เพียงพริบตาเวราลอยอยู่เหนือศีรษะของเด็กชาย ไม้กวาดที่พาดไว้บนต้นแอปเปิ้ลเองก็พุ่งเข้ามาสู่มือของเธอ หมับ!

เวรายกยิ้มอีกครั้งเป็นการทิ้งท้าย

"งั้นไว้เจอกันใหม่นะ"

(ขออนุญาตดรอปรูปค่ะ ,,UuU)

(เช่นกันค้าบบบบบ <3)

"ถ้าที่นี่มีเวทมนตร์ที่ทำได้จริงๆล่ะก็นะ" //พึมพำ

ซัลพอจะรู้เรื่องของตระกูลกริมเมอรรีชและตัวหลุยส์จากคำกล่าวเล่าขาน แถมเคยคิดว่าคนๆนี้เป็นคนดี แต่คนปกติที่ไหนจะสละตาตัวเองเพื่อเวทมนตร์ล่ะ เพราะกริมเมอรีชที่ดี คือกลิมเมอรีชที่มีตาครบสองข้าง ซัลคิดเช่นนั้น

//รับแนวคิดเรื่องถอดอวัยวะ

พอเห็นท่าทีหัวเราะร่าของหลุยส์ ก็หลุดถอนหายใจออกมา

"แล้ว...ยานี่จะหมดฤทธิ์ตอนไหนกันล่ะ"

สะดุ้ง !!!

"กรรรรรรรรร" //กัดฟันขู่สู้

พอได้ยินเสียงดังๆ ก็ได้สติกลับมาจนรู้ตัวว่าข้างหน้าตัวเอง

(พยายามตั้งใจมองว่านี่คือใคร แล้วก็รู้ตัวว่าเข้าใจผิด ว่านี่ไม่ใช่เพื่อร่วมรุ่นที่ใจดีคนนั้น แค่คนหน้าเหมือนที่มีคนดูแลตลอด)

//จ้อง + ทำตาขวางใส่

- จมูกยังดมฟุดฟิดๆ หาต้นทางกลิ่นหอม

"นายชื่อ หลุยส์ .... สินะ" ไม่ใช่ลูอิสคนนั้นแน่นอน ท่าทางแบบนี้"

"ขานี่ อุบัติเหตุน่ะ ยังรู้สึก แต่ขยับไม่ได้"

//ไม่ได้สนที่พูดเลย พออีกฝั่งเดินเข้ามาใกล้

ดมฟุดฟิดๆ ดูเหมือนจมูกจะดีขึ้น สายตาเหมือนจะไม่เห็นบางสี

กำลังประมวลผลการได้ยิน

(ได้ยินเสียงกระซิบจากไกลๆ ได้ยินเสียงหายใจ เสียงฝีเท้า หรือแม้การเสียดสีระหว่างเสื้อผ้า แม้กระทั่งเสียงหัวใจเต้น)

(กลิ่นหอมอะไรเนี่ย ดอกไม้ คนๆนี้กลิ่นหอมขนาดนี้เลยเหรอ)

.
.
.

รู้ตัวแล้ว ว่ากำลังมีคู่สนทนาอยู่!!!

"อะ..."

(กลิ่นหอมชัดขึ้นจนเวียนหัว)

"บ้านสินะ ... นั่นสิ"

โอ๊ะ?! เดินมาเข็นรถให้ด้วยเหรอ

"ลูซ ... ก็เป็นเด็กดีนี่นา" //พูดเบาๆ

ถ้าเกิดว่า โลกใบนี้ไม่ใจร้ายเกินไป

"ฉันเอง ไม่ได้คิดถึงเรื่องบ้านมาตั้งแต่ไหนแล้วนะ"

แอบชำเลืองไปที่ขาของตน

"นี่ ถ้าอยากได้ลองเวทย์อะไรใหม่ๆได้แล้ว ก็เอามาอวดกันบ้างล่ะ ฉันอยากเห็น"

(เยี่ยม...รอดเรื่องที่เราเป็นคนทำเสาหินหายไปแล้ว แบบนี้ จะดีไหมนะ)

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ ลูซ"

"แต่ก็ไม่เคยมีใครขึ้นไปบนดวงจันทร์ได้ ใช่ไหมล่ะ"

(ต่อให้ คนๆนั้นจะมีเวทมนตร์ก็ตาม)

"มัน ... ก็เข้าใจยากอยู่ล่ะมั้ง"

(ต่อให้ คนๆนั้น จะเสียสละมากแค่ไหนก็ตาม)

ตอนนี้ คงจะยังบอกอะไรไม่ได้เท่าไหร่
แต่สักวัน เธออาจจะรู้ตัวก็ได้ แค่หวังว่า

"ฉันอยากจะบอกว่า ...."
"ถ้าเธอสร้างเสาที่สูงไปจนถึงดวงจันทร์ได้ล่ะก็คงจะดีนะ"

"แต่ถ้ามีเสาแบบนั้นจริงๆ เธอคงจะทำลายมันได้ง่ายๆสินะ"

"อยู่บนนั้นไง ..."

//ยังคงจ้องมองไปที่พระจันทร์

ดวงตาสีส้มของซัล สะท้อนแสงจันทร์ เฉกเช่นเดียวกับสีของเหล่าปิศาจ

"ว่ากันว่าดวงจันทร์คือจุดกำเนิดของปิศาจทั้งหมด"

"ลูซ ถ้าเสาหินของเธออยู่บนนั้น เธอจะขึ้นไปบนดวงจันทร์ เพื่อตามหามันไหม"

เงยหน้าหันมาที่ลูซ พลางยกมือขึ้นชี้เบาๆที่ตาขวาของลูซ

"ถ้าเธอยังไม่เสียสิ่งนี้ไป"
"เธอจะสร้างเสาหินขึ้นมาได้ด้วยตัวเองหรือเปล่าล่ะ" ?

(อื้ม ... แย่แล้วสินะ ดูท่าเจ้าตัวจะชอบเสาหินนี้ไม่น้อยซะด้วย แต่จะปล่อยทิ้งไว้เดี๋ยวอาจารย์จะบ่นเอา เลยแอบมาจัดการให้ เอาไงดี เผ่นตอนนี้ดีไหม โธ่)

//เสี้ยวแสงจากพระจันทร์ตัดผ่านเมฆผ่านใบของต้นแอปเปิ้ลในช่วงเวลาพอดิบพอดี

งั้นเหรอ ก็ได้ เอาแบบนี้ละกัน

"ลูซ ... เธอชอบพระจันทร์ไหม" ?

ไม่หันแม้กลับไปมอง เงยหน้ารับภาพทิวทัศน์ที่อยู่ตรงหน้า พูดพร้อมทำท่าทีสงบสเงี่ยม

พลบค่ำ

.

.

.

"ไปหรือยังนะ ... ไปแล้วล่ะมั้ง"

//แอบมาดูเศษเสาหินที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง

((มองซ้ายมองขวา พอสังเกตุได้ว่าไม่น่าจะมีใครแล้ว จึงไถรถเข็นเข้าไปใกล้ๆ จากนั้นเอาปลายนิ้วมือแตะเบาๆ))

"ดินเอ๋ย ..."

เสาหินเริ่มกลับเปลี่ยนสภาพเป็นดินเรียบแบบเดิม

"จะมีเพื่อนเยอะๆได้ไหมนะ เด็กคนนั้น"
"... ถ้าไม่ทำอะไรเกินตัวก็คงจะดี"

(ถ้าได้เจอกันอีกเร็วๆนี้ ก็คงจะดีนะ)

มองรถเข็นที่อีกฝ่ายนั่งโดยไม่ได้พูดอะไร แม้อีกฝ่ายจะเอ่ยคำอำลาก็ยังไม่ได้พูดตอบทันที เหมือนว่าในหัวกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง

"ถ้าเกิด"

"ใช้เวทมนตร์ช่วยล่ะ"

เด็กสาวกล่าวออกมาขณะที่อีกฝ่ายกำลังหมุนเก้าอี้เตรียมจะจากไป

"ฉันอยากช่วย ตอบแทนที่ให้ขนมปัง"

สีหน้าเรียบนิ่ง แต่นัยน์ตาแฝงไปด้วยความจริงใจ ในโลกของเธออาหารนั้นมีค่า และใครที่ให้ของมีค่ากับเธอ ต้องได้รับการตอบแทน

เรียกชื่อห้วนๆเลยแฮะ

"อย่างที่เห็นนะ ใช่แล้ว ร่างกายของทางนี้ขยับไม่ได้ตั้งแต่ขาลงไป ... ถึงจะยังรู้สึกอยู่ก็เถอะนะ"

//แอบคิดว่าจริงๆสามารถใช้เวทย์ดินขยับขาเดินให้ดูได้แต่ชั่งใจอยู่ เพราะยังไม่รู้จักกันมาก//

(คิดว่าดูท่าจะไม่ใช่คนแปลกๆ)

"ลูซ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"
"อย่าลืมกินขนมปังด้วย"

หวังว่าจะไม่ใช้เวทย์จนเหนื่อยเกินไปอีกนะ ดูเป็นประเภทชอบลองผิดถูกซะด้วย

- หมุนเก้าอี้หันหลัง -

"......"

มองท่าทางที่เหนื่อยของอีกฝ่าย
จ้องไปที่ดวงตาอันเป็นประกาย

ยิ้มเล็กน้อยพลางยื่นขนมปังให้

"มันอาจจะวิเศษก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ทุกเรื่องที่เวทมนตร์คือทางออก

((อย่างเช่นขาทั้งสองข้างที่ขยับไม่ได้ด้วยวิธีปกติคู่นี้))

แค่อย่าฝืนใช้จนหอบแบบนี้ก็พอนะ"

//มองไปยังกองหินที่ยังเหลืออยู่

"ทางนี้ชื่อซัล ... วิชาหลักก็เป็นธาตุดินเหมือนกัน เธอล่ะ" ?

//โอ้ ทำได้ง่ายๆเลยแฮะ

"อ่ะนี่ ..."

ขยับมาใกล้พลางยื่นขนมปังตัดให้ด้านหน้า

((พอได้มองใกล้ๆแล้วถึงได้รู้ว่าเป็นเด็กผู้หญิง))

"หลังใช้เวทมนตร์ คงจะหิวสินะ"

ก่อนหน้านี้แวะไปหยิบขนมปังก่อนลงมา เพราะคิดว่าน่าจะมีอาการอ่อนล้าเพราะขาดเวทย์

พอได้ยินคำว่า 'เวทมนตร์สุดยอด' ก็พลางนึกอะไรบางอย่างออก ก่อนที่จะชะงักมือที่ยื่นขนมปังให้

"เธอน่ะ ... ชอบเวทมนตร์เหรอ" ?