ห้องสมุดเปิดตั้งแต่เที่ยงถึงเย็น ปิดวันอาทิตย์-จันทร์
179.cm / 86.kg
"..."
"ด้วยความยินดี"
(ขอบคุณสำหรับโรลครับ)
"..."
"ด้วยความยินดี"
(ขอบคุณสำหรับโรลครับ)
"..."
เมื่อจบบทเพลง คลิฟก็โค้งให้กาเน็ต แต่ยังคงแบมือรอไว้ ดูท่าจะพากลับไปนั่งพัก
...ถึงจะเห็นเดินได้คล่องปร๋อ แต่ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นคนที่หลับตาอยู่อยู่ดี
"..."
เมื่อจบบทเพลง คลิฟก็โค้งให้กาเน็ต แต่ยังคงแบมือรอไว้ ดูท่าจะพากลับไปนั่งพัก
...ถึงจะเห็นเดินได้คล่องปร๋อ แต่ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นคนที่หลับตาอยู่อยู่ดี
"?"
"ถ้าไม่มีเวลา ก็ไม่จำเป็นต้องฝืน"
"?"
"ถ้าไม่มีเวลา ก็ไม่จำเป็นต้องฝืน"
"สไปน์กล่าวว่างานเขายุ่งมาก คงไม่มีเวลาช่วยจัด ข้าจึงตอบว่าถ้าทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร"
"เท่านั้น"
"สไปน์กล่าวว่างานเขายุ่งมาก คงไม่มีเวลาช่วยจัด ข้าจึงตอบว่าถ้าทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร"
"เท่านั้น"
"ข้า... ไม่ได้ทำอะไร"
"ที่จริงเขาปฏิเสธ"
"ข้า... ไม่ได้ทำอะไร"
"ที่จริงเขาปฏิเสธ"
"..."
เมื่อถูกกดดันด้วยเหตุผลเช่นนั้น ผอ.จึงเอ่ยปาก "พรสวรรค์ของธาตุดินคือการสัมผัสได้ถึงเวทมนตร์ในวัตถุ วัตถุอย่างอัญมณีสลักเวทหรือผู้ที่ถือครองเวทมนตร์นั้นจะมีอณูเวทชัดเจน จับสังเกตได้ง่าย"
คำอธิบายยืดยาวไหลจากปากโดยไม่เว้นวรรค
"ข้าสัมผัสตำแหน่งเท้าของเจ้าแล้วจึงคำนวณการเคลื่อนไหว ซึ่งไม่ยากนักเพราะลำดับการขยับคือ ก้าว-ชิด-ก้าว-ถอย" ขณะที่เท้าก็ก้าวตามคำ "ซ้ำไปมาเช่นนี้"
"..."
เมื่อถูกกดดันด้วยเหตุผลเช่นนั้น ผอ.จึงเอ่ยปาก "พรสวรรค์ของธาตุดินคือการสัมผัสได้ถึงเวทมนตร์ในวัตถุ วัตถุอย่างอัญมณีสลักเวทหรือผู้ที่ถือครองเวทมนตร์นั้นจะมีอณูเวทชัดเจน จับสังเกตได้ง่าย"
คำอธิบายยืดยาวไหลจากปากโดยไม่เว้นวรรค
"ข้าสัมผัสตำแหน่งเท้าของเจ้าแล้วจึงคำนวณการเคลื่อนไหว ซึ่งไม่ยากนักเพราะลำดับการขยับคือ ก้าว-ชิด-ก้าว-ถอย" ขณะที่เท้าก็ก้าวตามคำ "ซ้ำไปมาเช่นนี้"
"...มี" คลิฟจ้องมองกาเน็ตไม่วางตา แต่ถึงอย่างนั้นการตอบรับก็ช้าลงเล็กน้อย
"..."
การเต้นรำยังคงไหลลื่น แต่บทสนทนาหยุดลงแล้ว
"...มี" คลิฟจ้องมองกาเน็ตไม่วางตา แต่ถึงอย่างนั้นการตอบรับก็ช้าลงเล็กน้อย
"..."
การเต้นรำยังคงไหลลื่น แต่บทสนทนาหยุดลงแล้ว
"...?"
(ขอบคุณสำหรับโรลครับ)
"...?"
(ขอบคุณสำหรับโรลครับ)
"..." คลิฟไม่ตอบอะไร สายตาของเขามองไปทางอื่น
เด็กๆ ทั้งหลายในงานจ้องมองมาทางนี้เป็นสายตาเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รวมถึงอาจารย์คนอื่นและคุณเมดบางคนที่ทำหน้าเขินอาย
"เท่านี้คงเป็นตัวอย่างได้"
"..." คลิฟไม่ตอบอะไร สายตาของเขามองไปทางอื่น
เด็กๆ ทั้งหลายในงานจ้องมองมาทางนี้เป็นสายตาเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รวมถึงอาจารย์คนอื่นและคุณเมดบางคนที่ทำหน้าเขินอาย
"เท่านี้คงเป็นตัวอย่างได้"
"มีแต่นายเท่านั้นแหละที่พูดแบบนั้น" ถึงจะบอกว่าเปลี่ยนสีหน้าแต่ก็เป็นแค่การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยยากจะสังเกตเท่านั้น
"ไม่เข้าใจจริงๆ ที่ยังคงหวาดกลัวเรื่องความรักเพศเดียวกัน ทั้งที่เป็นนักเวทแท้ๆ"
ฝ่ายที่เต้นท่าฝ่ายหญิงคือมัดร็อค พอถึงช่วงที่ฝ่ายหญิงจะหมุนตัว คลิฟก็ยกมือขึ้น
"มีแต่นายเท่านั้นแหละที่พูดแบบนั้น" ถึงจะบอกว่าเปลี่ยนสีหน้าแต่ก็เป็นแค่การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยยากจะสังเกตเท่านั้น
"ไม่เข้าใจจริงๆ ที่ยังคงหวาดกลัวเรื่องความรักเพศเดียวกัน ทั้งที่เป็นนักเวทแท้ๆ"
ฝ่ายที่เต้นท่าฝ่ายหญิงคือมัดร็อค พอถึงช่วงที่ฝ่ายหญิงจะหมุนตัว คลิฟก็ยกมือขึ้น
"ความสำพันธ์ที่ไม่ได้มุ่งสู่การมีบุตรเป็นเรื่องสกปรก" คลิฟแค่นหัวเราะ
"ข้อกำหนดโง่เง่า"
"ความสำพันธ์ที่ไม่ได้มุ่งสู่การมีบุตรเป็นเรื่องสกปรก" คลิฟแค่นหัวเราะ
"ข้อกำหนดโง่เง่า"
"แบบนี้เอง ถ้าเป็นฝ่ายเข้าร่วมก็ไม่มีปัญหา" อืม
"แบบนี้เอง ถ้าเป็นฝ่ายเข้าร่วมก็ไม่มีปัญหา" อืม
"ข้าไม่ได้แปลก เจ้าต่างหาก ทำไมถึงสามารถขยับได้โดยที่ไม่ลืมตา..."
ผอ.ตอบทีละคำถาม
"ไม่มี"
"ข้ากำลังขยับโดยสังเกตเวทมนตร์จากร่างกายเจ้า"
เขาใช้ความสามารถพิเศษประจำธาตุทดแทนการเรียนรู้ที่ไม่มี ในขณะที่กล่าว ดวงตานิ่งสงบของเขายังคงจ้องมองปลายเท้า
"ข้าไม่ได้แปลก เจ้าต่างหาก ทำไมถึงสามารถขยับได้โดยที่ไม่ลืมตา..."
ผอ.ตอบทีละคำถาม
"ไม่มี"
"ข้ากำลังขยับโดยสังเกตเวทมนตร์จากร่างกายเจ้า"
เขาใช้ความสามารถพิเศษประจำธาตุทดแทนการเรียนรู้ที่ไม่มี ในขณะที่กล่าว ดวงตานิ่งสงบของเขายังคงจ้องมองปลายเท้า
"สุขสันต์วันเกิด"
(ขอบคุณสำหรับโรล🙌)
"สุขสันต์วันเกิด"
(ขอบคุณสำหรับโรล🙌)
"ข้าจะรอดูเวทมนตร์ของเจ้า" เขาเงยหน้าขึ้นและกล่าวเช่นนั้น
"ข้าจะรอดูเวทมนตร์ของเจ้า" เขาเงยหน้าขึ้นและกล่าวเช่นนั้น
ไกลตัวงั้นหรือ...
"พูดอะไรของเจ้ากัน ทั้งที่บินอยู่บนฟ้าทุกวัน"
บทเพลงบรรเลงมาถึงตอนจบ ผอ.ผละมือจากอีกฝ่าย แล้วค้อมหลังเล็กน้อยตามมารยาทของการจบเพลง
ไกลตัวงั้นหรือ...
"พูดอะไรของเจ้ากัน ทั้งที่บินอยู่บนฟ้าทุกวัน"
บทเพลงบรรเลงมาถึงตอนจบ ผอ.ผละมือจากอีกฝ่าย แล้วค้อมหลังเล็กน้อยตามมารยาทของการจบเพลง