"ก็ได้ เพราะเห็นว่าไดคุงอุตส่าห์ชวนหรอกนะ"
"...การติดตามข่าวสารที่เกิดขึ้นรอบตัวก็ดูเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่ที่ดีควรทำ "

พยักหน้าหงึกๆ คำพูดมากมายความหมายคือตกลง

"แต่ก่อนไปซื้อ มามัดผมให้เสร็จก่อน"

จับไหล่ให้นั่งนิ่งๆ เอาล่ะคิดออกแล้วว่าจะทำผมทรงอะไรให้🙂‍↕️

”….“

หยุดมือกำแนบข้างลำตัว หันหน้าหนีไม่ตอบ ไม่ดูอะไรทั้งนั้น

มิโอะพยามสุดความสามารถที่จะรักษาภาพลักษณ์ผู้ใหญ่สุขุมเอาไว้ ในขณะที่เพื่อนของเธอรบเร้าขายตรงแบบไม่พัก

”ม ไม่ใช่ไม่อยากได้“

”แต่ก็ไม่ได้สนใจขนาดนั้นสักหน่อย…“

กอดอกพูดเหมือนคนมีหลักการทั้งที่ในใจสนใจสุดๆ อยากได้ของน่ารักๆติดมือกลับไปด้วยจัง

“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย”

ทำหน้านิ่วขมวดคิ้วพูดแก้ต่างแม้จะรู้ว่าพูดเล่น <( Ծ‸Ծ )>

มองริบบิ้นในมือที่รับมา เสียงในหัวบอกว่า ‘น่ารักจัง’ ก่อนจะเก๊กขรึมเริ่มมัดผมให้ไดคุงด้วยท่าทีจริงจัง

“อืม จะพยามละกัน”

“ต้องมาลุ้นของแถมหลังการขายเหมือนเด็กน้อย เวลาที่ซื้อขนมแถมของเล่น ไม่เอาหรอก— ” ตอบเรื่องนิตยสารระหว่างเลือกว่าจะมัดทรงไหนดี

“เพราะอยากเล่นกับจิโร่น่ะสิ”

ขอโทษนะไดคุง แต่ผู้ใหญ่ที่ดีเขาห้ามโกหก😞

”ยังเลย ไม่รู้เลยว่ามีอะไรแบบนี้ด้วย“

มิโอะส่ายหน้า ก่อนจะยื่นมือมาขอผ้าผูกผมจากอีกฝ่าย เห็นบอกว่าเสียใจเลยจะง้อ

”เอามาสิ เดี๋ยวช่วยผูกให้“

((.มุดออกจากโพรงดิน แดดจ้าเหลือเกิน😫))

แวะมาแถวนี้พอดีก็สะดุดสายตาเข้ากับ เพื่อนร่วมชั้นปีที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

เด็กหนุ่มผมสีแดงฉูดฉาดเป็นเอกลักษณ์ 🍅

แน่นอนว่าเห็นแล้ววก็ต้องเดินไปทักทายเป็นธรรมดา

"ไดคุง ทำอะไรอยู่น่ะ วันนี้ไม่พาจิโร่มาด้วยเหรอ" น้ำเสียงผิดหวังนิดๆ

"ผ้านี่ คืออะไรเหรอ" ชี้ผ้าที่ถืออยู่ ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

(ฉันมาปักปุ🍡)

(ขอโคเป็นดังโงะก้อนที่ 3)