จนเห็นประกายวิ๊งๆ(?)รอบตัวรุ่นพี่ซึ่งกำลังรอคำตอบจากเขาอยู่

...แย่ล่ะ จะตอบยังไงดี ถ้าตอบไปตามตรงว่า ‘ไม่ได้อยากจะซื้ออะไร’ คงไม่ได้ ไม่อยากโกหกด้วย...

ใช้เวลาคิดไม่นานเขาจึงเอ่ยตอบ

“...สนใจมากครับ“ แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องซื้อของ แต่เป็นวิธีการหาเงินของอีกฝ่ายต่างหาก

“แต่ตัวผมเองไม่ได้มีกำลังซื้อขนาดนั้นน่ะ...“ ถึงจะมีเงิน แต่เขายังจำเป็นต้องเก็บมันไว้ สำหรับวันข้างหน้าด้วย

...ปรุงยาขาย? ถ้าทำแบบนั้นได้ คงจะหาเงินได้มากขึ้นด้วยสินะ...
เทียบกับการทำงานตามการจ้าง หากสร้างบางสิ่งแล้วนำไปขายเอง ก็ดูเป็นความคิดที่ไม่เลว ยิ่งถ้านำเวทมนตร์มาทำร่วมด้วยแล้ว...
จะติดก็แต่ความสามารถเขาไม่ถึงเอง รวมถึงการเป็นผู้ไร้เวทอยู่ตอนนี้

...จะมีทางทำแบบนั้นได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้เวทมนตร์ไหมนะ...

ฟังไปพลางนึกไป ตัวเขาได้อะไรกลับไปคิดเพิ่มขึ้นแล้วสิ

แต่ก็พึ่งเคยพบเจอนักเรียนขายของในโรงเรียนจริงจังขนาดนี้เป็นคนแรก

‘ราคาพิเศษ...คนทดสอบ?’ เขานึกทวนด้วยความสงสัย

“อืม...นอกจากเทียนหอมแล้ว รุ่นพี่มีขายของอย่างอื่นด้วยรึเปล่า?” เห็นอีกฝ่ายดูช่างขายขนาดนี้ เขาเลยนึกอยากรู้ซะงั้น

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ยื่นมือจับตอบใบหน้านิ่งเช่นเดิม

ในใจก็คิดว่าคนคนนี้ก็ดูเป็นมิตรดี มีความกระตือรือร้นปกติ(?) เพราะงั้นบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกเป็นคนไม่น่าไว้วางใจและน่าสงสัยในทีแรกนั้น เขาอาจจะคิดมากไปเองก็ได้...

กึก

คิ้วเขาเผลอกระตุกขึ้น หลังฟังรุ่นพี่พูดจบ ทำไมกันนะ ทั้งที่ทุกอย่างก็ปกติดีหนิ? ไม่สิ รู้สึกเอ่ะใจบางอย่าง...

...แค่คิดมากแหละน่ะ ช่างมัน(...)

เขาเบิกตากว้างเล็กน้อย เพราะไม่คาดคิดว่าอาจารย์จะหันมาเห็น ก็เลยผงกหัวตอบกลับไป

เขาคาดโทษตน รู้สึกพลาดเองที่คิดน้อยไป คิดว่าทุกคนกินขนมปังขิงได้ ก็คงจะเป็นของขวัญที่ดีแล้ว

‘จะชอบรึเปล่านะ?’ ‘แต่ถ้าไม่...เดี๋ยวไว้ไปถามแล้วกัน‘ นึกตั้งใจไว้แล้วว่าหลังจากนี้ คงไปถามเจ้าตัวแล้วตามหาของให้เพิ่มนั่นแหละ

(ตั้งใจแล้วคับ แค่ยังไม่มากพอ--😂)

แม้จะบอกไม่ได้ว่าถูกใจรึเปล่า แต่ก็ดีใจที่ได้รับของขวัญชิ้นนี้ คาดหวังไว้ว่าเทียนหอมคงจะพอช่วยเขาจากแต่เดิมที่ตนเป็นคนนอนน้อยอยู่แล้ว หากได้นอนเพิ่มอีกสักหน่อยก็คงดี

ก่อนจะพึ่งนึกออกว่าควรแนะนำตัว เพราะรู้ชื่อฝ่ายเดียวคงไม่ดีนัก

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายอาจจะเคยเห็นชื่อเขาบนบอร์ดประกาศแล้วก็เถอะ

“...ผมชื่อเครเมนครับ”

ตนยืนฟังคำตอบด้วยความสนใจโดยไม่มีคิ้วกระตุกกับชื่อวัตถุดิบท้ายสุด แม้ว่ามันจะแปลกและน่าสงสัยสักแค่ไหน แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในมากิเรอา

หากไม่ใช่ที่นี่ ของขวัญชิ้นนี้ก็คงถูกปา--ส่งคืนสู่เจ้าของตั้งแต่ก่อนฟังจบแน่...

‘เป็นการประยุกต์เวทมนตร์เข้ากับของใช้ได้ดี’ เขานึกเพียงเช่นนั้น แล้วละสายตาจากเทียนหอม มองไปทางอีกฝ่ายต่อ

“ขอบคุณสำหรับของขวัญครับ“
”ถ้าไม่ติดอะไร ก็คงได้ลองใช้คืนนี้เลย“

“สิ่งนี้...รุ่นพี่ทำเองหรือครับ?“

(จริงค่ะ น้องได้ใช้แน่--😂💦)

...คงไม่ต้องไปถามแล้วสินะ...นึกในใจอย่างนั้น ก่อนจะหันตัวไปทางที่ได้ยินแล้วมองอีกฝ่ายอยู่พักนึง

อีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่ตนอย่างแน่นอน แต่ด้วยรูปลักษณ์และบรรยากาศรอบตัวบางอย่าง ทำให้เขาเผลอคิ้วขมวดเข้าหากันกว่าเดิม...ก่อนจะทำสีหน้าปกติแล้วเอ่ยตอบ

“ยังไม่แน่ใจครับ คงต้องลองใช้ดูก่อนถึงจะบอกได้“

เขาว่าตามที่ตัวเองคิด ก่อนจะมองเทียนหอมในมืออีกครั้ง

”...“ คนทำขนมปังขิงตรงนี้หันไปมองพอดี เมื่อเห็นท่าทางของอาจารย์ที่ได้รับของขวัญ พลางเห็นของคนอื่นที่ได้รับเหมือนกันแต่สิ่งของคนละอย่างหลากหลายพร้อมข้อความ ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมา...

(🥺ไว้ปีหน้าผมขอเอาใหม่--//อาจารย์บอก ปีหน้าก็ไม่ได้แลกได้คนเดิมแล้วไหม)

(//โซนหวีด ของมันตรงกับคนนอนน้อยตรงนี้มากค่ะ โอ๊ยฟฟฟ😂)

(ขอบคุณสำหรับโรลค่ะอาจารย์🥹🙏✨💕💦)

เมื่อถูกอีกฝ่ายสัมผัสเข้า ก็เผลอตัวแข็งด้วยความไม่ชินที่คนอื่นแตะตัว จนมือนั้นละออก เขาถึงได้ผ่อนคลายลงแล้วหลบตาซะอย่างนั้น...

“ครับ“ ตอบสั้นๆและนิ่งไป เขาไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงต่อ...ก่อนจะถอยห่างออกมา

“...ผมขอตัว” “ไม่ลืมดุให้แน่ครับ” ผงกหัวไปพูดไป ถึงจะรู้ตัวว่าเผลอย้ำประโยคเดิม แต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่เอ็ดตัวเองในใจและเดินออกมา เพื่อกลับไปที่ห้องเรียนอีกครั้ง...