ส่วนปจบ.พี่แอสเต้อเป็นช่างทำของเล่นอยู่ในริงโกะ(ที่วาโนะ)คับ แกะของเล่นไม้ให้เด็กๆเล่น ออกแนวกลับไปที่ความฝันวัยเด็ก(ซึ่งเดี๋ยวเล่าอีกทีถ้ามีโอกาส55555) loreพี่แอสเต้อค่อนข้างแน่นมากสุดละในบ้าน อุตส่าห์คิดมาไม่เล่าเลยก็เสียดายน้อ แต่ก็ไม่รู้จะไปเล้าให้ใครฟังTT

ผมตั้งใจให้แอสเต้อไม่ตายในมารีนฟอร์ดจะได้อยู่กับอิโซด้วยซ้ำ😭😭😭

ว่าด้วยเรื่องใช้ชีวิตด้วยกันในวาโนะ คือ ทุกคน เรางอกยูเมะกับพี่อิโซมาตั้งแต่ก่อนวาโนะจบ ถึงมันจะไม่ได้เป็นรูปเป็นร่างขนาดนั้นแต่เราไม่เคยตั้งใจให้คู่นี้ขมเลย ตั้งใจให้เค้าใช้ชีวิตหลังรีไทร์ด้วยกันบั้นปลายในวาโนะ เป็นมู้ดที่ ขมในเรื่องชะตาของกลุ่มหนวดขาวอยู่ละ แต่อย่างน้อยก็ยังมีเธออยู่ bittersweet(เน้นสวีทด้วย)

แล้วโอดะก็ dropped ซีนนั้นมา…😭

>> maybe tbc..?

[[ note : แหะ มือใหม่หัดแต่งคับ ไอเรามันก็ไม่ค่อยถนัดแต่งนิยายเลย แต่ก็อยากชงยูเมะTT เคยเวิ่นทิ้งไว้ในโน้ตเมื่อนานมาแล้ว กลับไปอ่านแล้วก็คิดว่า เอามาเรียบเรียงสักหน่อยแล้วลงไว้ดีกว่า😋 เขียนไปก็จะร้อง คิดถึงพี่อิโซจังTT ]]

“เจ้านี่ สี่สิบแล้วทำตัวเป็นเด็กๆไปได้”

“ก็ข้าชอบให้เจ้าทำแบบนี้นี่!”

เจ้าของเส้นผมสีฟ้าใช้หัวถูไถฝ่ามืออีกฝ่ายพลางขำคิกคัก

“สัญญาแล้วนะ เมื่อรุ่งอรุณมาเยือน!“

“ข้าสัญญา”

.
.
.
.

“คนโกหก“

“ไม่ได้หรอ” แอสเตอร์แกล้งทำหน้ามุ่ย

“ก็ต้องได้อยู่แล้ว”

อิโซยกมือขึ้นมาลูบเรือนผมสีฟ้า

“…เจ้ากับข้า เมื่อรุ่งอรุณมาเยือน”

“อืม!”

“ไม่พอหรอก อยากหยอดนายตลอดไปเลย”

เขาขยิบตาตอบก่อนจะเข้าไปกอดอ้อนอิโซ

“พวกเรากลับไปถึงวาโนะในความทรงจำของนายเมื่อไหร่ ต้องพาชั้นเที่ยวเล่นนะ!“

“ข้าเป็นซามูไรที่จะรับใช้โชกุนของแคว้นเชียวนะ กลับไปคงมีเรื่องให้จัดการมากมาย”

ชายผมยาวเอ่ยคล้ายจะปฏิเสธ แม้ภาษากายจะสื่อตรงกันข้ามเมื่อเขาขยับใบหน้าเข้าไปซบคลอเคลียอีกฝ่าย

“…อือ พอนึกดูแล้วผู้คนหนึ่งจากที่นั่นก็สง่างามมากจริงๆ”

ตัวเขาในยามนั้นเอ่ยพลางจ้องมองร่างตรงหน้าไม่วางตา ส่งผลให้อีกฝ่ายเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มขัดเขินเล็กๆก่อนจะใช้กำปั้นผลักหัวไหล่เขาเบา ๆ

“เจ้านี่ ยังหยอดข้าไม่พออีกหรือไง”

“วาโนะที่ข้ารู้จักน่ะแม้มีข้อบกพร่องอยู่บ้างแต่ก็เป็นแคว้นที่สวยงามมากจริงๆ ไม่ว่าจะผู้คน วัฒนธรรมทั้งหลาย หรือทิวทัศน์ธรรมชาติที่นั่น”

ชายผมยาวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาแสดงความคิดถึงและโหยหาบางสิ่ง ภาพความทรงจำในอดีตยังคงชัดเจนแม้เวลาผ่านไปนับยี่สิบปี

แน่นอนว่าบทสนทนาของอิโซและแอสเตอร์ก็ด้วยเช่นกัน

“…ข้าเองก็รอคอยวันที่พวกเราจะไปล้มไคโดแทบไม่ไหวแล้ว แคว้นวาโนะที่เอสไปเจอมาแตกต่างกับภาพในความทรงจำของข้าเหลือเกิน”

อิโซเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าหมอง คิ้วสองข้าวขมวดเข้าหากันอย่างช่วยไม่ได้เมื่อนึกถึงแคว้นอันเป็นบ้านเกิดและเจ้านายคนสำคัญของตน

.
.

วีรกรรมเมื่อตอนกลางวันของเจ้าเด็กหัวหน้าหน่วยสองคนใหม่ยังตราตรึงอยู่ในหัวของกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวหลาย ๆ คน

แม้เรื่องราวของโอเด้งจะผ่านมานานแสนนานแล้ว แต่ความทรงจำที่เคยใช้ร่วมกันไม่เคยจางหาย โอเด้งเป็นครอบครัวของพวกเรา แน่นอนว่าทุกคนเองก็อยากจะทำสิ่งที่เจ้าเด็กนั่นพูดไม่ต่างกัน

ด้วยเหตุนั้น บทสนทนาประจำค่ำคืนนี้ถึงได้เต็มไปด้วยเรื่องราวของโอเด้งและแคว้นวาโนะ

จริงคับ😋😋

ผมเขินอะ😭

ไม่ค่อยได้พูดถึงเรื่องเอนเกจเท่าไหร่แต่จริงๆก็สารภาพเลยว่านอยอยู่เสมอ5555555

คือเรามันก็แค่แอคเล้กๆร้อยกว่าฟอล เดิมทีก็ไม่ได้เอนเกจเยอะอะไรอยู่แล้ว แต่กว่าจะปั้นได้ตั้งร้อยฟอลนี่ก็😭 ฮือ เรามันงานก็ลงไม่ถี่ คุยก็คุยไม่เก่งอะ ก็รู้อยู่ แต่🥀🥀

แบบมีบทพูด (+พาเนลก่อนหน้านิสนึง มันคือฉากที่พี่อิโซฝากคิคุไว้กับอุซปน่ะ 😭😭😭)