"เอ๋ มิยะพลาดอีกแล้ว" เธอทำหน้าเศร้าเล็กน้อย หากที่บ้านมาเห็นต้องโดนบ่นแน่ แต่ก็ช่างประไรอย่างน้อยคนที่อยู่ตรงนี้ก็เป็นชิองคนที่เธอปราบปลื้มไงละ

"แต่แบบนี้เท่ากับเสมอกันแล้วใช่ไหมคะ"

"แบบนี้มิยะก็ต้องมีโอกาสได้ของรางวัลบ้างแล้วละสิ" เธอยิ้มขึ้นมาอย่างภาคภูมิ

"ถึงตาพี่ชิองแล้วนะ"

"พี่ชิองนี่ยอดเยี่ยมเลยนะคะ" เธอยกมือขึ้นมาปรบเป็นการชื่นชม เมื่อลูกธนูของเขาปักลงไป สำหรับเธอการยิงศรเมื่อครู่นั้นงดงามเป็นอย่างมาก

"อ๊ะ จริงสิถึงตามิยะแล้วสินะ" เธอนึกขึ้นได้เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเขา

มิยะง้างธนูอีกครั้ง แต่เหมือนจะพลาดเป้าไปอีกรอบ บ้างทีอาจจะเป็นเพราะออร่าที่งดงามของอีกฝ่ายทำให้เธอพลาดพลั้งไป

(ต่อ+)

มิยะเดินหยุดยืนมองหน้าบอร์ดอยู่สักพัก เธอยกมือลูบคางตัวเอง แล้วเอียงหัวมองเขา

"คำร้องนี้เรื่องอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ" เธอชี้นิ้วไปยังบอร์ดคำร้องกับคนตรงหน้า ตัวเธอก็ไม่คิดว่าเขาจะเอาจริงกับเรื่องแบบนี้ แต่ก็นะหัวหน้าห้องก็เป็นมาแล้ว สภานักเรียนก็คงไม่รอดพ้นมืออีกฝ่าย

"แล้วถ้ามีคนขอคำขอแปลกๆ นายจะยังทำอยู่ไหม?" เธอเท้าสะเอวมองเขา เพราะอยากรู้ว่าเขาจะจริงจังกับงานนี้แค่ไหน

(แน่นอนก็คนมันหน้าตาดีขนาดนี้ แต่ก็ไม่เข้าใจทำไมยังไม่มีแฟนสักที เห้อ)

"มิยะแค่อ้อมมือให้เฉยๆ ไม่ได้พลาดจริงๆ นะคะ" เธอเกาแก้มของตัวเองแก้เขิน ดันใาพลาดในสิ่งไม่ควรพลาดแบบนี้มันน่าอายจริงๆ เธอคิดบ่นในใจ

"แบบนี้เท่ากับมิยะยำพี่ชิอง 1 แต้ม แล้วใช่ไหมคะ" เธอยิ้มอย่างอารมณ์ดีพลางตบมือให้กับตัวเอง

"มิยะว่านะ เกมนี้มิจะต้องเป็นคนชนะ"

เธอหันไปหยิบลูกธนูอีกอัน แต่ด้วยความประมาท ทำให้ง้างสายธนูไม่สุดจนยิงพลาดไป ลูกธนูปักอยู่เฉียดกับจุดกลางเพียงนิดเดียว

"อ๊ะ พลาดแล้ว" เธอยิ้มแห้งขึ้นมาพลางพึมพำเบาๆ

(ต่อ+)

เธอจัดการสวมถุงมือให้เรียบร้อย ก่อนจะเริ่มก้าวไปข้างหน้าแล้วหยิบคันธนูกับลูกธนูขึ้นมา ลวดลายปักตราประจำตระกูลแบบนี้หากยิงพลาดก็คงขายขร้หน้าน่าดู

ความสงบของมิยะกับแววตาที่ดูจริงจังแตกต่ากจากเสียงหัวเราะที่ร่าเริงเมื่อครู่ สายลมที่พัดผ่านทำให้ผมของเธอพริ้วไหวเล็กน้อย เธอง้างสายธนูจนสุดก่อนจะยิงออกไป

"มิยะเก่งใช่ไหมคะ?" เธอหันไปยิ้มให้เขาแล้วชี้ไปยังผลงานของตัวเอง

"เป็นรางวัลที่ฟังดูน่าสนใจดีนะคะ" มิยะยิ้มกรุ่มกริ่มขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายเสนอไอเดียเกี่ยวกับรางวัล แบบนี้เธอต้องทำให้เต็มที่เสียแล้ว

"มิยะรับรองได้เลยว่าคนที่ชนะจะต้องเป็นมิยะแน่นอนค่ะ" เธอหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง

"พี่ชิองนี้ lady first เลยนะคะ" เธอเอ่ยแซวเขาเล็กน้อย

"งั้นมิยะเองขอเริ่มก่อนแล้วกันนะคะ"

(ต่อ+)

"ได้เลยค่ะ มิยะว่ากติกานี้แฟร์ดี" เธอยกยิ้มขึ้นมาพลางกวาดสายตามองไปยังเป้ายิง

"แต่แบบนี้ต้องมีรางวัลสำหรับผู้ชนะไหมคะเนี่ย?" เธอเอ่ยขึ้นมาอย่างร่าเริง ถึงแม้ตัวเธอจะไม่ชนะแค่การได้แข่งกับพี่ชิองก็นับว่าเป็นกำไรสำหรับตัวเธอเองแล้ว

"มิยะขอเตือนไว้นะคะ ในเรื่องของธนูนะมิยะคนนี้มือโปรมาก"

(เธอนี่น่าสงสัยที่สุดแล้ว🫵)

(ก็ไม่เตี้ยอยู่แล้ว หึ)

เธอก้าวขึ้นมาแท่นซ่อมที่อยู่ข้างเขา พร้อมกับหยิบคันธนูประจำตัวมาด้วย

"แข่งเหรอคะ?" เธอเอ่ยถามขึ้นมาย้ำอีกครั้งด้วยความตื่นเต้น

"ได้สิคะ"

"แต่ขอบอกไว้ก่อนมิยะนะเก่งมากนะ" เธอยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีพลางนึกถึงช่วงเวลาที่จะได้อวดฝีมือให้เขาได้เห็น ถึงแม้เรื่องฝีมือเธออาจจะไม่ได้เก่งเท่าเขา แต่การได้มาแข่งขันกับคนที่เธอปราบปลื้มนับเป็นช่วงเวลาที่หาได้ยาก

(กำลังแล๋นเรืออยู่ค่ะ!)

"ว่าแต่นอกจากมารับลมแล้วรุ่นพี่เนี่ยได้แอบมารอใครอยู่หรือเปล่า?" มิยะทำเป็นชะโงกหน้ามองไปรอบๆ

"แต่คนเพื่อนน้อยอย่างรุ่นพี่ก็ไม่น่ามีใครให้รอหรอกเนอะ" คำพูดปากเสียหลุดมาจากปากของเธอ ดูเหมือนความปากไวก็จะไม่ลดลงแม้แต่น้อย

"แล้ววันนี้รุ่นพี่เอสไม่ได้อยู่กับมิโฮะจังเหรอคะ?" เธอเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตัวเธอนั้นยังคงเลือกที่จะเรียกชื่อของเขาโดยตรงมากกว่าเรียกนามสกุล