( ขออนุญาตมาบวกด้วยนะครับ )

พอได้ยินเสียงทักก็มองหน้าของเธอครู่หนึ่งก่อนจะหันมองที่ด้านหลังของตัวเองแล้วหันกลับมาอีกครั้ง

รอยยิ้มจางประดับบนใบหน้า มือกระชับสายกระเป๋าทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดยาวใหญ่ที่สะพายไหล่ไว้

ในเมื่อตอนนี้เขาก็ไม่มีคู่ซ้อมอยู่พอดี แล้วทำไมถึงต้องปฏิเสธกัน ?

“ เช่นนั้นผมคงต้องขอรบกวนด้วยนะครับ ”

( เรื่องแค่นี้เอง ยินดีมากครับ )

พอเห็นขวดน้ำเขาก็ค้อมตัวลงเล็กน้อยก่อนจะรับมา

“ ขอบคุณครับ ” กล่าวขอบคุณก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่ม ยอมรับเลยว่าแต่งผีมาหลอกเองก็เหนื่อยเหมือนกันที่ต้องเดินไปมา

หลังจากนั้นมาก็เลยอยู่แต่บนต้นไม้แล้วทำแบบเมื่อครู่ซะเลย จะได้ไม่ต้องขยับตัวมาก

เงยหน้ามองฟ้าที่เริ่มสว่างก็หันหาบุคคลข้างกาย

“ คุณไคดะจะกลับเลยไหมครับ ดูเหมือนว่าคนจะเริ่มวิ่งน้อยลงแล้วนะ ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่เท็งงูจะลงมาจากต้นไม้จนรองเท้าเกี๊ยะที่ใส่เกิดเสียงกระทบกัน

หน้ากากถูกถอดออกพาดไว้บนศีรษะก่อนที่โฉมหน้าภายใต้หน้ากากจะถูกเปิดเผย

“ น่าเสียดาย นึกว่าจะหลอกผีด้วยกันเองได้นะครับ ”

แต่อย่างว่า คนอยู่ดวยกันมานานย่อมรู้จักกันดีราวผีเห็นผี

“ แล้วโอนิแดงตนนี้หลอกคนไปได้เท่าไหร่แล้วครับ ? ”

หลังจากได้ยินเสียงเขาก็หันมองตาม เมื่อพบว่าเจ้าของเสียงนั้นพูดคุยกับเขาอยู่จึงได้มีรอยยิ้มจางปรากฏอยู่บนใบหน้า

“ I'm fine, don't worry. ” ตอบกลับในภาษาที่อีกฝ่ายได้พูดพร้อมกับปัดมือไปมาเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

เอาตามตรงเขาก็คุ้นหน้าคนคนนี้อยู่บ้าง น่าจะเคยเห็นกันที่โรงเรียนมาก่อน ... อืม น่าจะใช่

“ คุณเรียนที่โอะมะกะโทกิรึเปล่าครับ ? ” ตัดสินใจถามออกไปในภาษาของตัวเองดู

เหมือนเด็กที่เพิ่งจะได้ออกมาเปิดโลก

เพราะดูท่าว่ามิคาโดะจะตื่นเต้นมากกว่าปกติพร้อมกับเดินไปทั่วบริเวณ แถมยังตั้งใจดูของจัดแสดงโชว์มากเลยทีเดียว

แม้สิ่งที่แสดงออกภายนอกจะเป็นความสุขุมสงบนิ่งก็ตาม

มิคาโดะดูจะชื่นชอบมากเป็นพิเศษสำหรับของเก่าที่มาจัดแสดงโชว์พวกนี้

ในระหว่างที่เดินหลังจากผ่านไปสักพักก็หันเหลือบไปถามเพื่อนที่มาด้วยกัน

“ เบื่อรึยังครับเรย์ ? ”

ขาก้าวนำไป ทว่าเมื่อเห็นว่าบุคคลที่ตามมาด้วยเดินตามหลังอยู่ก็ชะลอความเร็วลงให้เดินไปพร้อมกันแทน

ระหว่างทางก็ผ่านร้านขายของ ร้านอาหารหลายร้านทว่าปลายทางของเขาในวันนี้นั้นคือพิพิธภัณฑ์อณุสรณ์ส่งกลับต่างหาก

พอเดินกันมาถึงที่ทางเข้าก็เดินตรงไปซื้อตั๋วสำหรับสองคนโดยทันทีก่อนจะเดินกลับมาหาคนที่ยืนรออยู่

“ ของเรย์ครับ ” ว่าแล้วก็ยื่นตั๋วหนึ่งใบให้

( + )

กล่าวจบก็เดินขึ้นรถประจำทางไปตามผู้โดยสารคนอื่น โบกมือลาก่อนที่รถจะเคลื่อนผ่านสายตาไป

ทำไมถึงรู้ ?

นั่นสินะ ก็แค่เดาเอาน่ะ

ถ้าหากถูกถามก็คงจะตอบเช่นนี้

อย่างน้อยการที่มีเพื่อนรอก็คงดีกว่าการที่ยืนรออยู่คนเดียวเป็นไหน ๆ

ไว้ในอนาคตเขาจะตอบแทนนะ

( จบรูทตรงนี้ได้เลยนะครับ หรือถ้าอยากต่อนิดหน่อยต่อได้เลยนะ )

ทว่าไม่นานนักรถประจำทางสายที่เขาต้องขึ้นนั้นก็ผ่านหน้ามาพอดี โชคดีที่มีคนโดยสารมาด้วยและก็ดูเหมือนจะมีทั้งคนที่กำลังขึ้นและลง

เช่นนั้นเขาจึงหันไปหาบุคคลข้างกายที่ยืนห่างกันไม่มากนักก่อนจะค้อมหัวลง

“ ตอนนี้น่าจะไม่เป็นไรแล้ว ขอบคุณมากเลยนะครับที่มายืนรอเป็นเพื่อน ”

“ หวังว่าจะได้เจอกันที่โรงเรียนนะครับคุณรุ่นน้อง ”

( + )

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังออกมาจากเด็กหนุ่มร่างสูงพร้อมกับรอยยิ้มจางที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า

“ ดูเรื่องมากใช่ไหมล่ะครับ ผมเองก็ไม่ได้อยากจะเรื่องมากอะไรนักหรอก .. ก็เลยลำบากอยู่พอสมควร ”

เป็นคำตอบกำกวม แต่ก็ดูเอนเอียงไปทาง「 ใช่ 」เสียมากกว่า

เช่นนั้นแล้วเขาจึงได้นิ่งเงียบ ราวกับกำลังครุ่นคิด

หรือเขาจะเดินดีนะ

( + )

แม้ใจจริงเขาจะคิดถึงสิ่งตรงข้ามก็ตาม ทว่า ... การมีคนขึ้นรถประจำทางไปด้วยก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีกว่า

เช่นนั้นเมื่อรถประจำทางสายที่เขาต้องขึ้นจะผ่านหน้ามา รถที่หยุดลงพร้อมกับประตูที่เปิด

เขาก็ผายมือให้สุภาพสตรีได้เดินขึ้นไปก่อน

แม้รอยยิ้มจางจะยังคงอยู่บนใบหน้า ทว่าเปลือกตานั้นหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับกำลังสังเกตท่าที

เป็นอย่างที่เขาคิดจริงด้วย

เช่นนั้นเสียงหัวเราะแผ่วเบาจากลำคอจึงได้หลุดออกมา

หล่อนเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่ต่างอะไรจากเพื่อนอีกคนเลยเสียด้วยซ้ำ

เสียงพ่นลมหายใจแผ่วเบาดังออกมา

“ ก็ถ้าโทวกะไม่เบื่อไปซะก่อน ”

“ ถ้าอยากตามมาด้วยผมก็ไม่ว่าอะไร ”

( + )