"ถุงมือ?"

เด็กสาวเอียงคอสงสัย ทำไมต้องใช้ถุงมือ?? แต่ก็...

"เข้าใจแล้วค่ะ"

เด็กสาวก็พยักหน้าทำตามแต่โดยดี เธอเดินเตาะแตะ​ไปหาคุณเมดที่อาจารย์พูดถึง ก่อนจะยื่นมือน้อยๆ ออกไป

"ขอยืมถุงมือหน่อยได้ไหมคะ?

"อือ... คงเพราะมันดูเท่ดีมั้งคะ?"

ตอบแบบไม่ค่อยแน่ใจ​ ความจริงเธอก็แค่อยากลองประยุกต์ใช้​เวทเฉยๆ แต่คงจะอธิบายไม่ถูก

"แล้วรุ่นพี่เวราล่ะคะ? ได้ลองเวทอะไรใหม่ๆ บ้างไหม?"

เด็กสาวหันมาถามบ้าง ละสายตาจากขนมปังไปซะสนิท

"ฉันอยากจะลองบินกับรุ่นพี่เหมือนคราวก่อนจังเลยค่ะ"

เด็กสาวมัวแต่กินขนมปังกับมองดูคนอื่นเต้นจนไม่ได้สังเกตรอบข้าง

แต่พออาจารย์เอ่ยทักแบบนั้น เด็กสาวก็หันไปหาทันทีด้วยสีหน้าตื่นเต้น(แบบนิ่งๆ)​

"อยากค่ะ ฉันอยากลองเต้นดู"

"อาจารย์จะสอนฉันเต้นเหมือนตอนที่สอนเวทขยับตุ๊กตาหินใช้ไหมคะ?"

ตาเป็นประกายวิบวับ เธอยื่นหน้าไปหาพร้อมเศษขนมบังที่คงติดเต็มปาก

"อือ ดีค่ะ รู้สึกเหมือนได้อยู่บ้านมากกว่าโรงเรียนซะอีก"

ตายังมองเตา ปากก็เอ่ยตอบ

"คล่องขึ้นมาเลยค่ะ"

"จากแต่ก่อนสร้างได้แค่สะพาน แต่ตอนนี้ฉันสร้างตุ๊กตาหินตัวใหญ่ได้แล้วค่ะ"

ทำมือสูงๆ ตัวโตๆ อย่างตื่นเต้น ขัดกับสีหน้าเรียบนิ่ง

"แต่น่าเสียดายที่ทำให้มันขยับไม่ได้ ขนาดอาจารย์​เวสเกอร์ช่วยสอนให้แล้วแท้ๆ"

"สงสัยคงเพราะท้องหิวแน่ๆ เลยค่ะ"

อาการหิวทุกครั้งที่ใช้เวทยังอยู่แหละนะ

ฟังคำตอบอาจารย์​แล้วก็เอนหัวเบาๆ

"ถ้าเต้นไม่เป็นก็ต้องสอนไม่ใช่เหรอคะ? แบบเดียวกับที่อาจารย์เวสเกอร์สอนฉันใช้เวทมนตร์​ไง?"

ไม่เข้าใจว่ามันต่างกันตรงไหน ทำไม่เป็นก็สอนให้เป็นสิ

"ฉันก็เต้นไม่เป็นค่ะ เอาจริง... ฉันพึ่งจะเคยใส่ชุดแบบนี้มางานเลี้ยงครั้งแรกในชีวิตเลยล่ะ"

เลยเป็นเหตุผลที่สองมือเต็มไปด้วยของกิน

"แต่เห็นคนอื่นๆ เต้นแล้ว... ก็ดูน่าสนุกดีนะคะ"

งั่มหนมปังดูคนอื่นเต้น

"เหรอคะ..."

พยักหน้าหงึกๆ แล้วก็ถือวิสาสะ​เดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ ขนมปังในมือที่ครูไม่เอาตัวเองก็เอามากินต่อ ง่ำๆ

"ไม่ไปเต้นรำกับคนอื่นเหรอคะ?"

เอ่ยถามขณะมองทอดยาวไปที่ลานเต้นรำ

เด็กสาวในชุดเดรสสีฟ้าแปลกตากำลังเพลิดเพลินกับการตระเวนกินทุกอย่างในงาน ก็สังเกตเห็นครูเวสเกอร์นั่งอยู่คนเดียวเหงาๆ(?)

เธอเลยเดินเข้าไปหาและกล่าวทักทายตามสไตล์ของตน

"อือ อย่างงี้นี่เอง ฉันจะตั้งใจดูค่ะ"

เด็กสาวพยักหน้าขานรับ ก่อนจะนั่งลงตามคำชวน

"ถึงจะแค่นั่งดู แต่ก็ตื่นเต้นจะเลยค่ะ"

"ขนมของฉันจะออกมาหน้าตายังไงนะ"

เธอกล่าว พลางมองลอดเข้าไปในเตา พยายามจะจับสังเกตว่าแป้งเปลี่ยนสีตามที่รุ่นพี่บอกไหม

เท้าที่ตั้งหลักไม่ดีอยู่แล้วเลยพาตัวล้มดังอั่ก-โดยที่ลากอีกฝ่ายที่แขนเกาะอยู่ลงมากองกับพื้นด้วย

อา…(._.)

จบสิ้นแล้วตัวเขา… ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว…

เพราะงั้นเลยเอามือข้างนึงปิดหน้าตัวเองแล้วบ่นเสียงงึมงำออกมา
“ผมบอกแล้วว่าผมเต้นไม่เป็นครับ…”

เด็กสาวพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะเดินถือถาดไปที่เตาอบ

สองมือค่อยๆ วางถาดบนเตาอย่างระมัดระวัง และก็ค่อยๆ ดันถาดเข้าไปข้างในเตา ช้าแต่ชัวร์ แต่ก็เพราะใส่ช้า หน้าเลยโดนไอความร้อนนานหน่อย

"ร ร้อน.. แต่ก็ใส่เสร็จแล้วค่ะ"

เด็กสาวหันกลับมาหารุ่นพี่ พลางยกแขนขึ้นมาปาดใบหน้าจากเขม่าควัน และเธอก็เห็นเก้าอี้ที่รุ่นพี่ยกมาวาง

"เหลือแค่รอเหรอคะ?"

นี่เขาข้อเท้าแพลงเพราะแค่เต้นรำเนี่ยนะ!!?

รู้สึกตัวปุ๊บทั้งหูทั้งคอก็เริ่มแดงเพราะความรู้สึกเขินอายปนสมเพชตัวเอง เขาก้มงุดเกาะอีกคนไว้พลางสะบัดข้อเท้าไปมาให้แน่ใจ

—สรุปคือ…เจ็บจริงแหะ

ไม่กล้าบอกเลยอ่ะ !?:(；ﾞﾟ'ωﾟ'):

(เต้นกับรุ่นพี่เวรา ไอลีน้อยเขินมือสั่นหงึกๆ💃💃🥺✨)

"อือ เสร็จแล้วค่ะ พร้อมเอาเข้าเตาอบแล้ว"

เด็กสาวชูสองมือขึ้นระดับอกอย่างภูมิใจ ก่อนจะหันไปหยิบถาดแป้งคนอ้วนเดินไปที่เตาอบที่กำลังร้อนได้ที่

"แค่เอาใส่ในเตาอบเฉยๆ และรอใช่ไหมคะ?"

ถามก่อนยังไม่ได้ใส่ เดี๋ยวจะทำอะไรผิดอีกเลยเอาให้ชัวร์

เด็กสาวยังคงปั้นต่อไป จนก้อนแป้งหมดก็ได้คนอ้วนกระปุ๊กลุก​มา 4-5 ตัว วางเรียงกันบนถาด

"น่ารักแฮะ"

เธอยืนชมผลงานตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะสังเกตเห็นว่ารุ่นพี่ไม่ได้อยู่แถวนี้

"จุดไฟเหรอคะ? ให้ฉันช่วยไหม?"

เด็กสาวเอ่ยถามขณะเดินไปหารุ่นพี่ที่เตาอบ ก่อนจะก้มมองดูฟืนข้างในด้วย

"อือ... คงจะไม่ต้องแล้วสินะ"

เห็นไฟติดกำลังดีด้วยเวทลม เลยคิดว่าคงไม่ต้องช่วยแล้วล่ะมั้ง

"ปั้นๆ"

เด็กสาวชูสองมือขึ้นเบาๆ ตื่นเต้นที่จะได้ลองปั้นของตัวเอง ...และใช่ เธอยังไม่รู้จะปั้นเป็นอะไร...

"ปั้น...แบบที่ชอบ.."

เด็กสาวหันไปดูถาดอบขนมปังขิงอ้วนฉุตามที่ชี้ ก่อนจะหันกลับมามองก้อนแป้งหน้าตน เธอนิ่งคิดไม่นานก็เริ่มลงมือปั้น

รูปร่างออกมาเป็นขนมปังขิงตัวอ้วนๆ แบบเดียวกับบนถาดอบไม่มีผิด

"ฉันชอบแบบของรุ่นพี่ค่ะ น่ารัก"

ขนาดยังไม่อบยังอ้วนขนาดนี้ ถ้าอบแล้วจะอ้วนขนาดไหน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนที่เด็กสาวกำลังสนุกกับการนวดแป้งจนลืมเวลา แต่ก็ได้เสียงของรุ่นพี่ที่ดังขึ้นด้านหลังช่วยหยุดไว้

"อือ... แบบนี้คือได้แล้วเหรอคะ?"

เธอยื่นก้อนแป้งด้วยสองมือให้รุ่นพี่ดู เพราะไม่แน่ใจว่าเนื้อเนียนที่หมายถึงคือแบบนี้หรือเปล่า

"...นึกว่าต้องนวดนานกว่านี้ซะอีก"

น้ำเสียงปนเสียดายนิดๆ ที่ความสนุกจบลง แต่การทำขนมปังขิงก็ต้องเดินหน้าต่อไป!