اینجا آخرش میشه مثل فرندفید که ده پونزده نفر توش باقی موندن تا جمع شد.

گاهی به این فکر می‌کنم اگر تمام این سال‌ها خونه‌ی خودم رو نداشتم که شب که کلید می‌ندازم فقط خودم باشم مجنون دائمی می‌شدم.

۷۲ ساعت کرانچ و بیداری مبارک بدخواهام.

می‌بینم دختران و پسران زیبای خونه روبرویی رو از عصر که بساط مهمونی رو دارن برپا می‌کنن. گهگاهی چشم تو چشم می‌شیم. الان مزه‌ها روی میزه.

هروقت میام اینجا حس می‌کنم هجده سالمه و پشت کنکورم.

ایشالا کار آقای دورسی بگیره حداقل ارزش اکانت ۲۰۲۳ یه زمانی بشه صدها هزار دلار بفروشیم بریم آلمان.