برای این کار جدید هم هیجان دارم و هم ترس..
ترس لعنتی

فکر میکنم اینجا مریخ است و هنوز هیچ کس نیامده تا شلوغش کند.
هوا مثل استانبول است.
تو هستی.من هستم.
خانه مان هست.
تو هیچ وقت نمی‌روی‌.
صبحانه را با هم درست میکنیم و میخوریم و تو باز هم نمی‌روی..
میمانی!
برای همیشه...

اینجا آسمان آبی تر و هوا تمیز تر است،
اینجا برایت مینویسم
برای دل نازک چون پر پروانه ات
برای آن پرده های اشک پشت پلک هایت
برای این که چپ تو را مجبور کرد که از عشقت بگذری و گذشتی.
آه عزیز من..
کاش میدانستی در زیر این آسمان آبی و روی این زمین سرد،
فقط عشق است که می‌ماند،
باقی همه هیچ است و هیچ...

اینجا آسمان آبی تر و هوا تمیز تر است
اینجا برایت مینویسم
از تو که چقدر شیرین بودی برایم در عین تلخی برای بقیه!
چقدر ملموس و دوست داشتنی و قابل فهم بودی در عین عبوس بودن!
دوستت داشتم و از پشت نگاه های ریز ریزت می‌فهمیدم در دلت چه ها نهفته داری.
حتی آنهایی که دوست نداشتی بفهمم را هم میفهمیدم.

خدایا
یه معجزه بفرست

کوچیکم باشه قبوله

تو مواجهه با این دنیای بی قاعده
انگار باختم
خیلی وقته سلاحو سپرمو زمین گذاشتم ولی باز هم انگار کار داره باهام.
میگفتن به اونا که تسلیم شدن کاری ندارن،من که تسلیم شدم خیلی وقته.
جلوی چشمم آدما با گرد و خاک زیاد رد میشن و فرسنگها ازم دور میشن.
منم فقط چشمامو میمالم که بتونم جایی که نشستم رو ببینم.

چهار روز تا دد لاین فاصله دارم.
خسته ترینم
امیدوارم تو مسابقه با زمان پیروز بشم.

ساعت ۶ صبحه و چشمام بسته نمیشه.
چون خیلی باز مونده یادش رفته:)

تا ساعت ۳ میخوابم
قول🤞🏼

دوس دارم اینجا بنویسم
مث دفتر خاطراتی که مطمعنی هیچکی نمیخونتش:))

باید یاد میگرفتم زندگی کنم.
بدون آدمها.
بدون عزیزانم
باید دور میشدم و یاد میگرفتم.
باید رها میکردم، رها میشدم
وگرنه فصل ها ورق نمیخورد و دنیا در چاردیواری قلبم محصور می‌ماند.

اینجا هوا بهتره..