น่ารักมากค่ะคุณบต 🥺

ขอบคุณมาก ๆ นะคะะ 😭 แง ต้องขอโทษด้วยที่ดันใช้โควตโพสต์คุณเป็นที่โอเวอร์แชร์ซะงั้น 🥹 ตอนแรกตั้งใจพิมพ์สั้น ๆ แต่ดันออกมายาวเฉยเลยค่ะ5555 เราก็ยังไม่แน่ใจนัก แต่ในตอนนี้ก็พยายามกดดันตัวเองให้น้อยลงและเอนจอยกับเรื่องที่เรียนอยู่ล่ะค่ะ! ขอบคุณอีกครั้งที่อุตส่าห์สละเวลามาให้กำลังใจเราจริง ๆ นะคะ เป็นเหตุผลให้วันนี้เรายิ้มออกเลยค่ะ! ขอให้คุณมีวันที่ดีนะคะ 🥺

สรุป: โตมาผม(พยายาม)ทำดีที่สุดแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าดีพอหรือยัง

สิ่งที่พอเรียกสถานะจริง ๆ ได้ตอนนี้คือเป็นนักเรียนวรรณกรรมมั้ง แต่เช่นเดียวกันเราคงไม่มีทางไปได้ไกลกว่านี้ อ่อนแอเกินจะสร้างโพเทนเชียลให้ความสามารถตัวเองขยับจาก minimum ด้วยซ้ำไปงะ

ช่วงเดียวกันนั้นเราก็อยากเรียนเปียโนด้วย ไม่เคยมีโอกาสได้เรียน แต่โตมาตอนนี้ทำพีอาร์ให้ชมรมออร์เคสตราแหละค่ะ คงมีงานมากพอให้ทำพอร์ตได้บ้างแล้วแต่ก็ไม่หาญกล้ายึดพีอาร์เป็นอาชีพในอนาคต (ยิ่งทำยิ่งเครียด) รูปก็ยังวาดอยู่แต่เล็กจนโต แต่คงไม่มีวันไปถึงจุดที่ใช้เลี้ยงชีพได้เหมือนกัน

มานั่งนึกดี ๆ ชีวิตเราก็เหมือนไม่เคยมีสิ่งที่เรียกว่าฝันเป็นหลักเป็นแหล่งเท่าไร เวลาต้องตอบคำถาม ต้องเขียนอาชีพในฝัน เราน่าจะพิคหมอเป็นตัวเลือกแรกตลอดเพราะเข้าใจว่าผู้ใหญ่รอบตัวอยากให้เป็น แต่มีช่วงสั้น ๆ ในชีวิตที่เคยได้เรียนบัลเลต์ แล้วทุกวันนี้ก็ยังเผลอคิดอยู่ตลอดว่าหากเรียนไปนานกว่านี้ ตอนนี้เราอาจยังเต้นบัลเลต์อยู่ก็ได้นะ (ฮา)

เต็มเลย = เหนสองโพสต์ (นับว่าเยอะแล้ว)

มันแบบ .กำมือแบมือ หงุดหงิดเนอะ... ไม่ใช่ว่าเราไม่รู้ลิมิตตัวเอง เราทำงานได้ต่อวันต่อชั่วโมงค่อนข้างน้อย รู้ทั้งรู้แต่เราก็ไม่ทำเก็บเผื่อไว้แต่เนิ่น ๆ ซึ่ง เอ่อ โอเค สามสัปดาห์ที่มีเราแทบไม่ว่างสักวันเลยจริง ๆ แต่พอมาตอนนี้เรานึกไม่ออกแล้วด้วยซ้ำว่าเราเอาเวลาทั้งหลายไปทำอะไรบ้าง 😮‍💨 ชีวิตออโต้ไพล็อตเกิน เละกระจุย