Τζόγο με το κεφάλι του Μαδούρο έπαιξαν κάποιοι επιτήδειοι.

Η εφημερίδα «Haaretz» αποκαλύπτει κι άλλες υπόγειες επαφές κυβέρνησης Μητσοτάκη και σκοτεινών κέντρων μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών

Οδηγία του BBC προς τους συντάκτες να μη χρησιμοποιούν τον όρο «απαγωγή», αλλά «σύλληψη».

Σαφή καταδίκη της αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στη Βενεζουέλα απηύθυνε το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για ενέργεια που παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου και υπονομεύει τη διεθνή ασφάλεια. __FILE - In this file photo dated Friday, Jan. 25, 2019, Venezuelan President Nicolas Maduro gives a press conference at Miraflores presidential palace in Caracas, Venezuela. More than a week into a political standoff, Venezuelan President Nicolas Maduro said Wednesday Jan. 30, 2019, that he is willing to negotiate with opposition leader Juan Guaido. (AP Photo/Ariana Cubillos, FILE) The Press Project 6 Ιανουαρίου 2026 | 16:37:59 Σχόλια Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit Σε δηλώσεις της προς δημοσιογράφους, η επικεφαλής της υπηρεσίας Τύπου του Γραφείου, Ραβίνα Σαμντασάνι, τόνισε ότι η αμερικανική επιχείρηση αντιβαίνει στην πάγια αρχή σύμφωνα με την οποία τα κράτη οφείλουν να απέχουν τόσο από την απειλή όσο και από τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ανεξαρτησίας άλλων κρατών. «Η διεθνής κοινότητα οφείλει να μιλήσει με μία φωνή και να επιμείνει στην τήρηση αυτής της θεμελιώδους αρχής», σημείωσε, προειδοποιώντας ότι η ανοχή τέτοιων πρακτικών δημιουργεί επικίνδυνα προηγούμενα. Το Γραφείο του ΟΗΕ ξεκαθαρίζει ότι η στρατιωτική επέμβαση δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αντιθέτως, όπως υπογραμμίζεται, διαβρώνει το πλαίσιο της διεθνούς ασφάλειας και καθιστά όλα τα κράτη λιγότερο ασφαλή, στέλνοντας το μήνυμα ότι η ισχύς υπερισχύει του δικαίου. Παράλληλα, τονίζεται ότι το μέλλον της Βενεζουέλας πρέπει να καθοριστεί αποκλειστικά από τον ίδιο τον λαό της χώρας, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις. Η περαιτέρω αποσταθεροποίηση και στρατιωτικοποίηση, προειδοποιεί ο ΟΗΕ, δεν μπορεί παρά να επιδεινώσει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit

Tο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ «ανακοίνωσε σήμερα την κατάσχεση του πλοίου M/V Bella 1 για παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων»

Επιμένει η κυβέρνηση στη γραμμή των αιτημάτων «εκτός δημοσιονομικών ορίων».

Μπαράζ συνελεύσεων το απόγευμα στα μπλόκα για τη λήψη αποφάσεων • Εκφράζουν απογοήτευση για τις ανακοινώσεις

Το Reuters σημειώνει χαρακτηριστικά ότι πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία ο αμερικανικός στρατός επιχειρεί να κατασχέσει πλοίο υπό ρωσική σημαία.

«Η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα αποτελεί ακόμη ένα έγκλημα του ιμπεριαλισμού σε βάρος των λαών. Είναι συνέχεια των επεμβάσεων, αποκλεισμών, πραξικοπημάτων και πολέμων που βρίσκονται σε εξέλιξη σε όλο τον πλανήτη, που αιματοκυλούν και ξεριζώνουν λαούς, στο όνομα των κερδών των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών» αναφέρει το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (Π.Α.ΜΕ.). __Alexandros Michailidis / SOOC The Press Project 6 Ιανουαρίου 2026 | 18:02:09 Σχόλια Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit «Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δεν ενδιαφέρονται ούτε για τη «δημοκρατία», ούτε για τα προσχήματα που κατά καιρούς επιστρατεύουν. Αυτό που επιδιώκουν είναι ο έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Νότιας Αμερικής, των κοιτασμάτων και της παραγωγής πετρελαίου της Βενεζουέλας, η επιβολή της δικής τους κυριαρχίας σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαών, στο πλαίσιο της εφαρμογής του νέου “Δόγματος Μονρόε” που προμηνύει κλιμάκωση της σύγκρουσης με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία συνολικά στην περιοχή» προσθέτει. «Καταρρέει με πάταγο το παραμύθι περί «ειρηνοποιού» και «διαβολικά καλού» Τραμπ, που αναπαράγει η τωρινή κυβέρνηση της ΝΔ, οι προηγούμενες και τα κόμματα του κεφαλαίου. Μιλούν για «σταθερότητα» και «ασφάλεια» τη στιγμή που στηρίζουν, δικαιολογούν και συμμετέχουν ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που ματώνουν τους λαούς από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Μέση Ανατολή, μετατρέποντας και τη δικιά μας χώρα σε ορμητήριο πολέμου, καθιστώντας τον λαό μας στόχο» σημειώνει το ΠΑΜΕ. «Το ΠΑΜΕ εκφράζει την αλληλεγγύη του στην εργατική τάξη, στα συνδικάτα και στον λαό της Βενεζουέλας που αγωνίζονται ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ και για το δικαίωμά τους να καθορίζουν οι ίδιοι το μέλλον της χώρας τους, χωρίς ξένες επεμβάσεις και εκβιασμούς. Καλούμε τα σωματεία, τα Εργατικά Κέντρα και τις Ομοσπονδίες να καταδικάσουν τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και να εκφράσουν την αλληλεγγύη του στον λαό της Βενεζουέλας και στον δίκαιο αγώνα του ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στην πατρίδα του» καταλήγει. Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit

Αιχμηρή απάντηση του γραμματέα του ΜέΡΑ25

Οι αριθμοί γκρεμίζουν το κυβερνητικό success story.

«Η Νέα Αριστερά στηρίζει την 24ωρη απεργία των εργαζόμενων στο ελεύθερο θέατρο σήμερα Σάββατο 27 Δεκεμβρίου και στέκεται στο πλευρό των ηθοποιών, των τεχνικών και όλων των συντελεστών που εδώ και χρόνια διεκδικούν το αυτονόητο: Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, αξιοπρεπείς αμοιβές, πληρωμένες πρόβες, πλήρη ασφάλιση», αναφέρει ανακοίνωση του κόμματος. The Press Project 27 Δεκεμβρίου 2025 | 12:45:42 Σχόλια Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit **Αναλυτικά:** _Το θέατρο δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί ως «fast food». Είναι μία συλλογική τέχνη, η οποία απαιτεί χρόνο, πρόβες, αυταπάρνηση._ _Από τον Ευριπίδη έως τον Μπέκετ, τον Ίψεν και τα σύγχρονα κείμενα, το θέατρο είναι η οικουμενική αρένα της αμφισβήτησης και της επανάστασης, και όχι βιτρίνα εργοδοτικής ασυδοσίας και κυβερνητικής κολακείας._ _Η Συλλογική Σύμβαση προασπίζει τις φωνές των ηθοποιών ώστε να ακούγεται μέσα από τα κείμενα ό,τι δεν τολμάμε να πούμε, ό,τι δεν τολμάμε να ζήσουμε. Η Συλλογική Σύμβαση είναι το δικαίωμα των κειμένων να συνεχίσουν να υπάρχουν μέσα από τους ηθοποιούς, οι οποίοι είναι φορείς και διασώστες αυτής της τέχνης._ _Σε μια χώρα που αντιμετωπίζει τον πολιτισμό ως κόστος και μόνο, οι εργαζόμενοι στο θέατρο θυμίζουν ότι χωρίς εργασιακά δικαιώματα δεν υπάρχει πολιτισμός._ _Καλούμε όλες και όλους να στηρίξουν την απεργία και να βρεθούν στη συγκέντρωση στη Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, σήμερα στις 19:00, γιατί, όπως είπε και ο Μπρέχτ, «αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει»._ Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit

Το θεατρικό έργο του Ίψεν «Ένας εχθρός του λαού» γράφτηκε το 1882, ωστόσο εκπλήσσει με την επικαιρότητά του. Ο Ίψεν φαίνεται ότι κατανοεί από πολύ νωρίς τις καταστροφικές συνέπειες που η ταχεία και άνευ όρων οικονομική ανάπτυξη που ευαγγελίζεται ο καπιταλισμός, με δέλεαρ τη δημιουργία θέσεων εργασίας, οδηγούν σε αθέμιτες πρακτικές, στην αλλοτρίωση του ατόμου και στη θυσία κάθε ηθικής αξίας και αντικειμενικότητας στο βωμό του κέρδους. Πρόκειται για ένα βαθιά πολιτικό έργο, που ξεσκεπάζει τη διαπλοκή των θεσμικών εξουσιών με τον τύπο (έντυπο εν προκειμένω), αλλά και τα παιχνίδια αισχροκέρδειας, τύπου χρηματιστηρίου, που προκύπτουν από κάθε -τεχνητή ή μη- κρίση. Εύη Προύσαλη 27 Δεκεμβρίου 2025 | 16:55:52 Σχόλια Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit **_Της Εύης Προύσαλη_** Ίψεν, Εχθρός του λαού, σκηνοθεσία Thomas Ostermeier Ο Στόκμαν, ο γιατρός μιας λουτρόπολης, ανακαλύπτει ότι το ιαματικό νερό των πηγών της πόλης του, όπου καταφεύγουν χιλιάδες τουρίστες για να θεραπευθούν, είναι μολυσμένο από τα εργοστάσια που βρίσκονται στα περίχωρα. Στέλνει, αμέσως, ένα άρθρο στους δημοσιογράφους της τοπικής εφημερίδας για να πληροφορήσει τους πολίτες, ενώ ενημερώνει τον δήμαρχο, που είναι και αδερφός του. Ο εκδότης της εφημερίδας __Η φωνή του λαού__ συμφωνεί αρχικά να δημοσιευτεί το άρθρο. Στην πορεία, όμως, και μετά από συζήτηση με τον δήμαρχο για τις επιπτώσεις στην πόλη, αντιλαμβάνονται ότι η αποκάλυψη αυτή μπορεί να οδηγήσει στο κλείσιμο των λουτρών, οπότε αποφασίζουν να συγκαλύψουν τα αποδεικτικά στοιχεία. Ο γιατρός, μη έχοντας άλλη επιλογή, καλεί τους κατοίκους της πόλης σε ανοιχτή συνέλευση για να τους ενημερώσει δια ζώσης. Οι πολίτες παραρυρμένοι από τις αιτιάσεις του δημάρχου αρνούνται να υποστηρίξουν τον γιατρό και τον κηρύσσουν εχθρό του λαού. Απολύεται από τη θέση του στα λουτρά και διώχνεται από το σπίτι που νοικιάζει. Απομονωμένοι, ο γιατρός και η γυναίκα του συνεχίζουν να αντιστέκονται. Το θεατρικό έργο του Ίψεν τελειώνει με τον γιατρό να αναφωνεί την περίφημη φράση: «Ο πιο δυνατός άνθρωπος του κόσμου είναι ο πιο μόνος του». Το θεατρικό έργο του Ίψεν __Ένας__ ε __χθρός του λαού__ γράφτηκε το 1882, ωστόσο εκπλήσσει με την επικαιρότητά του. Ο Ίψεν φαίνεται ότι κατανοεί από πολύ νωρίς τις καταστροφικές συνέπειες που η ταχεία και άνευ όρων οικονομική ανάπτυξη που ευαγγελίζεται ο καπιταλισμός, με δέλεαρ τη δημιουργία θέσεων εργασίας, οδηγούν σε αθέμιτες πρακτικές, στην αλλοτρίωση του ατόμου και στη θυσία κάθε ηθικής αξίας και αντικειμενικότητας στο βωμό του κέρδους. Πρόκειται για ένα βαθιά πολιτικό έργο, που ξεσκεπάζει τη διαπλοκή των θεσμικών εξουσιών με τον τύπο (έντυπο εν προκειμένω), αλλά και τα παιχνίδια αισχροκέρδειας, τύπου χρηματιστηρίου, που προκύπτουν από κάθε -τεχνητή ή μη- κρίση. Η παράσταση που σκηνοθετεί ο Γερμανός Τόμας Όστερμάϊερ (Thomas Ostermeier) διευθυντής της βερολινέζικης σκηνής Σαουμπίνε, επικαιροποιεί καίρια το κείμενο, αντικαθιστώντας τον λόγο που εκφωνεί ο γιατρός Στόκμαν στη λαϊκή συνέλευση με δεδομένα αναφορικά με την παγκόσμια νεοφιλελεύθερη κατάσταση, τη διεθνή οικονομική κρίση, τους πολέμους, τη φτωχοποίηση, αναφέροντας ότι: «Η πολιτική είναι δηλητηριασμένη, ο δυτικός κόσμος ταϊζει τις ανισότητες, η κοινωνία νοσεί, (…) είμαστε όλοι συνένοχοι». Ταυτοχρόνως, η παράσταση διευρύνει την πολιτική διάσταση του έργου δημιουργώντας σε πραγματικό/θεατρικό χρόνο μία συνέλευση πολιτών/θεατών, η οποία αξιοποιώντας τη διάδραση ηθοποιών-θεατών αναδεικνύει το πώς συμπεριφέρονται οι θεατές ως πολίτες, ποιες είναι οι σκέψεις και οι επιλογές τους απέναντι στα σκηνικά δρώμενα, αλλά και απέναντι στην παγκόσμια κατάσταση και τις επιλογές της εξουσίας που οι ίδιοι ψηφίζουν. Μια απόπειρα, δηλαδή, αυτοανάλυσης των θεατών, μέσω της θεατρικής πράξης. Πρόκειται για τις ελάχιστες εκείνες περιπτώσεις παραστάσεων, όπου ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι έχει πέσει σε παγίδα, κοιτάζοντας γυμνό τον εαυτό του στον καθρέφτη της σκηνής: διότι, ενώ οι θεατές υπερασπίζονται -μέσα από τον διαδραστικό διάλογο- το πλειοψηφικό σύστημα και την ικανότητά τους να κρίνουν και να ψηφίζουν ορθά, παραδέχονται ταυτοχρόνως, μέσω της ανοιχτής ψηφοφορίας, ότι η πλειονότητα δεν έχει πάντα δίκιο και ότι το «δημοκρατικό» σύστημα που κατ’ εξακολούθηση ψηφίζουν είναι διεφθαρμένο και άδικο. Και όμως συνεχίζουν να το ψηφίζουν (!). Η διάδραση και η συμμετοχικότητα της παράστασης κατορθώνουν, τελικώς, να αποκαλύψουν την αυτοαναιρούμενη και εν τέλει αντιφατική συμπεριφορά της πλειονότητας των πολιτών/θεατών, η οποία υπονομεύει απολύτως τη δημοκρατία. Η παράσταση σχολιάζει, επίσης, το θέμα της επάρκειας γνώσεων και καλλιέργειας του πολίτη/ψηφοφόρου, κάτι που θίγεται και στο πρωτότυπο κείμενο. Διότι αν η δημοκρατία στηρίζεται στην επιπόλαια, απαίδευτη, χειραγωγούμενη και διεφθαρμένη πλειοψηφία, τότε πόσο δίκαιο είναι το αποτέλεσμά της; Μήπως οφείλει ο πολίτης να μορφωθεί και να ωριμάσει ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά, ώστε με τις επιλογές του να μην διαψεύδει τον εαυτό του και να αυτοαναιρείται; Οι αρχαίοι Έλληνες, τους οποίους, ενίοτε, επικαλούμαστε για τη δημοκρατική τους πρακτική, είχαν αρκετές δικλείδες ασφαλείας για να διασφαλίζουν το πολίτευμά τους. Η λεγόμενη δοκιμασία [1] ήταν μια σχολαστική εξέταση στην οποία υποβάλλονταν οι υποψήφιοι βουλευτές και οι άρχοντες της πόλης, που αφορούσε τόσο το ήθος όσο και την ικανότητά τους να διοικήσουν. Μήπως θα έπρεπε να εφαρμόσουμε σήμερα τη δοκιμασία αυτή στους σύγχρονους δημόσιους λειτουργούς και εξ επαγγέλματος πολιτικούς, αλλά και στους πολίτες/ψηφοφόρους; Μια ενδελεχής ανάλυση των πολιτικών επιλογών της πλειονότητας του ελληνικού λαού των τελευταίων ετών αναφορικά με τα καθ’ ημάς κοινωνικο-πολιτικά γεγονότα και τις διαπλοκές τους φέρνει στην επιφάνεια ένα αμείλικτο ερώτημα: μήπως τελικά εχθρός του λαού είναι … ο ίδιος λαός; Η σκηνοθεσία (Thomas Ostermeier) αξιοποιεί μεταμοντέρνα στοιχεία, ανάμεσα στα οποία ο γραπτός λόγος και το σχέδιο, ως σημαίνοντα στοιχεία της παράστασης. Πάνω σε έναν μαύρο τοίχο αποτυπώνονται ζωγραφισμένα αντικείμενα, σκηνικές οδηγίες, συνθήματα και άσχετες μεταξύ τους λέξεις (Healer, Buddha, Hollywood, total eclipse, kill him κ.ά.). Αποτυπώνονται επίσης βουνά, αεροπλάνα, αλεξίπτωτα (εικονοποίηση των σύγχρονων δραστηριοτήτων στις οποίες επιδίδονται οι πολίτες για ψυχαγωγία), κυκλώματα υπολογιστών και διαδικτύου (VLAN3, Core Switch, tablet, desktop κ.ά.), που αποτελούν τον εικονικό κόσμο από τον οποίο όλοι εξαρτόμαστε, αλλά και αδιευκρίνιστα σχήματα και εικόνες, που απεικονίζουν την εξωτερική πραγματικότητα και την παγκόσμια κοινότητα μέσα στην οποία όλοι διαβιούμε, και μέσα στην οποία εγγράφεται και το «ασήμαντο» αυτό γεγονός που ταλανίζει τη μικρή πόλη. Τα δραματικά πρόσωπα καλούνται να πάρουν τις αποφάσεις τους μέσα στο συγκεκριμένο κοινωνικό περικείμενο, το οποίο στο τέλος της παράστασης καταστρέφεται από μπογιά. Το παραστασιακό κείμενο (διασκευή Florian Borchmeyer & Thomas Ostermeier) παρουσιάζει γραμμική εξέλιξη και πλοκή, που διακόπτεται από μπρεχτικού τύπου ιντερμέδια της ροκ μπάντας στην οποία συμμετέχει ο γιατρός, και η οποία παίζει Ντέιβιντ Μπάουι -ίσως πιο επιτελεστικό θα ήταν αν επιλεγόταν ο Μπομπ Ντύλαν, ως περισσότερο κοινωνικά παρεμβατικός καλλιτέχνης. Οι γκροτέσκο πινελιές (κυρίως ερμηνευτικού τύπου, Ιάσονας Άλυ) σχολιάζουν με σαρκαστική διάθεση τα δρώμενα όταν δεν υπερβάλλουν. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, χαρακτηριστικό της σκηνοθεσίας είναι η κατάργηση του διαχωρισμού των τόπων σκηνής-πλατείας, η οποία αποδίδει στο κατηγόρημα θεατής την ξεχασμένη εν πολλοίς στο σύγχρονο θέατρο ιδιότητα του δρώντος πολίτη. Η συμμετοχή του κοινού σε μια παράσταση δεν συμβαίνει, βεβαίως, για πρώτη φορά στο θέατρο. Ωστόσο, είναι από τις λίγες φορές που ο τρόπος που υλοποιείται στην παράσταση είναι οργανικός, απολύτως ενσωματωμένος στη σκηνική δράση και ως εκ τούτου δραματουργικά αναγκαίος. Ίσως, στον 21ο αιώνα, η διαβούλευση σκηνής/πλατείας να είναι πλέον περισσότερο από ποτέ αναγκαία, όταν μάλιστα αποκαλύπτει ατομικές και κοινωνικές παθογένειες, όπως συμβαίνει στην παράσταση. Εμπνευσμένη στιγμή. Όλοι οι ηθοποιοί, ανεξαιρέτως, επιτελούν με αξιοθαύμαστη ακρίβεια και συνέπεια τους ρόλους τους. Η χρήση των μικροφώνων (ψείρες), όμως, αποστασιοποιεί και απομειώνει το υποκριτικό τους προφίλ, συντείνοντας σε μια αποξενωτική και «ψηφιοποιημένη» επικοινωνία. Η ανθρώπινη φωνή αδιαμεσολάβητη ενέχει αναμφισβήτητα μεγαλύτερη επίδραση, όταν μάλιστα πρόκειται για ερμηνείες τόσο συναισθηματικά φορτισμένες και διανοητικά μεστές. Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής (γιατρός Στόκμαν) αυθόρμητος και αυθεντικά μαχητικός, ο Μιχάλης Οικονόμου (δήμαρχος, αδερφός του γιατρού) κινείται εξαιρετικά στις υποκριτικές λεπτομέρειες και διακυμάνσεις του ρόλου του, και με άνεση ανάμεσα στην ειρωνεία, τον κυνισμό και τον πραγματισμό του πολιτικού, η Λένα Παπαληγούρα (Άσλακσεν, ιδιοκτήτρια εφημερίδας) σχηματοποιεί εύστοχα τον καιροσκοπισμό της αρχισυντάκτριας, ο Ιερώνυμος Καλετσάνος (πεθερός του γιατρού) αποδίδει την έκδηλη απάθεια και την εκμεταλλευτική διάθεση του ιδιοτελούς βιομηχάνου με λιτότητα, η Άλκηστις Ζιρώ (σύζυγος) διακριτικά ευαίσθητη και με υπέροχη φωνή, ο Στέλιος Δημόπουλος (συντάκτης) και ο Ιάσονας Άλυ (δημοσιογράφος) υπηρετούν τους τύπους τους με ευχέρεια και αρτιότητα. Η ερμηνευτική γραμμή που ακολουθείται στην παράσταση είναι ο ρεαλισμός. Το πρόβλημα ανακύπτει, όμως, όταν ο ρεαλισμός αγγίζει τα όρια του νατουραλισμού. Όλες οι παραπάνω ερμηνείες φαίνεται να παρασύρονται από ένα χαρίεν, παιγνιώδες, έντονα αφελές, νεανικό χιουμοριστικό ύφος που αποτελεί τη βάση της υποκριτικής τους προσέγγισης. Αυτή η υποκριτική ελαφρότητα, όμως, υπονομεύει την συνειδητότητα των πράξεων κάθε ρόλου και μειώνει τη σοβαρότητα των συνεπειών τους (σκηνοθετική οδηγία ή επιλογή των ηθοποιών άραγε;). Ο κάθε ρόλος, έτσι, αντί να (παρ)ίσταται στιβαρά, σχηματοποιείται, περιγράφεται και «παρουσιάζεται». Μάλλον, ξεπεράστηκε το λεπτό όριο ανάμεσα στη φυσικότητα και την επιτηδευμένη φυσικότητα. Το φαινόμενο εντείνεται στη συνέλευση, όπου ο πολύ γρήγορος ρυθμός των απαντήσεων και των σχολίων των ηθοποιών στα λεγόμενα των θεατών αποδίδει έναν χαρακτήρα ψευδεπίγραφης συνέλευσης, που ναι μεν είναι ζητούμενο στο σκηνικό επίπεδο, αλλά όχι στο πραγματικό επίπεδο, όπου ζητάται από τον θεατή να αυτοπαρουσιαστεί και να εκτεθεί. Οι έκδηλα ειρωνικές απαντήσεις των ηθοποιών στις τοποθετήσεις των θεατών ακυρώνουν την ουσία των λεγομένων, δημιουργώντας ένα κλίμα ακραία καρικατουρίστικο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, υπονομεύεται και το καινοτόμο σκηνοθετικό εγχείρημα, μαζί και η όποια επιτελεστικότητά του. Η συνέλευση, είναι δραματουργικά μια παρωδία, αλλά στο πραγματικό επίπεδο οι θεατές πρέπει άραγε να γίνουν τα θύματα αυτής της παρωδίας; Αν συμβεί αυτό, τότε μια παράσταση ουσιαστικά ριζοσπαστική κινδυνεύει να γίνει απελπιστικά συντηρητική, καθώς ευτελίζεται το αίτημα συμμετοχής των θεατών. Στη γερμανική εκδοχή της παράστασης, που είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών (2013), οι ρόλοι/ηθοποιοί λειτούργησαν με απόλυτη αφαίρεση, ενώ εξέπεμπαν στιβαρότητα και επίγνωση, γεγονός που καθιστούσε την παράσταση απειλητικά επικίνδυνη και αφοπλιστική. Κάτι που στερήθηκε η ελληνική εκδοχή, με την υπερβολικά χιουμοριστική προσέγγιση. Τα ενδύματα (Nina Wetzel-Νατάσας Παπαστεργίου) και τα αφαιρετικά σκηνικά (Jan Pappelbaum) υποδηλώνουν εύστοχα τη σύγχρονη εποχή. Ο φωτισμός (Erich Schneider – Σοφίας Αλεξιάδου) δημιουργεί ενδιαφέρουσες ατμοσφαιρικές ποιότητες στις σκηνές. Στο θεατρικό έργο του Ίψεν, ο γιατρός δεν συμβιβάζεται. Στη συγκεκριμένη παράσταση το τέλος παραμένει ανοιχτό, αμφισβητώντας ακόμη και την ηθική ακεραιότητα του γιατρού -πράγμα που διανοίγει ένα επιπλέον πεδίο διερωτήσεων. Το σημαντικό στοιχείο είναι, όμως, ότι στην παράσταση αμφισβητείται άμεσα το κατά πόσο η πλεινότητα των πολιτών μπορεί να έχει ορθή κρίση, είτε το αν είναι ικανή να ερμηνεύει τις κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες και τα διαπλεκόμενα μέσα στα οποία ζει, και ενίοτε συμμετέχει. Όσο κι αν, σε πρώτο επίπεδο, φαίνεται ότι η παράσταση προβάλλει τα μεμονωμένα άτομα/πολίτες που αντιστέκονται στους αλλοτριωτικούς μηχανισμούς του νεοφιλελεύθερου συστήματος, το επίκεντρο είναι η αποκάλυψη της συμπεριφοράς της πλειονότητας των πολιτών. Διότι, αν η πλειονότητα στέκεται στο ύψος των περιστάσεων παρόμοιοι «ήρωες» δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης. Εξ ου και η ρήση του Μπρεχτ από τον _Γαλιλαίο_ : «Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες». Θέατρο Κνωσός _Πατησίων 195 & Κνωσού 11 ,Πατήσια_ Tηλ: _2168001912_ Παραστάσεις: Πέμ., Παρ. 9 μ.μ., Σάβ. 9.15 μ.μ., Κυρ. 6 μ.μ., Τετ. 8 μ.μ. Τιμές: Από € 15. Διάρκεια 120 λεπτά [1] Robert Flaceliere, _Ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων_ , μτφρ. Γέρας Δ. Βανδώρος, Εκδόσεις Παπαδήμα, Αθήνα, 2000, σσ. 58-9 Η Εύη Προύσαλη είναι δρ. Θεατρικών Σπουδών Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit

Η βουλευτής του ΚΚΕ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, Διαμάντω Μανωλάκου, κατήγγειλε σήμερα στην «ΕΡΤ News» την κυβερνητική πολιτική απέναντι στους αγρότες, μιλώντας για «αδιαλλαξία, καταστολή, συκοφαντίες και βρώμικες μεθόδους». __Menelaos Myrillas / SOOC The Press Project 27 Δεκεμβρίου 2025 | 15:21:21 Σχόλια Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit Συγκεκριμένα, η κ. Μανωλάκου αναφέρθηκε σε «ωμή παρέμβαση» σε προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς αγροτών για την είσπραξη ασφαλιστικών εισφορών εν μέσω εορτών, χαρακτηρίζοντάς την «ντροπή». Επίσης, κατήγγειλε ότι ενώ οι αγρότες είχαν φροντίσει να ανοίξουν δρόμους για τους ταξιδιώτες, η αστυνομία κατευθύνθηκε σε λασπόδρομους, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια των πολιτών. Η βουλευτής τόνισε ότι τα αιτήματα των αγροτών είναι συγκεκριμένα και αφορούν την άρση διώξεων, την καταβολή χρωστούμενων, το αφορολόγητο πετρέλαιο και τη σταθερή τιμή ενέργειας, ενώ επεσήμανε την απουσία δεσμεύσεων στον προϋπολογισμό του 2026 για την αύξηση επιστροφής φόρου στο πετρέλαιο. Σχολιάζοντας τη νέα κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με κλείσιμο δρόμων, η κ. Μανωλάκου υπογράμμισε ότι οι αγρότες αντιδρούν στην κυβερνητική πολιτική και ζήτησε την κατάργηση διοδίων, τονίζοντας ότι «οι δρόμοι έχουν πληρωθεί ξανά και ξανά για να πλουτίζουν όμιλοι». Κατέληξε, υποστηρίζοντας ότι ο αγώνας των αγροτών είναι υπέρ του λαού και ενάντια στις πολιτικές που ευνοούν μεγάλες επιχειρήσεις. Μοιράσου το __ * __Facebook * __Twitter * __LinkedIn * __Reddit

Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σοβαρότερη πολιτική κρίση από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της το 2008.