جدا از دیوانگی بدون مرز خود اندرسون در One Battle After Another, شان پن برام جالبه که تو این سن هنوز اینقدر انگیزه داره و برای یه نقش اینقدر وقت می‌ذاره. خودم از بازی دل‌تورو خیلی بیشتر از پن و دی‌کاپریو خوشم اومد، اما جزییاتی که پن به شخصیت اضافه کرده نشون می‌ده واقعا وقت گذاشته.

نمی‌دونم کدوم ویژگی باعث می‌شه آدمها -حتی وقتی فرصتشو بهشون می‌دی- شهامت نداشته‌باشن حرفی رو توی روت بزنن که همه جا پشت سرت می‌زنن. از ضعفه، از ریاکاریه، یا می‌ترسن جور دیگه‌ایش رو از خودت بشنون و اون حس کاذب «وای چقدر من متفاوت و خوبم و مثل این عن ضایع و بدبخت نیستم» از کفشون بره.

شماها که عموما پیشکسوت‌های مجازی‌اید، پونزده شونزده سال پیش، مردم ایران چه ویدئوهایی از خودشون تو شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کردن؟

Goodbye Sundance.