Neredeyse 1 ay olmuş içimi açmayalı. Varoluş sancısı çeker gibi yazmışım tabi buraya hep. Fakat aslında varlığımın neden tahammül edilemez olduğunu her defasında sorgulamışım.

Neden istenmiyor ve dışlanır gözle bakılıyorum? Yanlış anlaşılmasın taktığımdan değil. İnsan sadece merak ediyor...

Babamla en ufak tartışmada, nefret ettiğim cümlesi;

- Senin yaşındakiler şirket yönetiyor!

Adama sorarlar o şirketi kurarken ailesinden nasıl bir destek görüyor? Geliri ne? Yol göstereni var mı?

Ailenin en başarılı veya en zekisi değilim ama en azından çabalıyorum ve bazendr yoruluyorum...

Hayatımdaki kırılma anlarının tesadüfen geliştiği aşikar. Orman kanunları olağan hızıyla zayıf hayatları kendi çemberinin dışına itmeye devam ediyor. Benim gibi birisinin hayallerine konu olabilecek 3 şey var. Sıralamada 3.sırada bile değilim ama 1.gerçekleştiğinde herkes burada yazanları konuşacak.

Ayrılıklar eskisi kadar olmasada içimi acıtıyor. Sahiden hayat göz açıp kapatıncaya kadarmış. 2 saat aralıksız gülerek ve hayal kurarak sohbet ettiğim insanla gecesinde ayrılmak varmış. Yalnızlık elbet Allah'a mahsus tabi. Ancak insan hayat boyu dışlanan ve istenmeyen eleman olunca...

Dışarıdaki insanın dalga geçmesi ve zorbalamasına karşı gelebilirim. Çünkü hayatım boyunca zaten dışlanmış istenmeyen elemandım. Fakat aile içinde yapıldığında cevap veremiyor kırmak istemiyor oluşum bende öfke birikimi ve nefrete dönüşüyor. Bu yolla saygı ve sevgim azalıyor.

Hata yapma lüksüm yokmuş gibi davranıldı hep. Halbuki benim hayatımın her safhasında hatalar var. Hatasız insan yok. Belki o hatalar benim için daha hayırlıydı? Kim bilebilir. Belki ayağımın takılıp düşmesi 2 adım sonra atacağım bir adım sebebiyle hayatımı tümden etkileyecek birşeye sebeb olacaktı?

Bir hata yaptığımda babam;

"kaç kişi başka yapamadı? Nerede hata yaptın? Neden bakmadın? Neden detaylı incelemedin?"

Annem

"Ben sana video attım neden bakmadın? Yeterince çalışmadın. Ben anlamıştım böyle olacağını"

Diyor.

Halbuki tek beklentim

"Canın sağolsun oğlum, sıkma canını" demeleriydi..

Sınıfta her zaman en arka sıralarda otururdum. Normal konuşurken sesim kaba ve güçlü tonda olduğu için biraz yavaş ve sessiz konuşmam istenirdi.

Hiçbir zaman futbol takımı kurulurken istenilen adam olmadım. İlkokulda kırmızı kurdele okuyanlara takılırken en son bana takıldı. Mahallede oyun oynanırdı ben alınmazdım. Cebime giren 1 lira harçlıklarla bağlamaya çalışırdım arkadaşlarımı. Fakat bu zayıf tabiatıma karşı duydukları dışlamayı bozmadı

Her başarısızlıkta yıkıma uğruyorum. Hiçbirşeyi ilk sınavda yapamıyorum. Herkes kopya çekerken ben çekemiyorum. Ve hayat sürekli aynı insanları farklı suretlerde karşıma çıkartıyor. Eski sevgili, yakın dost, sırdaş, ağabey...

İlkokul yıllarımda ortalama bir öğrenci olarak zorbaların yaptıklarıyla nefretim günden güne büyüdü. Kötü birisi değildim, vicdan sahibiydim. Kalbimi karartmaktan başka bir işe yaramıyordu ki bu insanlar...

Lise yıllarımda sigara ve alkole başladım. Depresyona girdim...

O heykel Atatürk'ün heykeliydi. Ona anlatırdım derdimi sıkıntımı yanlış gördüklerimi. Ona karşı sevgim ve saygım büyüdü. Onunla kader birliği yapmış gibi hissederdim. O da yalnız ve düşünceliydi, bende. Keşke onun gibi olsaydım derdim. Askeri lise sınavlarına girmek istedim annem izin vermedi.

İlkokul 1.sınıfta rehber öğretmenine "fazla sessiz" olduğumdan ve pasif bir çocuk olduğumdan dolayı gönderildim. 2 saate yakın o öğretmene kendi dünyamdan bahsettim. Ben kurallara uyuyordum fakat başkaları uymuyordu. Bende üretiyordum fakat benimkiler hep değersizdi.

Hayatı boyunca düzene uyan, nazik, kibar, uyumlu ve insancıl bir yaklaşım içinde oldum tüm insanlara. Fakat her defasında iyiliğin karşılığında kötülük görmek beni kötü birisi gibi düşünebilen hisseden öfkeli birisine dönüştürdü.

Burada psikolojik buhranlarımı paylaşmak istiyorum. Doğrusuyla yanlışıyla...