เธอยื่นมือจับ และก้าวเท้าเต้นรำตามจังหวะในรูปแบบเดิมอีกครั้ง

แต่สายตาของเด็กสาวรอบนี้กลับเหม่อมองรอบข้างราวกับกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่ง...ก่อนจะค่อยๆเลื่อนสายตากลับมาสบตาคู่เต้นรำ

"อาจารย์คะ ข้าขอถามอะไรบางอย่างได้ไหมคะ?"

"เกี่ยวกับเวทมนตร์น่ะค่ะ" ยกยิ้มบางถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ และแววตาที่จริงจังแต่ไม่ได้ชวนให้รู้สึกกดดัน

เด็กสาวมองริกกะที่ค่อยๆสำรวจและแสดงออกถึงความแปลกใจ

..มีเหตุการณ์ที่แม้แต่อาจารย์ยังให้คำตอบและคาดคะเนไม่ถูกด้วยสินะ ซับซ้อนจัง

กระทั่งเมื่อได้ยินคำเชิญชวนตาก็เบิกกว้างขึ้นนิด ก่อนจะยกยิ้มพยักหน้าหงึกๆๆ

"อยากค่ะ!" เดินดุ่มๆเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น✨✨

ตาปริบๆกับคำตอบที่ได้ยิน เว้นจังหวะได้ครู่นึงก็หลุดขำพรืด—แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

เคยคิดว่าคนตรงหน้าเป็นคนเข้าใจยาก แต่วันนี้กลับสัมผัสได้ว่าคำพูดของเขาชวนให้รู้สึกสนุกอยู่ไม่น้อย

"นั่นสินะคะ ไว้ข้าจะไปกล่าวขอบคุณเขาแล้วกันค่ะ" พยักหน้ารับสารอย่างเข้าใจ ..ดูท่าคงต้องไปทักทายก่อนงานปิดแล้วสินะ เพื่องานเลี้ยงในอนาคต🌟

เมื่อคู่เต้นรำส่งท่ามาให้ก็ก้าวเท้าหมุนตัวฟุ่บ~ และหันกลับมาในท่าเดิมอีกครั้ง

เด็กสาวในชุดเดรสสีฟ้าแปลกตากำลังเพลิดเพลินกับการตระเวนกินทุกอย่างในงาน ก็สังเกตเห็นครูเวสเกอร์นั่งอยู่คนเดียวเหงาๆ(?)

เธอเลยเดินเข้าไปหาและกล่าวทักทายตามสไตล์ของตน

จากนั้นจึงค่อยดึงแขนทาเลียสมาพาดไหล่ตน แล้วใช้มืออีกข้างโอบพยุงแผ่นหลังไว้เพื่อรับน้ำหนักแทน

จัดท่าเสร็จสรรพอย่างคล่องแคล่ว แลดูคุ้นเคยสุดๆ✨

"ได้ค่ะ" ยิ้มพยักหน้าตอบรับ ช่วงเวลานี้ทุกคนมักจับจองที่นั่งกันหมดแล้ว โชคดีจังที่มีที่ว่างพอดี🎶 เธอค่อยๆเดินและก้าวอย่างระมัดระวังไปยังจุดหมายอย่างช้าๆ

ฟังที่อีกฝ่ายแก้ประโยคแล้วก็อุบยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ~ ☺️ แอบนึกชอบใจอยู่ไม่น้อยที่ได้เห็นมุมใหม่ๆของเจ้าเพื่อนคนนี้ (,,ᵔ ᵕ ᵔ,,)🌸

"นั่นสินะคะ~ ข้าอาจใช้มือวิเศษมาช่วยแบกหามท่านก็ได้นะ?" ว่าแล้วก็เอ่ยหยอกกลับเมื่อเห็นว่ากลับมาเป็นเพื่อนตัวแสบคนเดิมแล้ว(?)

ทันทีที่อีกฝ่ายยื่นมือจับก็ช่วยดึงขึ้นมา ฮึ๊บ~
+

นั่นสินะ~ ตัวเธอเองก็ตื่นเต้นไม่ต่างกัน

ว่าจะออกมารุ่ง หรือออกมาบวมกันนะ (ᵕ,—ᴗ—,)💦

"แล้วช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้างคะ เข้ามาเรียนได้เกินครึ่งปีแล้วนี่นา" สายตาจับจ้องไปที่เตาและชวนคุยไปพลาง

"ใช้เวทคล่องขึ้นบ้างรึยังคะ?"

"ว้า.." ส่งเสียงออกมาพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมายー

เวราชะเง้อมองกับดักที่เหลือเพียงความว่างเปล่า ..ไม่แน่ใจว่าผิดพลาดที่กับดักหรือเหยื่อดันฉลาด(??)กันนะ

"ปกติมีหลุดแบบนี้ด้วยหรือคะ?" ชี้แล้วหันมาถามด้วยความสงสัย

พอนับเป็นสัดส่วนแล้วー โอกาสจับได้ในตอนนี้ต่ำกว่าครึ่งเลยนี่นา😶

"ทุกคนต่างตื่นตากับเสื้อผ้าที่ได้สวมใส่ แถมมีสีสันมากมายจนข้านึกว่าหลุดอยู่ต่างที่เสียอีก" หัวเราะแหะๆเคลื่อนสายตามองไปยังผู้คนรอบๆ

สำหรับบางคนแล้ว นี่อาจเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้แต่งกายเช่นนี้ด้วย

"..ขอบคุณนะคะ" เวราหันกลับมาพร้อมกับคลี่ยิ้มตอบ

ถึงจะกล่าวว่าอาจารย์อีกท่านจะเป็นคนจัดการ ทว่างานจะออกมาได้ดีนั้น ล้วนเป็นผลจากความร่วมมือของอาจารย์ทุกท่านอยู่ดี

เต้นไปสักพักเด็กสาวถึงค่อยสัมผัสได้ถึงมือขวาที่แตะจับอยู่ ..ความรู้สึกที่ต่างไปจากมือของคนทั่วไป

แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้แสดงออกถึงความแปลกใจหรือหันไปมองแต่อย่างใด มีเพียงสายตาที่สบมองอาจารย์ตรงหน้า ที่แฝงไปด้วยความฉงนใจเล็กน้อย

"..เช่นนี้ปีหน้าเองก็จะจัดเช่นเดิมใช่ไหมคะ" เห็นถึงความใส่ใจแล้วก็ดีใจอยู่ลึกๆ
+

"ท่านเองก็เช่นกันค่ะ✨" รุ่นน้องเงยขึ้นมาตอบอย่างอารมณ์ดี🎶 เต้นได้โดยไม่มีอะไรพลาดแม้จะไม่ได้ซ้อมมาก่อน หวังว่าเต้นรอบหน้าจะราบรื่นเช่นนี้ー

"แล้วก็ขอบคุณนะคะ วันนี้สนุกมากเลยค่ะ ขอให้สนุกกับค่ำคืนนี้ไปอีกยาวนานนะคะ.." เอียงคอนึก..คำพูดสำคัญประจำเทศกาลอันนั้น อ๊ะ

"สุขสันต์วันเกิดค่ะ" ฉีกยิ้มตอบ และโค้งให้อีกทีก่อนจะแยกย้าย

อ๊ะ เลื่อนสายตาเสียแล้วー เมื่อได้ยินประโยคถัดมาก็ยิ้มแหะๆ

"น่าสนใจดีค่ะ" พยักหน้าหงึกๆ เอาสิๆ

"..ดูท่าข้าต้องหมั่นซ้อมดาบระหว่างที่ท่านออกเดินทางแล้วสินะคะ" เกิดฝีมือฝ่อแล้วได้ประดาบกันอีกครั้ง.. มีหวังน่าอายเป็นแน่แท้~

ทันทีที่เพลงจบลง เธอก็ก้าวถอยพร้อมกับจับชายกระโปรงแล้วโค้งตัวให้
+

(ได้เลยค่ะ! มีโอกาสจะไปแจมเล่นอีกนะคะะ😳🤲💖💖🌟)

เท้าที่ตั้งหลักไม่ดีอยู่แล้วเลยพาตัวล้มดังอั่ก-โดยที่ลากอีกฝ่ายที่แขนเกาะอยู่ลงมากองกับพื้นด้วย

อา…(._.)

จบสิ้นแล้วตัวเขา… ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว…

เพราะงั้นเลยเอามือข้างนึงปิดหน้าตัวเองแล้วบ่นเสียงงึมงำออกมา
“ผมบอกแล้วว่าผมเต้นไม่เป็นครับ…”

"ยืนไหวไหมคะ? เดี๋ยวข้าช่วยพยุงให้" มือซ้ายยังคงประคองแขนไว้ ในขณะเดียวกันก็ยื่นมือขวาให้จับอีกครั้ง ยังคงไม่ลืมว่าคู่เต้นรำของตนมีอาการบาดเจ็บที่เท้าอยู่

เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้นบทเพลงใหม่ ผู้คนรอบๆเองก็เริ่มขยับตัวเต้นรำกันต่อ อย่างน้อยเสียงบรรยากาศโดยรอบก็พอจะช่วยให้ใจเย็นลงได้บ้าง

เธอลอบมองเพื่อนที่หน้าแดงแปร๊ดจนมือที่ยกขึ้นมาปิดยังบังไม่มิด

..แถมรอบนี้กลับแดงยิ่งกว่าตอนก้มหลบเสียอีก เวรากลั้นขำคิกคักอีกรอบอย่างช่วยไม่ได้

"..ท่านไม่ได้ล้มเพราะเต้นไม่เป็นเสียหน่อย~" ว่าแล้วก็ดันตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ ฮึ๊บー มีจังหวะที่เซนิดแต่ดูไม่ได้ผิดแปลกอะไร
+

จังหวะที่ทาเลียสชะงักและลื่นล้ม รอบนี้เธอเองก็เซตามจนล้มตุบ!

โชคดีที่มืออีกข้างยันพื้นไว้ทันจึงไม่ได้รับแรงกระแทกมาก แต่ภาพของเด็กทั้งสองที่ล้มกองกับพื้นนั้นกลับดูเละเทะและน่าขันไม่น้อย

สีหน้าที่อึ้งและเหวอของเวราก็ค่อยๆเปลี่ยนมากลั้นยิ้ม และหลุดหัวเราะพรืดออกมาอีกครั้ง

"..คิกๆ...ฮะๆๆ!" ไหนจะประโยคที่ทาเลียสเอ่ยอีก อุตส่าห์มั่นใจว่าจะไม่ล้มอยู่แล้วแท้ๆ..~~
+

"ขอบคุณเจ้าเช่นกัน เต้นรำได้สนุกมากเลยล่ะ" เธอคลี่ยิ้มตอบ

"ไว้โอกาสหน้ามาเต้นรำกันอีกนะคะ" และยกมืออีกข้างโบกหยอยๆ ก่อนจะเดินแถ่ดๆไปอีกทาง~

(ขอบคุณสำหรับรูทนะคะ! น้งซินเดอร์น่ารักม๊าก ใช้คำสนุกสุดๆๆ😭💖✨✨)

"ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะ" รุ่นพี่ยิ้มพยักหน้าตอบรับ

แต่เอาเข้าจริงๆ...ก็น่าลองทำอยู่แฮะ? ร่ายเวทลมลงในรองเท้า..นั่นเป็นความคิดที่แปลกใหม่สุดๆ

ยิ่งบอกว่าอย่าก็ยิ่งกระตุ้น สงสัยต้องลองให้หายคาใจเสียหน่อยแล้ว ( ˊᵕˋ)✨<<<อ้าว???

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะนั่งต่อ เธอจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกจานชามที่ใช้ไปก่อนหน้า คนถัดไปจะได้ใช้โต๊ะต่อ~
+

โอ้~😶 ..เด็กสาวฟังที่อาจารย์อธิบายแล้วก็ยิ่งหายห่วง

"หากมีรอยลักษณะนั้นละก็ไม่พ้นหมีสินะคะ" ในแง่ของขนาด คงไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นที่จะทิ้งร่องรอยใหญ่โตเช่นนั้นได้

นั่นสินะ ถ้ามีหมีมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ อย่างอาจารย์ริกกะยังไงๆก็คงไม่พามาให้เสี่ยงอันตรายอยู่แล้ว( ˊᗜˋ)✨

เมื่ออาจารย์เอ่ยประโยคท้าย เวราก็ยกยิ้มพยักหน้าหงึกๆ ชะลอฝีเท้าและเดินตามเงียบๆ โดยไม่ส่งเสียงใดๆ