ซอนอูชอบแอบถ่ายรูปฮันมารุเอาไว้เยอะๆไม่ว่าจะตอนทำหน้ายิ้มเห็นเขี้ยว ยิ้มเขิน เขินจนหน้าแดง ล่กลั่ก หรือแม้กระทั่งตอนเจ็บหนักก็ไม่วาย แล้วเอามานั่งดูคนเดียว เผลอๆตั้งเป็นวอลเปเปอร์ด้วย ส่องไปยิ้มไปพอเขาเข้ามาทักจริงๆก็เก็กแอ็คด่าเขาเหมือนเดิม (เอ้า)
รูป
↓
เหนื่อย
ฮันมารุนอนเหยียดตัวยาวอยู่บนโซฟาพร้อมหลับตาลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยหลังจากต้องต่อสู้กับตัวเองมาทั้งวัน ขอเพียงแค่ความสงบอีกไม่กี่วินาทีก็สามารถทำให้เขาเข้าสู่ห้วงนิทราได้โดยง่าย
"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอ ?" เสียงทุ้มต่ำเรียกขึ้นมาให้หลุดจากภวังค์จนหัวใจเต้นระรัว ฮันมารุยอมเปิดเปลือกตาขึ้นและพบว่าอีกฝ่ายคือคุณชายระดับ 7 ที่คงไม่ได้อยากได้อะไรไปมากกว่าการกวนใจ
เหนื่อย
ฮันมารุนอนเหยียดตัวยาวอยู่บนโซฟาพร้อมหลับตาลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยหลังจากต้องต่อสู้กับตัวเองมาทั้งวัน ขอเพียงแค่ความสงบอีกไม่กี่วินาทีก็สามารถทำให้เขาเข้าสู่ห้วงนิทราได้โดยง่าย
"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอ ?" เสียงทุ้มต่ำเรียกขึ้นมาให้หลุดจากภวังค์จนหัวใจเต้นระรัว ฮันมารุยอมเปิดเปลือกตาขึ้นและพบว่าอีกฝ่ายคือคุณชายระดับ 7 ที่คงไม่ได้อยากได้อะไรไปมากกว่าการกวนใจ
“จูบไม่เป็นเหรอ ? สอนให้เอาไหม“
เมื่อสิ้นสุดประโยคจากเจ้าของเรือนผมสีคราม ฮันมารุก็ชะงักค้าง ริมฝีปากอ้าพะงาบหุบ ๆ อ้า ๆ อยู่นานพอตัว
”ว่าไง หรือไม่กล้า ?“
ซอนอูเลิกคิ้ว มุมริมฝีปากหยัดขึ้นเป็นรอยยิ้มยียวน — มันสบประมาทเขาอย่างเห็นได้
”จะทำก็ทำสิวะ” ฮันมารุตอบงึมงำ ดวงตาช้อนขึ้นมองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ก่อนกระชากปลายไทด์ให้โน้มลงมาต่ำ
“อย่ามาร้องขอให้พอทีหลังละกัน”
“จูบไม่เป็นเหรอ ? สอนให้เอาไหม“
เมื่อสิ้นสุดประโยคจากเจ้าของเรือนผมสีคราม ฮันมารุก็ชะงักค้าง ริมฝีปากอ้าพะงาบหุบ ๆ อ้า ๆ อยู่นานพอตัว
”ว่าไง หรือไม่กล้า ?“
ซอนอูเลิกคิ้ว มุมริมฝีปากหยัดขึ้นเป็นรอยยิ้มยียวน — มันสบประมาทเขาอย่างเห็นได้
”จะทำก็ทำสิวะ” ฮันมารุตอบงึมงำ ดวงตาช้อนขึ้นมองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ก่อนกระชากปลายไทด์ให้โน้มลงมาต่ำ
“อย่ามาร้องขอให้พอทีหลังละกัน”