(คันตะจิ๋ววว😭💕💕 ตุวเท่าเน้)

"อาจจะกระทันหันไปสักหน่อย..."

ไม่สิ...กระทันหันสุดๆเลยล่ะ...

แต่ถึงยังไงก็อยากพูดออกไปในแบบที่ดูดีอีกหน่อยนี่นา...

"แต่ก็...สุขสันต์วันเกิดนะคะเรย์คุง"

โอโจฮิเมะระบายยิ้มออกมาให้กับสุนัขหนุ่มเบื้องหน้า ยามได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำสุขสันต์วันเกิดให้กับเขาอีกครั้ง...

เห็นอีกฝ่ายประคองเหรียญไว้ซะแนบแน่นก็หลุดขำออกมาเบาๆกับท่าทีน่าเอ็นดูนั่น เมื่ออีกคนบอกจะคืนให้ทีหลังเธอก็พยักหน้าตอบเบาๆ

จนกระทั่งปุ่มบนตู้สว่างขึ้นมาเพราะเหรียญที่หยอดลงไป

“อืม… เอาเหมือนเซคิคุงก็ได้จ้ะ”

นานามิไม่ได้คิดไว้เลยตอบไปอย่างนั้น บางทีอาจจะได้รู้รสนิยมเครื่องดื่ม(?)ของเพื่อนร่วมชั้นไปด้วยก็ได้

🦈🌸: บ้านพี่รอต้อนรับเสมอเลยจ้ะ ไว้จะรอนะ( ⸝⸝´꒳`⸝⸝)

“..พนักงานเงินเดือนที่สดใสและดีดมากๆแน่ๆเลยนะ”
“การทำเพื่อครอบครัวก็เป็นความฝันอย่างนึงได้เนอะ”

เธอยิ้มบางๆให้อีกฝ่าย ความฝันนั่นถึงจะบอกว่าคิดไม่ออก แต่ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

“แถมตอนนี้คันตะคุงเพิ่งม.4 ยังมีเวลาคิดอีกสักพักอยู่ด้วย”

อนาคตมันไม่แน่นอนเสมอไป คันตะอาจจะเจอเส้นทางของตัวเองก็ได้

“เพราะงั้นมาพยายามไปด้วยกันนะ”

เห็นท่าทีโอเวอร์นั่นก็หัวเราะคิกคัก นานามิเซนเซย์งั้นหรอ..? ก็ดูดีเหมือนกันนะ

“เป็นลูกศิษย์ที่พี่กับคุณพ่อภูมิใจเลยล่ะ”

เธอยื่นมือลูบหัวเบาๆอย่างเอ็นดู ยังไงก็เป็นเสมือนน้องชายเลยด้วย เพราะอยู่กันมาแต่ไหนแต่ไร

“พนักงานเงินเดือนหรอ...”

เธอนึกภาพในหัวตามเมื่อได้รับคำตอบกลับมา เป็นคำตอบที่ต่างจากที่คาดไว้เหมือนกัน เพราะคันตะคุงสดใสตั้งขนาดนี้นี่นา แต่เหตุผลนั่นสมเป็นอีกฝ่ายมากๆเลย
+

(พร้อมเสมอค่ะ หลังไมค์หน้าไมค์ขอแค่ให้บอกมา😔🫶💕💕 เราจะฮ้อปไปด้วยกัน)

🦈🌸: ไว้รุ่นพี่มาชิมของฉันด้วยนะคะ(..◜ᴗ◝..)

(ปล่อยบอทเด็กๆเดินกลับบ้านได้ค่ะ ขอบคุณสำหรับโรลเช่นกันนะคะะ เด่กๆที่ใจเต้นตึกตักน่ารักมาก😭 ผปค.ฮ้อปกันไม่ไหว คลินิกจัดฟันใกล้ฉัน🥹💕💕)

🦈🌸: ไว้จะรอดูผลงานคันตะคุงเลย!

🦈🌸: พี่กำลังลองสูตรช็อกโกแลตกับขนมอีกอย่างอยู่ล่ะ อยากทำไปฝากหลายๆคนเลย วันไหนว่างๆคันตะคุงแวะมาลองทำด้วยกันที่บ้านก็ได้นะ ( ˶ˆᗜˆ˵ )

🦈🌸: ค่อยสบายใจหน่อย ช่วงวาเลนไทน์อาจจะได้รับขนมจากคนที่โรงเรียนกันเยอะด้วย(*´▽`*)

🦈🌸: คอขนมอย่างพี่ตั้งตารอเลยล่ะ („• ֊ •„)

(มากมายตามโอกาส ไม่ต้องกลัวนะคะ😇 ทำใจให้สบายก็พอ)

🦈🌸: ต้องเตรียมขนมแล้วล่ะคันตะคุง แต่คันตะคุงจะเตรียมให้หรือเตรียมทานกันนะ („• ֊ •„)

🦈🌸: มีดอกไม้แบบไหนบ้างหรอคะรุ่นพี่ (..◜ᴗ◝..)

อนาคตไม่แน่นอน เธอพูดดักพร้อมรอยยิ้มแหยๆ ก่อนจะถามกลับไป

”แล้วคันตะคุงล่ะ ถ้าเรียนจบอยากทำอะไรหรอ?“

นานามิกรอกตานึกคำตอบ เธอยังไม่เคยนึกถึงอนาคตจริงๆจังๆ ที่บ้านเองก็ดูไม่ได้กดดัน

“พี่ยังไม่เคยคิดเลยล่ะ.. แต่ว่า…“
”อาจจะทำงาน? พี่อยากรับช่วงต่อโรงฝีกของคุณพ่อ ถ้าได้สอนเด็กๆในเมืองต่อก็ดีนะ“

เจ้าตัวเว้นช่วงก่อนจะพูดคำตอบออกมาพร้อมเงยหน้ามองท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว แค่นึกภาพว่ายังได้สอนเด็กๆก็อบอุ่นหัวใจแล้ว

”แต่ตอนม.6พี่อาจจะเปลี่ยนไปก็ได้“
+

ใบหน้าร้อนฉ่าอิงกับฝ่ามือนั่นเบาๆก่อนจะหันออกอย่างช้าๆราวกับหักห้ามความโลภของตัวเอง เพราะแค่ได้รับรู้ความรู้สึกตอนนี้มันมากเกินกว่าที่เธอคาดไว้ว่าจะได้รับซะอีก

“ขอบคุณนะเรจัง แก้มอุ่นขึ้นเยอะเลย”

รอยยิ้มบางๆปรากฎบนใบหน้าของนานามิพร้อมคำขอบคุณอย่างนุ่มนวล

”แก้มเรจังเองก็แดงขึ้นนะ“

เธอสังเกตเห็นสีแดงชัดขึ้นบนผิวแก้มซีดเลยทักขึ้นมา แต่คนแบบนานามิยังคงคิดว่ามันเพราะอากาศหนาว

เสียงหัวใจเริ่มดังกลบรอบข้างจนไม่แน่ใจว่าอีกคนจะได้ยินมันมั้ย

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับร่างกายตอนนี้มันมากกว่าตอนที่เจอกับคนที่ปลื้มหรือเป็นไอดอลซะอีก

…ชอบจัง..

คำพูดนั่นดังในหัวพร้อมดวงตาสั่นไหว ราวกับรอบข้างมันช้าลง ลมหายใจค่อยๆสม่ำเสมอราวกับโล่งใจที่รู้คำตอบของตัวเอง แต่คำคำนั้นถูกกักเก็บเอาไว้ในอกไม่ได้ออกมาจากปากเธอในตอนนี้
+