano doświetlającą, półprzeźroczystą nawierzchnię peronu. Sprawdzone w warunkach zimowych – specjalnie poszedłem zamoczyć buty w śniegu – i nie jest tam jakoś szczególnie ślisko. Można się też schronić przed wiatrem (ale ławek brak).

(4) Wejście z peronu to w Bytomiu po prostu betonowy silos. Dodatkową ozdobą są przewody uszynienia tablicy nad zejściem, zgodnie z estetyką stacyjki w polu. W Gliwicach zadbano o wejście wkomponowane w konstrukcję hali peronowej, zaopatrzone w dodatkową osłonę przed zacinającym deszczem.

(3) Patrząc na perspektywę pasażera: dojście w Gliwicach jest szerokie, z dobrej jakości okładziną kamienną i ciekawym oświetleniem. Do tego jest informacja pasażerska. W Bytomiu może też kiedyś będzie (jeszcze wszystko nie jest ukończone) – w realizacji rządzi logika „cena 100%”.

(2) Myślę, że warto podzielić się obserwacjami, które mogą zainspirować do lepszego projektowania. Choć bytomska hala jest imponująca, realizacja ma szereg mankamentów. Rzecz jasna, obie hale mają bardzo różną konstrukcję i czas powstania. W Gliwicach jednak zrobili kompleksowe rozwiązanie.