"หลังเรียนจบคุณค่อยกลับมาเยี่ยมเยียนก็ยังไม่สายค่ะ"

ใช่ว่ากลับไปแล้วจะไปลับเสียเมื่อไหร่เธอจึงไม่อยากให้เขาโฟกัสอยู่กับเวลาที่เหลืออยู่อย่างเดียว

"ถ้าไม่มีกิจกรรมที่โรงเรียนหรือที่ไหนที่ต้องไป ฉันก็จะอยู่นี่ช่วงเย็นถึงดึกๆค่ะ"

บางทีเธออาจจะต้องไปทำกิจกรรมชมรมหรือไปเที่ยวเล่นบ้างไปร่วมงานต่างๆบ้าง แต่ส่วนใหญ่แล้วหากเขาแวะมาก็คงหาตัวเธอได้ไม่ยาก

ได้ยินคำตอบของเขาแล้วเธอก็วางใจ แม้จะอยากให้เขาเชื่อในตัวเองมากกว่าเป็นเธอแต่หากเขาว่าดีเธอก็ไม่คิดจะขัด

"ฉันว่าจะใส่สีดำค่ะ"

มันเป็นคำใบ้สั้นๆตามที่เขาร้องขอ แต่ก็คล้ายจะไม่อยากรีบสปอยล์มากไปกว่านั้นเธอจึงหันมาถามเขากลับ

"คุณชาร์ลส์ล่ะคะ?"

"หวังว่าคุณจะเจอสิ่งที่ตามหานะคะ"

เธอไม่ได้ถามละลาบล้วงมากไปกว่านั้น ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะอึดอัด เดิมทีหน้าที่ของเธอก็มีแค่คอยดูแลลูกค้าและรับฟังเรื่องจิปาถะตามสถานการณ์ไป

"ถ้าวันไหนคุณอยากดื่มหรือแวะมานั่งเล่น ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ"

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ยินดีกับการที่เขาแวะเวียนมาเยี่ยมแต่สุดท้ายก็อดส่ายหน้าน้อยๆไม่ได้

"ถึงตอนนั้นเดี๋ยวก็เจอทางที่ใช่เองนั่นแหละค่ะ"

มันยังเป็นเรื่องของอนาคต เธอจึงไม่อยากด่วนคิดนำไปไกล ก่อนเธอจะเบนสายตาจากแก้วในมือขึ้นมามองสบตาคู่สนทนา

"อีกอย่าง ถ้าเป็นชาร์ลส์ ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ"

(คุยกับกระรอกได้ก็ต้องเป็นสโนว์ไวท์สิคะ✨️)

ต่างจากผู้ฟังที่น้ำเสียงฉายแววตื่นเต้นขึ้นมา หญิงสาวที่ยืนประจำอยู่หลังเคาน์เตอร์กลับทำเพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ

ขณะเดียวกันสองมือก็จับแก้วมาเช็ดทำความสะอาดไปด้วย

"มาเรียนสินะคะ"

ส่วนใหญ่คนที่มาอาศัยอยู่กับโฮสต์แทบจะเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนกันซะหมด เธอจึงเชื่อว่าเขาน่าจะเป็นหนึ่งในนั้น

(เจ้าหญิงจริงๆด้วยล่ะค่ะ)

เธอพงกหน้าขณะที่ทึกทักเดาไปว่าเขาอาจเดินทางมาไกล หรือไม่ก็ไม่คุ้นชินถนนหนทางแถวนี้ ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวสั้นๆกลับไปบ้างตามแบบฉบับของเธอ

"มาโยนากะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

เหมือนเธอจะเดาไม่ผิดว่าเขามีเชื้อสายจากฝั่งเอเชีย ทว่าแตกต่างจากเธอที่อาศัยอยู่ที่นี่มานาน

"เพิ่งย้ายมาเลยเหรอคะ?"

"มันดูดีเกินกว่าจะใส่มาเดินเล่นนะคะ"

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เธอก็พงกหน้ารับทราบ มันเข้ากับเขาดีจนน่าเสียดายที่จะใส่มาเดินเล่นอย่างเดียว

"น่าเสียดายที่ช่วงนี้ยังไม่มีพันธุ์ใหม่ๆเข้ามาค่ะ"

ภายในร้านเองก็มีกรอบรูปที่ตั้งไว้จัดแสดงผีเสื้อสตาฟมากมายอยู่แล้ว เธอจึงต้องจำใจเว้นช่วงเพราะเกรงว่าจะโดนคุณแม่ดุเอา

"แล้วชาร์ลส์ล่ะคะ?"

เธอที่ยืนบนแท่นยืนหลังเคาน์เตอร์วางแก้วน้ำลงตรงหน้าเขา สบโอกาสให้สังเกตการแต่งตัวโดดเด่นจึงเลือกเอ่ยทัก

"ไปไหนมาเหรอคะ?"

เสียงทักทายเรียกความสนใจจากหญิงสาวหลังบาร์ได้ไม่ยาก ก่อนมือเล็กจะรับลูกอมมาอย่างว่าง่าย

"ขอบคุณค่ะ"

ถึงจะบอกว่าเป็นทิปแต่เขาก็เพิ่งมาถึงในตอนที่เธอหยุดเล่นไปแล้วพอดีทำให้เธอได้แต่เก็บลูกอมกลับมาพลางหยิบแก้วออกมารินน้ำผลไม้ตามออเดอร์

"ก็เรื่อยๆเหมือนเดิม"

เพราะมีลูกค้าไม่มากไม่น้อยเหมือนทุกทีเธอจึงไม่มีอะไรจะเล่า

+

"มีค่ะ"

เธอตอบคล้ายไม่นึกแปลกใจ แค่มองภายนอกก็พอเดาได้ว่าเขาคงมีเชื้อสายเอเชียไม่มากก็น้อย

แค่ที่นี่ไม่ค่อยมีคนถามหาเครื่องดื่มตัวนี้นัก เว้นแต่พวกลูกค้าประจำ

"รอบหน้า"

ขณะที่พูดเกริ่นสองมือหลังเคาน์เตอร์ก็ขยับคล่องแคล่วตามความเคยชิน ก่อนสายตาจะมองสบตาคู่สนทนาพลางวางแก้วน้ำส้มลงตรงหน้าเขา

"ถ้าคุณมาเร็วกว่านี้หน่อย ฉันจะเสิร์ฟแอลตัวอื่นให้ค่ะ"

"น้ำส้ม กับ นมค่ะ"

เธอตอบทันควัน แม้อาจจะฟังดูเหมือนคำตอบกวนประสาทหน้าตาย แต่สำหรับลูกค้าที่ยังดูเด็กอยู่เธอก็ไม่ค่อยอยากแนะนำเครื่องดื่มมึนเมาให้สักเท่าไหร่

ส่วนหนึ่งเพราะกลัวว่าคืนนี้เขาจะกลับไม่ถึงบ้านเอานั่นแหละ...

"คำว่าเบาของแต่ละคนไม่เท่ากันค่ะ ถ้าคุณอยากดื่มแอล คุณควรเลือกเมนูด้วยตัวเองดีกว่านะคะ"

"ฉันแค่ช่วยแนะนำได้นิเหน่อย คุณพอจะมีเครื่องดื่มที่ชอบไหมคะ?"

"ขอบคุณค่ะ"

ดวงตาคมจากหนังเคาน์เตอร์ช้อนมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

ด้วยความที่เธอเป็นคนตัวเล็กจึงต้องยืนอยู่บนแท่นยืนเพื่อให้เหมาะสมกับขนาดความสูงเคาน์เตอร์บาร์ ทำให้ตอนนี้เธอสามารถมองสบตาเขาได้โดยไม่ต้องเงยหน้ามากนัก

"อยากดื่มอะไรไหมคะ?"

'Bach: Invention 13'

เธอบรรเลงดนตรีสร้างความเพลิดเพลินให้แขกและใช้มันเป็นงานอดิเรกฆ่าเวลาระหว่างรอปิดร้านในอีกสองสามชั่วโมง หรือไม่ก็จนกว่าจะไม่มีลูกค้าอยู่ฟังเพลงของเธอแล้ว

กระทั่งเล่นจบไปได้สองสามบทเพลง เด็กสาวตัวเล็กถึงลุกขึ้นโค้งให้ผู้ฟังเล็กน้อย ก่อนจะเตรียมตัวไปสแตนบายหลังเคาน์เตอร์บาร์อย่างเดิม

(สามารถบวกได้นะคะ หรือจะมากวนก็ได้ค่ะ✨)