"งั้นฝากครูแบกไปสองแผ่นเลย วางพาดข้างกันอย่าทับกันนะ"

ชี้นิ้วสั่งแบบไม่เกรงใจกันเลย(....) แต่ดูวันนี้เขามีอุปกรณ์ไม่มาก คงจะมาวัดขนาดเพื่อกลับไปเตรียมวัสดุอื่นๆให้พร้อมล่ะมั้ง---

"มันจะขวางทางเข้าหลัก"
อธิบายพลางยกัวขึ้น กอดอกมองไม้กระดานที่พาดชานพักอยู่

"ถึงจะมีทางลาดขึ้นอันนี้ก็ใช่ว่าคนจะใช้แรงตัวเองไถเก้าอี้เกวียนนั่นขึ้นไปเองง่ายๆได้หรอก ยังไงก็ต้องใช้คนช่วยเข็นอยู่ดี....ถ้าอย่างนั้นแยกไปก็อย่าไปขวางทางคนอื่นเขาดีกว่า ถ้ามาเงอะงะขวางหน้าประตูเวลาคนอื่นจะขึ้นหอ เดี๋ยวก็โดนเกลียดขี้หน้าเข้าจนได้"

พึมพำพูดเหมือนกึ่งอธิบายกึ่งบ่น

เจ้าตัวคนถูกเรียกเงยขึ้นเล็กน้อย สายตาคมปลาบตวัดไปตามเสียง สีหน้าเขายังดูไม่เป็นมิตรเหมือนเคย

"..."
เขานิดสักพัก เหมือนพิจารณาคำนวน

"มีให้ช่วย แต่ยังไม่ถึงเวลา รออยู่ตรงนั้นล่ะ"

สั่งแบบไม่เกรงใจทันที--

เขาเหลือบขึ้นมามองชานพักหิน แล้วก็นิ่งไปสักพัก

"ขวางทางบันไดหลักไม่ได้ ยังไงก็ต้องต่อออกมาด้านข้าง"

เอ่ยเรียบๆ แล้วก็พาดไม้กระดานลงกับด้านข้างของชานพักสักแผ่นสองแผ่น เหมือนกำลังกะรูปทรง

"มีอะไรพังไหมล่ะ"

ถามส่งๆหน้าบอกบุญไม่รับ ซึ่งก็เป็นสีหน้าปกติของเจ้านี่อยู่แล้ว คงเห็นกันอยู่บ้าง--

"มาทำทางลาดน่ะ"
แล้วก็อธิบายเสริมสิ่งที่กำลังทำ ระหว่างก้มหน้าก้มตาหยิบไม้มาพาดลงข้างทาง
"พวกเก้าอี้เกวียนจะได้ขึ้นหอได้"

เด็กหนุ่มหันกลับมาตามเสียง ถึงจะดูเคารพคุณอยู่บ้างแต่สีหน้าเหม็นเบื่ออย่างเห็นได้ชัด

"ถ้าเอาวัสดุธาตุของคนใช้เก้าอี้เกวียนติดบนนั้นเจ้าตัวจะยกเก้าอี้ลอยขึ้นได้เองไหม...ผมจะได้ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้"

พึมพำงึมงำทฤษฎีที่เขาคิดไว้ออกมาเหมือนจะขอความเห็นจากคนอาวุโสกว่า แล้วก็ค่อยๆขนไม้กระดานใหญ่ลงมาทีละแผ่นเตรียมติดตั้ง--

(เหนื่อยครับ--)

(บวกได้เรยคับ--)