(..◜ᴗ◝..) บวกได้ทุกทวิตลอยครับ
doc : https://docs.google.com/document/d/1f40GODYr27WcdDf7mjLlcBDUMQUNmYdg-cMQHKuTsYk/edit?usp=sharing
ตัวละครสำหรับคอมมู #Mgr_commu
(เมาแน่นอน)
"กับ ๆ ๆ ถ้าปีหน้ามีอีก ข้าก็จะได้สอนรุ่นน้องเต้นเหมือนที่พี่เวราสอนข้าแบบนี้—"
พูดออกมาด้วยความตื่นเต้น และผลจากการพูดมากไปนิด🤏
เขาอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อปลายเท้าไปชนกับรองเท้าของเวรา
จนเกือบล้ม มือที่กุมไว้กระชับแน่นขึ้นด้วยความตกใจ
ใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงแข่งกับสีผ้าม่านในห้องโถง
(เมาแน่นอน)
"กับ ๆ ๆ ถ้าปีหน้ามีอีก ข้าก็จะได้สอนรุ่นน้องเต้นเหมือนที่พี่เวราสอนข้าแบบนี้—"
พูดออกมาด้วยความตื่นเต้น และผลจากการพูดมากไปนิด🤏
เขาอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อปลายเท้าไปชนกับรองเท้าของเวรา
จนเกือบล้ม มือที่กุมไว้กระชับแน่นขึ้นด้วยความตกใจ
ใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงแข่งกับสีผ้าม่านในห้องโถง
ร้องอุทานเสียงหลงตอนโดนเช็ดเสื้อ แต่แค่ครู่เดียวก็มีรอยยิ้มผ่อนคลายออกมา
"พอเป็นแบบนี้แล้ว… ค่อยเหมือนเป็นเสื้อของข้าขึ้นมาหน่อย..."
หัวเราะเบา ๆ ระหว่างเขาก้มมองรอยยับนั่น
แล้วลองเอามือของตัวเองลูบตามดูบ้าง (แต่อันนี้เปื้อน—)
"ขอบคุณครับอาจารย์"
เงยหน้าขึ้นมายิ้มแฉ่งให้
"คืนนี้ข้าจะเต้นให้เต็มที่ ไม่ให้เสียชื่อคนเสกชุดเลย!"
พูดโดยเด็กที่ไม่เคยเต้นมาก่อนในชีวิต
ร้องอุทานเสียงหลงตอนโดนเช็ดเสื้อ แต่แค่ครู่เดียวก็มีรอยยิ้มผ่อนคลายออกมา
"พอเป็นแบบนี้แล้ว… ค่อยเหมือนเป็นเสื้อของข้าขึ้นมาหน่อย..."
หัวเราะเบา ๆ ระหว่างเขาก้มมองรอยยับนั่น
แล้วลองเอามือของตัวเองลูบตามดูบ้าง (แต่อันนี้เปื้อน—)
"ขอบคุณครับอาจารย์"
เงยหน้าขึ้นมายิ้มแฉ่งให้
"คืนนี้ข้าจะเต้นให้เต็มที่ ไม่ให้เสียชื่อคนเสกชุดเลย!"
พูดโดยเด็กที่ไม่เคยเต้นมาก่อนในชีวิต
"สุขสันต์วันเกิดเช่นกันครับ!"
อวยพรกลับพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาหยี
ก่อนจะวิ่งเอาของขวัญไปอวดเหยื่อคนต่อไป
(ขอบคุณสำหรับโรลครับ!🥺✨)
"สุขสันต์วันเกิดเช่นกันครับ!"
อวยพรกลับพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาหยี
ก่อนจะวิ่งเอาของขวัญไปอวดเหยื่อคนต่อไป
(ขอบคุณสำหรับโรลครับ!🥺✨)
“ครับ“ ตอบสั้นๆและนิ่งไป เขาไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงต่อ...ก่อนจะถอยห่างออกมา
“...ผมขอตัว” “ไม่ลืมดุให้แน่ครับ” ผงกหัวไปพูดไป ถึงจะรู้ตัวว่าเผลอย้ำประโยคเดิม แต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่เอ็ดตัวเองในใจและเดินออกมา เพื่อกลับไปที่ห้องเรียนอีกครั้ง...
“ครับ“ ตอบสั้นๆและนิ่งไป เขาไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงต่อ...ก่อนจะถอยห่างออกมา
“...ผมขอตัว” “ไม่ลืมดุให้แน่ครับ” ผงกหัวไปพูดไป ถึงจะรู้ตัวว่าเผลอย้ำประโยคเดิม แต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่เอ็ดตัวเองในใจและเดินออกมา เพื่อกลับไปที่ห้องเรียนอีกครั้ง...
สองอย่างนั่นพอช่วยให้เขาจับจังหวะการก้าวเท้าตามได้อยู่บ้าง
แม้จะยังดูเงอะงะ แต่สายตาที่เอาแต่มองปลายเท้าตั้งแต่เริ่ม
ก็ค่อย ๆ เงยขึ้นมา สบตากับรุ่นพี่ตรงหน้า
"...หมายความว่าพี่เวราเป็นส่วนน้อยที่เต้นเป็นเหรอครับ?"
เขาถามขณะมองอีกฝ่ายที่เต้นนำ ดวงตาเป็นประกาย🥺✨
ดูประทับใจเชียวล่ะ
สองอย่างนั่นพอช่วยให้เขาจับจังหวะการก้าวเท้าตามได้อยู่บ้าง
แม้จะยังดูเงอะงะ แต่สายตาที่เอาแต่มองปลายเท้าตั้งแต่เริ่ม
ก็ค่อย ๆ เงยขึ้นมา สบตากับรุ่นพี่ตรงหน้า
"...หมายความว่าพี่เวราเป็นส่วนน้อยที่เต้นเป็นเหรอครับ?"
เขาถามขณะมองอีกฝ่ายที่เต้นนำ ดวงตาเป็นประกาย🥺✨
ดูประทับใจเชียวล่ะ
เอ่ยชมไปตามที่คิด
"ของข้าเขียนแบบลืมไปเลยว่าอาจารย์ก็อาจจะได้ของข้า"
รับจดหมายคืนมา
ม้วนเก็บไว้ในเสื้ออย่างดี
"อื้อ!"
"ข้าจะขอบคุณพี่อลิสแตร์แน่นอนถ้าเจอ ระหว่างนี้ข้าจะอวดฝีมือพี่เขาไปก่อนล่ะ!"
เอ่ยชมไปตามที่คิด
"ของข้าเขียนแบบลืมไปเลยว่าอาจารย์ก็อาจจะได้ของข้า"
รับจดหมายคืนมา
ม้วนเก็บไว้ในเสื้ออย่างดี
"อื้อ!"
"ข้าจะขอบคุณพี่อลิสแตร์แน่นอนถ้าเจอ ระหว่างนี้ข้าจะอวดฝีมือพี่เขาไปก่อนล่ะ!"
เขาตอบตามตรง
มือกำตรงชายเสื้อไว้แน่น
"ไม่ชินสุด ๆ ไปเลย"
"มันสวยเกินไป ข้ากลัวทำมันเปื้อนหรือขาด"
และถึงแม้จะดูไม่มั่นใจขนาดไหนก็ยังไม่ลืมชมคนตรงหน้า
"แต่อาจารย์เก่งมาก ๆ เลยครับ ข้าชอบมาก🥺✨"
คำชมไม่หรูหราหรอก เขานึกคำยาก ๆ ไม่ออก
เขาตอบตามตรง
มือกำตรงชายเสื้อไว้แน่น
"ไม่ชินสุด ๆ ไปเลย"
"มันสวยเกินไป ข้ากลัวทำมันเปื้อนหรือขาด"
และถึงแม้จะดูไม่มั่นใจขนาดไหนก็ยังไม่ลืมชมคนตรงหน้า
"แต่อาจารย์เก่งมาก ๆ เลยครับ ข้าชอบมาก🥺✨"
คำชมไม่หรูหราหรอก เขานึกคำยาก ๆ ไม่ออก
หน้าตาก็ดูจะใช้ได้(?)ออกนี่นา ทำไมอยู่ข้างกันแล้วต่าง(??)กันจัง(???)
หน้าตาก็ดูจะใช้ได้(?)ออกนี่นา ทำไมอยู่ข้างกันแล้วต่าง(??)กันจัง(???)
"สายัณห์สวัสดิ์ครับพี่เวรา"
มือที่จับชายเสื้ออย่างไม่มั่นใจเอื้อมไปหามือที่ยื่นมา
"แต่…"
จับมือไปแล้วค่อยเฉลย
"แต่ข้าเต้นรำไม่เป็นนะ—"
"สายัณห์สวัสดิ์ครับพี่เวรา"
มือที่จับชายเสื้ออย่างไม่มั่นใจเอื้อมไปหามือที่ยื่นมา
"แต่…"
จับมือไปแล้วค่อยเฉลย
"แต่ข้าเต้นรำไม่เป็นนะ—"