もも
@momo-omtk.bsky.social
#OMTK_commuSS2
橘 もも | ทาจิบานะ โมโม | Y.1-2
155 cm 72 kg | 2009年 5月 12日
(น้ำหนักน้องมักจะขยับตลอดเวลา ส่วนใหญ่ขึ้น-)
🐹 : https://docs.google.com/document/d/1Y3em2LydVq7A5jyIhGjxKJFi_11y2cNzbtSFOtMVGv8/edit?usp=drivesdk
(ว่างตอบช่วงเย็นๆ ดึกๆค้าบ พอดีตอนเช้าทำงาน)
橘 もも | ทาจิบานะ โมโม | Y.1-2
155 cm 72 kg | 2009年 5月 12日
(น้ำหนักน้องมักจะขยับตลอดเวลา ส่วนใหญ่ขึ้น-)
🐹 : https://docs.google.com/document/d/1Y3em2LydVq7A5jyIhGjxKJFi_11y2cNzbtSFOtMVGv8/edit?usp=drivesdk
(ว่างตอบช่วงเย็นๆ ดึกๆค้าบ พอดีตอนเช้าทำงาน)
(ดีใจที่ชอบนะค้าบ💐💕 เดี๋ยวลูกอื่นๆจะตามมาทีหลัง-)
January 8, 2026 at 5:55 PM
(ดีใจที่ชอบนะค้าบ💐💕 เดี๋ยวลูกอื่นๆจะตามมาทีหลัง-)
(💕🥺 ดีใจที่ชอบนะค้าบ ไว้มาใหม่-)
January 8, 2026 at 5:54 PM
(💕🥺 ดีใจที่ชอบนะค้าบ ไว้มาใหม่-)
(อดใจไม่ไหว เด็กๆทุกคนน่ารักเลยฝากระเบิดมาให้ทุกคน🥺🫶)
January 8, 2026 at 5:53 PM
(อดใจไม่ไหว เด็กๆทุกคนน่ารักเลยฝากระเบิดมาให้ทุกคน🥺🫶)
( ดีใจที่ชอบก้อนๆทั้งหลายนะค้าบ🫶💕 แต่ประโยคหลังแปลกๆ- )
January 8, 2026 at 5:52 PM
( ดีใจที่ชอบก้อนๆทั้งหลายนะค้าบ🫶💕 แต่ประโยคหลังแปลกๆ- )
( ระเบิดลง- ดีใจที่ชอบนะค้าบ🥺💕)
January 8, 2026 at 5:50 PM
( ระเบิดลง- ดีใจที่ชอบนะค้าบ🥺💕)
( แค่เจ้าก้าวเท้ามาอยู่ห้องเดียวกับข้า เจ้าโดนแล้วว💣💕)
January 8, 2026 at 5:48 PM
( แค่เจ้าก้าวเท้ามาอยู่ห้องเดียวกับข้า เจ้าโดนแล้วว💣💕)
( @akira-omtk01.bsky.social @kenzaburou-omtk.bsky.social @omtkhikaru.bsky.social @sou-omtk.bsky.social @yoshiaki-omtk.bsky.social @minamotoseiya-omtk.bsky.social @tsubame-omtk.bsky.social @omtk-shizuru.bsky.social @sashio-omtk.bsky.social @omtk-itsuki.bsky.social @r-yoheiomtk.bsky.social )
January 8, 2026 at 5:36 PM
เธอหยิบของกินชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดคำเล็ก ๆ ระหว่างสะพายกระเป๋า ก่อนจะขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“งั้น… โมโมไปต่อก่อนนะคะ”
ก่อนจะหันเดินออกไป เธอหันกลับมาโบกมือให้พร้อมรอยยิ้มจริงใจ
“สู้ ๆ นะคะ ขอให้ร้านลูกค้าเยอะๆ ค่ะ”
พูดจบก็เคี้ยวของกินต่อ พลางเดินกลับเข้าสู่เส้นทางวิ่งต่อ
“งั้น… โมโมไปต่อก่อนนะคะ”
ก่อนจะหันเดินออกไป เธอหันกลับมาโบกมือให้พร้อมรอยยิ้มจริงใจ
“สู้ ๆ นะคะ ขอให้ร้านลูกค้าเยอะๆ ค่ะ”
พูดจบก็เคี้ยวของกินต่อ พลางเดินกลับเข้าสู่เส้นทางวิ่งต่อ
January 7, 2026 at 7:44 PM
เธอหยิบของกินชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดคำเล็ก ๆ ระหว่างสะพายกระเป๋า ก่อนจะขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“งั้น… โมโมไปต่อก่อนนะคะ”
ก่อนจะหันเดินออกไป เธอหันกลับมาโบกมือให้พร้อมรอยยิ้มจริงใจ
“สู้ ๆ นะคะ ขอให้ร้านลูกค้าเยอะๆ ค่ะ”
พูดจบก็เคี้ยวของกินต่อ พลางเดินกลับเข้าสู่เส้นทางวิ่งต่อ
“งั้น… โมโมไปต่อก่อนนะคะ”
ก่อนจะหันเดินออกไป เธอหันกลับมาโบกมือให้พร้อมรอยยิ้มจริงใจ
“สู้ ๆ นะคะ ขอให้ร้านลูกค้าเยอะๆ ค่ะ”
พูดจบก็เคี้ยวของกินต่อ พลางเดินกลับเข้าสู่เส้นทางวิ่งต่อ
โมโมจัดของใส่กระเป๋าให้เรียบร้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาฟัง เธอพยักหน้ารับเบา ๆ รับรู้ได้ว่าบรรยากาศมันเงียบกว่าที่คิดนิดหน่อย
เธอยิ้มบาง ๆ อย่างสงสัยนิดหน่อย ภาพท่าทางแบบนี้ทำให้เธอนึกถึงใครอะไรบ้างอย่างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ขอบคุณนะคะ”
โมโมพูดเสียงนุ่ม ไม่ได้พยายามฝืนบทสนทนา
+
เธอยิ้มบาง ๆ อย่างสงสัยนิดหน่อย ภาพท่าทางแบบนี้ทำให้เธอนึกถึงใครอะไรบ้างอย่างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ขอบคุณนะคะ”
โมโมพูดเสียงนุ่ม ไม่ได้พยายามฝืนบทสนทนา
+
January 7, 2026 at 7:44 PM
โมโมจัดของใส่กระเป๋าให้เรียบร้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาฟัง เธอพยักหน้ารับเบา ๆ รับรู้ได้ว่าบรรยากาศมันเงียบกว่าที่คิดนิดหน่อย
เธอยิ้มบาง ๆ อย่างสงสัยนิดหน่อย ภาพท่าทางแบบนี้ทำให้เธอนึกถึงใครอะไรบ้างอย่างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ขอบคุณนะคะ”
โมโมพูดเสียงนุ่ม ไม่ได้พยายามฝืนบทสนทนา
+
เธอยิ้มบาง ๆ อย่างสงสัยนิดหน่อย ภาพท่าทางแบบนี้ทำให้เธอนึกถึงใครอะไรบ้างอย่างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ขอบคุณนะคะ”
โมโมพูดเสียงนุ่ม ไม่ได้พยายามฝืนบทสนทนา
+
มือเล็ก ๆ เอื้อมไปจับลำต้นใกล้ตัว ค่อย ๆ ขยับตัวช้า ๆ ตามสไตล์คนที่ไม่ถนัดปีนป่าย ไม่รู้ชะตากรรมต่อไปจะเป็นยังไง แต่ถ้าการแข่งขันนี้จบลงเธอคงมีเรื่องเล่าอีกยาวและจดจำอาจารย์คนนี้ได้อย่างดีแน่นอน
( ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะคะ สนุกมาก ลูกก็อึ้งผปค.ก็อึ้ง ไม่คิดว่าในชีวิตนี้ โมโมโดนทิ้งบนต้นไม้555555 ไว้มาโรลกันอีกนะค้าบ✌️✨️)
( ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะคะ สนุกมาก ลูกก็อึ้งผปค.ก็อึ้ง ไม่คิดว่าในชีวิตนี้ โมโมโดนทิ้งบนต้นไม้555555 ไว้มาโรลกันอีกนะค้าบ✌️✨️)
January 7, 2026 at 7:40 PM
มือเล็ก ๆ เอื้อมไปจับลำต้นใกล้ตัว ค่อย ๆ ขยับตัวช้า ๆ ตามสไตล์คนที่ไม่ถนัดปีนป่าย ไม่รู้ชะตากรรมต่อไปจะเป็นยังไง แต่ถ้าการแข่งขันนี้จบลงเธอคงมีเรื่องเล่าอีกยาวและจดจำอาจารย์คนนี้ได้อย่างดีแน่นอน
( ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะคะ สนุกมาก ลูกก็อึ้งผปค.ก็อึ้ง ไม่คิดว่าในชีวิตนี้ โมโมโดนทิ้งบนต้นไม้555555 ไว้มาโรลกันอีกนะค้าบ✌️✨️)
( ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะคะ สนุกมาก ลูกก็อึ้งผปค.ก็อึ้ง ไม่คิดว่าในชีวิตนี้ โมโมโดนทิ้งบนต้นไม้555555 ไว้มาโรลกันอีกนะค้าบ✌️✨️)
ถึงจะบ่นแบบนั้น แต่สีหน้าก็ไม่ได้โกรธจริงจังนัก มากกว่านั้นคือ อึ้ง งง มากกว่า โมโมค่อย ๆ ก้มมองพื้นด้านล่างที่ดูไกลกว่าตอนแรกนิดหน่อย ก่อนจะทำหน้าจริงจัง
“บางที นี่อาจจะเป็นการฝึกที่ยิ่งใหญ่ ก่อนเปิดเรียนอะนะ(?)”
เธอพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ เรื่องประสบการณ์ เรื่องเส้นชัย เรื่องการได้เห็นอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่น
“ถ้าเป็นแบบนั้น… ก็ต้องลองดูสินะคะ”
+
“บางที นี่อาจจะเป็นการฝึกที่ยิ่งใหญ่ ก่อนเปิดเรียนอะนะ(?)”
เธอพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ เรื่องประสบการณ์ เรื่องเส้นชัย เรื่องการได้เห็นอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่น
“ถ้าเป็นแบบนั้น… ก็ต้องลองดูสินะคะ”
+
January 7, 2026 at 7:38 PM
ถึงจะบ่นแบบนั้น แต่สีหน้าก็ไม่ได้โกรธจริงจังนัก มากกว่านั้นคือ อึ้ง งง มากกว่า โมโมค่อย ๆ ก้มมองพื้นด้านล่างที่ดูไกลกว่าตอนแรกนิดหน่อย ก่อนจะทำหน้าจริงจัง
“บางที นี่อาจจะเป็นการฝึกที่ยิ่งใหญ่ ก่อนเปิดเรียนอะนะ(?)”
เธอพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ เรื่องประสบการณ์ เรื่องเส้นชัย เรื่องการได้เห็นอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่น
“ถ้าเป็นแบบนั้น… ก็ต้องลองดูสินะคะ”
+
“บางที นี่อาจจะเป็นการฝึกที่ยิ่งใหญ่ ก่อนเปิดเรียนอะนะ(?)”
เธอพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ เรื่องประสบการณ์ เรื่องเส้นชัย เรื่องการได้เห็นอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่น
“ถ้าเป็นแบบนั้น… ก็ต้องลองดูสินะคะ”
+
โมโมนั่งนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นไปหลายวินาที
ทั้งร่างกาย ทั้งสมอง เหมือนหยุดทำงานพร้อมกัน
“อ้าว…?”
เสียงรองเท้าที่หายไปพร้อมเงาร่างของอาจารย์ทำให้เธอเพิ่งรู้ตัวจริง ๆ ว่า
ถูกทิ้งไว้บนต้นไม้แล้ว
“อะ… อาจารย์คะ…?”
ไม่มีเสียงตอบ
มีแค่ความเงียบ กับป่ามืด ๆ รอบตัว
เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ให้ตัวเอง
“นี่มัน… แกล้งเด็กชัด ๆ เลยนะคะ…”
+
ทั้งร่างกาย ทั้งสมอง เหมือนหยุดทำงานพร้อมกัน
“อ้าว…?”
เสียงรองเท้าที่หายไปพร้อมเงาร่างของอาจารย์ทำให้เธอเพิ่งรู้ตัวจริง ๆ ว่า
ถูกทิ้งไว้บนต้นไม้แล้ว
“อะ… อาจารย์คะ…?”
ไม่มีเสียงตอบ
มีแค่ความเงียบ กับป่ามืด ๆ รอบตัว
เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ให้ตัวเอง
“นี่มัน… แกล้งเด็กชัด ๆ เลยนะคะ…”
+
January 7, 2026 at 7:37 PM
โมโมนั่งนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นไปหลายวินาที
ทั้งร่างกาย ทั้งสมอง เหมือนหยุดทำงานพร้อมกัน
“อ้าว…?”
เสียงรองเท้าที่หายไปพร้อมเงาร่างของอาจารย์ทำให้เธอเพิ่งรู้ตัวจริง ๆ ว่า
ถูกทิ้งไว้บนต้นไม้แล้ว
“อะ… อาจารย์คะ…?”
ไม่มีเสียงตอบ
มีแค่ความเงียบ กับป่ามืด ๆ รอบตัว
เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ให้ตัวเอง
“นี่มัน… แกล้งเด็กชัด ๆ เลยนะคะ…”
+
ทั้งร่างกาย ทั้งสมอง เหมือนหยุดทำงานพร้อมกัน
“อ้าว…?”
เสียงรองเท้าที่หายไปพร้อมเงาร่างของอาจารย์ทำให้เธอเพิ่งรู้ตัวจริง ๆ ว่า
ถูกทิ้งไว้บนต้นไม้แล้ว
“อะ… อาจารย์คะ…?”
ไม่มีเสียงตอบ
มีแค่ความเงียบ กับป่ามืด ๆ รอบตัว
เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ให้ตัวเอง
“นี่มัน… แกล้งเด็กชัด ๆ เลยนะคะ…”
+
พอกลืนคำสุดท้ายลงคอ เธอก็สูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย เหมือนรวบรวมความกล้า ก่อนจะหันไปทางฮันด้วยสีหน้าเกรงใจแต่จริงใจ
“เอ่อ… อาจารย์คะ ช่วยพาลงข้างล่างหน่อยได้ไหมคะ”
เธอยิ้มบาง ๆ และหัวเราะแห้ง ๆ
“หนูคิดว่า… ถ้าอยู่นานกว่านี้ หนูคงจะไม่ถึงเส้นชัยแน่ๆ”
“เอ่อ… อาจารย์คะ ช่วยพาลงข้างล่างหน่อยได้ไหมคะ”
เธอยิ้มบาง ๆ และหัวเราะแห้ง ๆ
“หนูคิดว่า… ถ้าอยู่นานกว่านี้ หนูคงจะไม่ถึงเส้นชัยแน่ๆ”
January 7, 2026 at 1:07 PM
พอกลืนคำสุดท้ายลงคอ เธอก็สูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย เหมือนรวบรวมความกล้า ก่อนจะหันไปทางฮันด้วยสีหน้าเกรงใจแต่จริงใจ
“เอ่อ… อาจารย์คะ ช่วยพาลงข้างล่างหน่อยได้ไหมคะ”
เธอยิ้มบาง ๆ และหัวเราะแห้ง ๆ
“หนูคิดว่า… ถ้าอยู่นานกว่านี้ หนูคงจะไม่ถึงเส้นชัยแน่ๆ”
“เอ่อ… อาจารย์คะ ช่วยพาลงข้างล่างหน่อยได้ไหมคะ”
เธอยิ้มบาง ๆ และหัวเราะแห้ง ๆ
“หนูคิดว่า… ถ้าอยู่นานกว่านี้ หนูคงจะไม่ถึงเส้นชัยแน่ๆ”